သမိုင္းကို ဖ်ာခင္းခ်င္သူေတြရဲ႕ စကားပါ (ေဒါက္တာေနဇင္လတ္ ႏွင့္ေတြ ့ဆုံျခင္း)

 

၂၀၁၁ ခုႏွစ္မွာ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတအၾကံေပးျဖစ္လာတဲ့ ေဒါက္တာေနဇင္လတ္ကို The Messenger ဂ်ာနယ္က ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းထားသည္မ်ားကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။
 

 

ေမး-(၂ဝ၁၁) မွာေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့အေကာင္း ေတြျဖစ္လာခဲ့တယ္။ (၂ဝ၁၂) မွာေရာ ဆရာ ဘယ္လို ျမင္ပါသလဲ။

 

ေျဖ-ႏွစ္သစ္မွာေတာ့ ထင္တာေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္တာေတြ ျဖစ္လာမယ္လို႔ ယူဆပါတယ္၊ မႏွစ္ကခ်ခဲ့တဲ့ အေျခခံ အုတ္ျမစ္ရဲ႕ အက်ဳိးေက်းဇူးေတြ စၿပီးခံစားရမယ္ေပါ့ဗ်ာ။

 

ေမး-မႏွစ္က အစိုးရသစ္တက္ၿပီး မၾကာခင္မွာ သမၼတ အႀကံေပးအဖြဲ႔ ေပၚလာတယ္၊ အေတာ္ကေလး လူေျပာ မ်ားသြားတယ္။ ျဖစ္မယ္လို႔ 'တစ္' ေျပးသူေတြ ျဖစ္မလာဘဲ၊ ဘာသတင္းမွမၾကားရတဲ့သူေတြ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဆရာ အရင္က သမၼတႀကီးနဲ႔ ဆံုဖူးပါသလား၊ ဘာေၾကာင့္ေ႐ြးတယ္လို႔ ထင္ပါသလဲ။

 

ေျဖ-သမၼတႀကီးနဲ႔ တစ္ခါမွ စကားေတာင္မေျပာခဲ့ဖူးပါဘူး၊ ကြၽန္ေတာ္ အၿငိမ္းစားယူတာ (၂ဝ) ႏွစ္ ေက်ာ္သြားၿပီ၊ ဘာေၾကာင့္ တာဝန္ေပးတယ္ဆိုတာေတာ့ အတိအက် မသိဘူး၊ စာေရးမ်ားသြားတာေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္မလားဘဲ။ အေသအခ်ာေတာ့ မသိဘူး။

 

ေမး-လက္လွမ္းမီတဲ့ မွတ္တမ္းေတြအရ မႏွစ္က ဆရာ့ အင္တာဗ်ဴးအမ်ားဆံုးပဲ၊ ဘာေၾကာင္႔ပါလဲ။ အေတြ႔အႀကံဳ ေလး ေျပာေပးပါဦး။

 

ေျဖ-ကြၽန္ေတာ္ မလုပ္ခ်င္ဆံုးအလုပ္က အင္တာဗ်ဴးပဲ၊ ကြၽန္ေတာ္႔ကုိယ္ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ေမးတယ္။ 'ေျဖမလား၊ မေျဖဘူးလား'လို႔၊ အင္တာဗ်ဴးအေျဖမွားရင္ ခလုတ္တိုက္ႏိုင္တယ္၊ မေျဖလို႔ ဘာမွမျဖစ္ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ သမၼတႀကီးက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကို တကယ္လုပ္ေနတယ္၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔က Media Friendly မျဖစ္ၾကေသးဘူး၊ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ အားလံုးကို တြဲေခၚသြားခ်င္တာနဲ႔ အငွား ဗိုက္နဲ႔ ဓားထိုးခံလိုက္ရေတာ႔တာပဲ၊ အစပိုင္းမွာ အက်ပ္ အတည္း ေတြ႔တယ္၊ ႏိုင္ငံေရးဆိုေတာ႔ စကားလံုးေ႐ြး ခ်ယ္မႈကအစ အတိမ္းအေစာင္းမခံဘူး၊ အထူးသျဖင္႔ ျပည္ပမီဒီယာေတြ မညႇာမတာေမးခဲ႔တာကို က်ပ္က်ပ္ တည္းတည္းေျဖခဲ႔ရပါတယ္။

 

ေမး-ဆရာတို႔ တာဝန္က ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ၊ ကန္႔သတ္မႈ၊ ၫႊန္ၾကားခ်က္ေတြေရာ တင္းက်ပ္ပါသလား၊

 

ေျဖ-ေယဘုယ်အားျဖင္႔ေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔တာဝန္က သမၼတႀကီးကို အႀကံေပးတယ္ေပါ႔၊ သည့္ထက္ ေျပာလို႔ မရေလာက္ဘူး၊ အံ႔ၾသစရာေကာင္းတာက ကန္႔သတ္ခ်က္ ဘာမွမ႐ွိဘူး၊ ကိုယ့္ Initiative  နဲ႔ကိုယ္ပဲ၊ ဥပမာအားျဖင္႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မူလတာဝန္႐ွိတာက ႏိုင္ငံတကာေရးရာပိုင္း International Politics ေပါ႔၊ ဒါေပမယ္႔ ျပည္တြင္းႏိုင္ငံေရးကလည္း အေရးႀကီးတယ္လို႔ သံုးသပ္မိတာနဲ႔ သမၼတႀကီးကို တင္ျပၿပီး ကြၽန္ေတာ္႔ ႀကီးေဒၚ ႏြားေက်ာင္းလိုက္တယ္၊ သမၼတႀကီး Flexible ျဖစ္တယ္၊ Vision လည္း႐ွိေတာ႔ ဘာမွမေျပာဘူး၊ လုပ္ရကိုင္ရတာ အဆင္ေျပတယ္ေပါ႔။

 

ေမး-သမၼတႀကီးေပးတဲ႔ တာဝန္ေတြထဲမွာ အက်ပ္အတည္းျဖစ္တာမ်ိဳး ႐ွိဖူးပါသလား၊ အခ်ိန္လံုေလာက္မႈကေရာ၊

 

ေျဖ-ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကံေကာင္းတယ္၊ တာဝန္ယူၿပီး (၃) ရက္သားမွာ အင္ဒိုနီး႐ွားက APF ( ASEAN People’s Forum ) ကို သြားတက္တုန္းကေတာ႔ အခက္အခဲ နည္းနည္း႐ွိခဲ႔တယ္၊ ေနာက္ပိုင္း သမၼတႀကီးက 'ဝန္' နဲ႔ 'အား' မွ်ေအာင္ပဲ တာဝန္ေပးေတာ႔ အက်ပ္အတည္း မ႐ွိေတာ႔ဘူး၊ တစ္ခုေတာ႔႐ွိတယ္၊ သမၼတသက္တမ္း ပထမရက္ (၁ဝဝ) အတြင္းမွာေတာ႔ ကုလသမဂၢ အထူးကိုယ္စားလွယ္ ဗီေဂ်နမ္ဗီးယားတို႔၊ ကင္တားနားတို႔၊ တခ်ိဳ႕ သံတမန္တို႔နဲ႔ေတာ႔ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္းေျပာခဲ႔၊ ေဆြးေႏြးခဲ႔ရဖူးတယ္၊ ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ အက်ပ္အတည္း မ႐ွိေတာ႔ပါဘူး၊ အခ်ိန္အေနနဲ႔ကေတာ႔ ဧည္႔သည္ေတြ ေတြ႔ေပးရတာနဲ႔ကို ေတာ္ေတာ္ေလး လုၿပီးလုပ္ေနရတယ္။ သံတမန္ေတြကိုလည္း ျငင္းလို႔မရဘူး၊ သူတို႔ကတစ္ဆင္႔ သူတို႔အစိုးရေတြဆီ ေပးခ်င္တဲ႔ Message ေတြ၊ သေဘာထားေတြကို ေပးေနရတာဆိုေတာ႔ ...

 

ေမး-သံတမန္ေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ေတြ႔ျဖစ္တယ္ဆိုေတာ႔၊ ဆရာ႔အျမင္နဲ႔ အေတြ႔အႀကံဳေလးပဲ သိခ်င္ပါတယ္၊

 

ေျဖ-သံတမန္ေတြ အားလံုးနီးပါးေလာက္နဲ႔ ေတြ႔ျဖစ္ပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ဆို ေလး၊ ငါးႀကိမ္ပဲ၊ UN အဖြဲ႔အစည္း ေတြ၊NGO ၊INGO ေတြလည္းအမ်ားႀကီးပါပဲ၊ သူတို႔နဲ႔ ေတြ႔ေနရတာကိုက အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ ကုန္ေနရတယ္၊ သမၼတႀကီးနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေတြ႔ၿပီးတဲ႔ေနာက္နဲ႔ ျမစ္ဆံုကိစၥေနာက္ပိုင္းမွာ ေန႔စဥ္နီးပါးေလာက္ ေတြ႔ေပးေနရတယ္၊ တခ်ိဳ႕က ပံုမွန္ပဲ၊ တခ်ိဳ႕က အင္မတန္ ပါးနပ္ၾကတယ္၊ စကားကို အေတာ္သတိထားေျပာရတယ္၊ သိတယ္မို႔လား၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ Position ကဟုိမေရာက္ ဒီမေရာက္ဆိုေတာ႔၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႔ သူတို႔ကေတာ႔ ဟိတ္ဟန္မ႐ွိ ပိုၿပီး ေျပာျဖစ္ ဆိုျဖစ္ၾကတာေပါ႔၊ တခ်ိဳ႕က ဆရာႀကီး လုပ္တတ္ၾကတယ္၊ အဲသလို လူမ်ိဳးက်ေတာ႔လည္း ခပ္ပါးပါး ျပန္ထည္႔ေပးလိုက္တယ္၊ သံတမန္ဆိုတာ အပါးနပ္ဆံုး လူေတြပဲ၊ ပရိယာယ္ အၾကြယ္ဝဆံုးလူေတြ၊ တစ္ခါ တေလ ဖိအားေပးတယ္၊ တစ္ခါတေလ အေပ်ာ႔ဆြဲ-ဆြဲတယ္၊ တစ္ခါတေလ အရည္အေသြးကို စမ္းတယ္၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ။

 

ေမး-အႀကံေပးအဖြဲ႔ေတြ ေတာ္ေတာ္ တက္တက္ၾကြၾကြ  အလုပ္လုပ္ေနၾကတာ ၾကားရပါတယ္၊ ေကာင္းသတင္းေတြ လည္း မ်ားပါတယ္၊ အလုပ္အေပၚမွာ ဘယ္လိုစိတ္မ်ိဳး ထားၿပီး လုပ္တယ္ဆိုတာ သိခ်င္ပါတယ္၊

 

ေျဖ-အလုပ္အေပၚမွာပဲ သံေယာဇဥ္ထားတယ္၊ ရာထူး ေပၚမွာ သံေယာဇဥ္ မထားဘူး၊ အဲဒီေတာ႔ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါတယ္၊ လုပ္သင္႔တယ္လို႔ ယူဆတာ လုပ္ ျဖစ္သြားတယ္၊ အဓိက-ကေတာ႔ သမၼတႀကီးပါပဲ၊ သူကသာ အဆံုးအျဖတ္ေပးႏိုင္တဲ႔သူ၊ သမၼတႀကီးမွာ မဟာဗ်ဴဟာအျမင္႐ွိေတာ႔ လုပ္ရတာ အဆင္ေျပတယ္၊ အလုပ္မွားရင္ ေစာေစာစီးစီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ အနား ယူသြားရႏိုင္တာကို ေမွ်ာ္လင္႔ထားၿပီးလုပ္ပါတယ္၊ လုပ္သင္႔တာ၊ ျဖစ္သင္႔ တာကို မလုပ္လိုက္ႏိုင္မွာဘဲ စိုးရိမ္တယ္၊ တျခားဘာမွမ႐ွိဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ အစဦးပိုင္း အင္တာဗ်ဴးမွာ ေျဖဖူးတယ္၊ “Win – Win “ လမ္းေၾကာင္းကပဲ ကြၽန္ေတာ္သြားတယ္၊ သည္ေန႔ ကမၻာ႔ႏိုင္ငံေရးကို ေလ႔လာၾကည္႔ရင္ “Win – Win “  မဟုတ္တဲ႔ကိစၥေတြမွာ ေလာေလာဆယ္ ရလဒ္နဲ႔၊ ေနာက္ပိုင္း ရလဒ္ေတြမွာ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေန ေလ႔႐ွိတတ္တာ ေတြ႔ရလိမ္႔မယ္။

 

ေမး-သည္ေမးခြန္းကို ဆရာ ေျဖခ်င္မွေျဖပါ၊ အႀကံေပးရဲ႔ အေနအထားကို အမ်ားသိေစခ်င္လို႔၊ Protocol အရ အႀကံေပးဟာ ဘယ္အဆင္႔မွာ ႐ွိပါသလဲ၊ လစာနဲ႔ Facility ကေရာ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္ အထူးအဆန္း တစ္ခု ျဖစ္ေနလို႔ပါ။

 

ေျဖ-ေျဖလို႔ရပါတယ္၊ Protocol ကိုေတာ႔ အစိုးရ ႐ံုးကိုေမးရင္ ပိုေကာင္းလိမ္႔မယ္၊ ခပ္သင္႔သင္႔ အေရးပါၿပီး၊ အရာ ေကာင္းေကာင္းမေရာက္တဲ႔ ရာထူးလို႔ ကိုယ့္ ကိုယ္ကို သတ္မွတ္ထားတယ္၊ လစာလို႔ေတာ႔ မေျပာဘူး၊ 'ခ်ီးျမႇင္႔' ေငြလို႔ေတာ႔ သံုးတာေတြ႔ရတယ္၊ သမၼတႀကီး ကိုယ္တိုင္က ခ်ိဳးခ်ိဳးၿခံၿခံေနျပထားေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို စဥ္းစား ၾကည္႔လို႔ ရႏိုင္မယ္ထင္တယ္။

 

ေမး-ဆရာတို႔ကို အႀကံေပးစခန္႔တုန္းက အင္တာနက္ထဲမွာ အေတာ္ကေလး ေရးၾက၊ သားၾကတာ ေတြ႔ရတယ္၊ ဥပမာ ဆရာ႔စာေတြကို ႐ွဲဒိုးေရးခိုင္းတယ္ဆိုတာမ်ိဳး၊ ဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဆရာ ဘာမ်ားေျပာခ်င္ပါသလဲ၊
 

 

ေျဖ-ဘယ္သူေတြ ေရးေနတယ္ဆိုတာလည္း သိပါတယ္၊ ႐ွဲဒိုးေရးလား မေရးလားဆိုရင္ စာ႐ြက္အလြတ္နဲ႔ ေဘာလ္ပင္ယူလာခဲ႔လိုက္ပါလို႔ပဲ ေျပာခ်င္တယ္၊ ေဟာေျပာပြဲ ေတြမွာ ေမးတဲ႔ ေမးခြန္းေတြကို ပါးစပ္အငွားနဲ႔ ဘယ္လို ေျဖလို႔ရမွာလဲ၊ အခု အင္တာဗ်ဴးေတြကိုေရာ ပါးစပ္အငွားနဲ႔ ဘယ္လို ေျဖလို႔ရမွာလဲ ... ဘယ္သူ ေရးတယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္သိတယ္လို႔ပဲ သည္ေနရာက ေျပာလိုက္ပါရေစ၊

 

 

ေမး-အခု အျပင္မွာ သတင္းေတြျဖစ္ေနတာ တစ္ခု႐ွိတယ္၊ Version ေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ၊ တတိယအင္အား စုက ႀကိဳးစားလို႔၊ အၿပင္ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္က ႀကိဳးစားလို႔ ... သမၼတႀကီးနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ ေတြ႔ ျဖစ္ၾကတယ္ဆိုတာမ်ိဳး၊ ၿပီးေတာ႔ ... ျပင္ပအား တစ္ခုခုပါလို႔ သမၼတႀကီးကပဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မေတြ႔ခ်င္ေတြ႔ခ်င္ ေတြ႔ရတယ္ ဆိုတာမိ်ဳး၊ အဲဒီကိစၥက ေနာင္မ႐ႈပ္ခင္မွာ ႐ွင္းလင္းသင္႔တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ယူဆတယ္၊ ဆရာ ဘာေျပာခ်င္ပါသလဲ၊

 

ေျဖ-သမိုင္းကို ဖ်ာခင္းခ်င္သူေတြရဲ႕ စကားပါ၊ သာမန္ ေကာလာဟလဆိုရင္ေတာ႔ ေျပာစရာမရွိပါဘူး၊ ရည္႐ြယ္ ခ်က္ပါတဲ႔ ေကာလာဟလဆိုရင္ေတာ႔ မေကာင္းဘူး၊ဘယ္ External Force  မွ မပါဘူး၊ ဘယ္ တတိယအင္အားစုမွ လည္းမဟုတ္ဘူး၊ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ပါတီ (၃၇) ခုနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဖိတ္သင္႔ပါတယ္ဆိုၿပီး ႏႈတ္ နဲ့တင္ၿပခဲ႔တာကို သမၼတႀကီးကိုယ္တိုင္က စကၠန္႔ပိုင္းမွာတင္ သေဘာတူခဲ႔တာကို ၾကည္႕ရင္သမၼတႀကီးရဲ႕လြတ္လပ္ဆႏၵအရဆိုတာ သိသာပါတယ္၊ သူ႔ရင္ထဲ၊ အေတြးထဲမွာလည္းအရင္က တည္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ေတြ႔ဖို႔ ႐ွိေနၿပီးသား ျဖစ္ေနလိမ္႔မယ္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပံုကို သမၼတႀကီးကိုယ္တိုင္ သူ႔႐ံုးခန္းထဲမွာ ခ်ိတ္ထားတာနဲ႕ National Reconciliation လုပ္ေဆာင္မယ္လို႕ေျပာခဲ႕တာ သက္ေသပဲ၊ ေကာင္းတာ လုပ္ေနတဲ႔ လူႀကီးတစ္ေယာက္ကို အဲဒီလိုေတာ႔ မေျပာသင္႔ဘူးလို႔ ထင္တယ္၊ အဲဒီေလာက္ေတာင္ လူေတြ အတၱမႀကီးသင္႔ဘူး၊ ဒါေတြကို ကြၽန္ေတာ္ မေျပာဘူးလို႔ ေနခဲ႔တာ၊ စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္းတဲ႔သူကို ထိခိုက္လြန္းတယ္လို႕ယူဆလို႔ ႐ွင္းလိုက္တာပါ၊ သမၼတႀကီးကိုယ္တိုင္ ငါးစကၠန္႔ ေတာင္ မၾကာတဲ႔အခ်ိန္မွာ အဆံုးအျဖတ္ ေပးလိုက္တာဆိုေတာ႔ External Force ပါ-မပါ ႐ွင္းပါတယ္၊ သူ႔ စိတ္ဆႏၵရင္းေၾကာင္႔ အဲဒီေလာက္ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ အဆံုးအျဖတ္ေပးႏိုင္တာပါ၊ သူ Political Will ကသာအဓိကပါ။

 

ေမး-ဒါေၾကာင္႔ ေနျပည္ေတာ္ အလုပ္႐ံုေဆြးေႏြးပြဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဖိတ္မယ္လို႔ ဆရာဦးဆံုးစၿပီး ေျပာႏိုင္တာကိုး၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သတိေတာ႔ထားမိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ျပည္တြင္းကို သတင္းမေပးဘဲ၊ ဘာေၾကာင္႔ ျပည္ပကို သတင္းစေပးခဲ႔႔ပါသလဲ ဆရာ၊

 

ေျဖ-ခြင္႔ေတာင္းၿပီးေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္႔ကိစၥၿပီးသြားၿပီ၊ က်န္တာ ႐ံုးအလုပ္နဲ႔ သမၼတက ဆက္ၿပီးတာဝန္ေပး မယ့္သူရဲ႕ အလုပ္ပဲ၊ ကြၽန္ေတာ္ သိစရာမလိုေတာ႔ဘူး၊ ကြၽန္ေတာ္႔စည္းအတြင္းမွာပဲ ကြၽန္ေတာ္ျပန္ေနတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက ခင္ဗ်ားတို႔ သတိထားမိမလား မသိဘူး၊ ႏိုင္ငံႀကီးတစ္ႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး တစ္ဦးက ပြဲတစ္ပြဲ မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ ဖိအားေပးဖို႔၊ ျပင္းထန္တဲ႔စကားေတြနဲ႔ မိန္႔ခြန္းေပးမယ္ဆိုၿပီး ျပည္ပအသံလႊင္႔ဌာနေတြက သတင္းထြက္လာတယ္၊ မလိုအပ္ဘဲ သမၼတႀကီးအေပၚ Pressure မ႐ွိေစခ်င္ဘူး၊ ဒါ ေၾကာင္႔ မလြန္ မကြၽံသြားေအာင္ဆိုၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ဒီကလွမ္းတားတဲ႔အေနနဲ႔ သတင္းထုတ္လိုက္တာပါ၊ ကံဆိုးခ်င္ေတာ႔ အလုပ္႐ံုေဆြးေႏြးပြဲက ေနာက္ကိုနည္းနည္းဆုတ္သြားတယ္၊ ကြၽန္ေတာ္မွားၿပီး ေျပာလိုက္သလားဆိုၿပီးေတာင္ ေဝဖန္သံေတြ ထြက္လာေသးတယ္၊ အက်ပ္အတည္းကို ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ခံစားလိုက္ရတယ္၊ အဲဒီတုန္းကသာ အဲဒီ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ခပ္ျပင္းျပင္းေျပာခဲ႔ရင္ အခုဆို ေလွ်ာ့ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ခက္သြားမယ္။

 

ေမး-MDRI ကိစၥေလး ေမးခ်င္တယ္ဆရာ၊ ရည္႐ြယ္ခ်က္ နဲ႔ သေဘာသဘာဝ ေျပာျပႏုိင္မလား၊

 

ေျဖ-MDRI က Myanmar Development and Resource Institute ၊ ကေမၻာဒီးယား၊ ဗီယက္နမ္ေတြမွာ လည္း ႐ွိတယ္၊ IDEA က ဦးျမင္႔ဆီက စတယ္၊ သမၼတႀကီးက ခြင္႔ျပဳခဲ႔တယ္၊ သတင္းတခ်ိဳ႕မွာ ဦးျမင္႔ ေျပာခဲ႔တဲ႔ အတိုင္းပါပဲ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးဘက္ကStrategic Studies Institute  ဆိုတာမ်ိဳးကိုလုပ္မလို႔၊ ေနာက္ဆံုး MDRI နဲ႔ စုေပါင္းလုပ္လိုက္ၾကတယ္ေပါ႔။ အႀကံေပး (၉) ဦး အေပၚ အေျခခံဖြဲ႔စည္းၿပီး ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ ဥပေဒဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ ႐ွိလာမယ္၊ ကြၽန္ ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးဘက္မွာ Political  နဲ႔ HR ကို ေဇာင္းေပးလုပ္သြားမယ္၊ ျပည္တြင္းျပည္ပ ပညာ႐ွင္ေတြက သင္တန္းပို႔ခ်မယ္၊ မည္သူမဆို တက္ႏိုင္တယ္၊ ဘယ္ပါတီကိုမဆို သြားႏိုင္တယ္၊ အခ်ဳပ္အျခယ္ မ႐ွိဘူး၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြကိုလည္း ဖိတ္မယ္၊ မ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး ေျပာေနမယ့္အစား ႏိုင္ငံေရးဆိုတာဘာလဲလို႔ သိၿပီးေျပာႏိုင္ေတာ႔ ပိုေကာင္းတာေပါ႔၊ State Building ဆိုတဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္တည္ေဆာက္ေရး အေၾကာင္းလည္း သိသြားမွာပါ။

 

          ရည္႐ြယ္ခ်က္က မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ အရည္အေသြး တစ္စံုတစ္ရာ ျမႇင္႔တင္ေရး အစီအစဥ္ပါ၊ အဲဒီ အစီ အစဥ္ကိုၾကည္႔ရင္ပဲ သမၼတႀကီးရဲ႕ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ၊ အႏွစ္သာရကို ေတြ႕ႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္။

 

ေမး-ေနာက္တစ္ခုက 'အေမရိကန္-တ႐ုတ္-ျမန္မာ' သံုးပြင္႔ဆိုင္အေျခအေန၊ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အခန္းက႑၊ အေမရိ ကန္-တ႐ုတ္ ထိပ္တိုက္ ဘယ္လို ေတြ႕ဆံုၾကမလဲဆိုတာ ... ၊

 

ေျဖ-ဦးဆံုးေျပာခ်င္တာက ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႔ အိမ္နီးခ်င္း ေတြဆိုတာ Choice ဆိုတဲ႔ ေ႐ြးခ်ယ္ပိုင္ခြင္႔ မဟုတ္ဘူး၊ ပထဝီအေနအထားအရ ျပ႒ာန္းျခင္းဆိုတဲ႔ Determination ပါ၊ ႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ အိမ္နီးခ်င္းေတြကိုေတာ႔ ဆက္ဆံေရးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေပါင္းရမွာပဲ၊ အဲဒီေတာ႔ 'ျမန္မာ-တ႐ုတ္' ဆက္ဆံေရးက ေျပာင္းစရာ မျမင္ပါဘူး၊ ေနာက္တစ္ခုက 'ျမန္မာ-အေမရိကန္' ပဲေျပာေျပာ 'ျမန္မာ-အီးယူ' ပဲေျပာေျပာ၊ အခုရက္ပိုင္း အေျခအေနေတြက 'ဂ' ငယ္ေကြ႕ တစ္ဆစ္ခ်ိဳး ေျပာင္းသြားတယ္၊ သူတို႔က ျမန္မာႏိုင္ငံကို ခြဲျခားဆက္ဆံခဲ႔တာ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေ႐ွာင္ေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ ႀကံဳလို႔ ေျပာရဦးမယ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းမွာ ခြဲျခား ဆက္ဆံမွ (Discrimination) ေတြ ႐ွိေနတယ္ဆိုၿပီး အေနာက္ဘက္က ေျပာၾကတယ္၊ စဥ္းစားၾကည္႔ရင္ ... အေနာက္ဘက္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံကို အျခားႏိုင္ငံေတြနဲ႕ ခြဲျခားထားတာ၊ (Discriminate) လုပ္ထားတာကို ဘယ္လိုေျပာမလဲ၊ ဘယ္လိုခံစားမလဲ ... ထားပါေတာ႔၊
          စင္ကာပူမွာ အေမရိကန္ေတြရဲ႔ စစ္သေဘၤာငယ္ ေတြကို တပ္စြဲလိုက္ၿပီး၊ ၾသစေၾတးလ်မွာလည္း တပ္အင္ အား ခ်ဲ႕ထြင္လိုက္တယ္၊ အေမရိကန္ေတြရဲ႕ ပစိဖိတ္ေဒသ မဟာဗ်ဴဟာ ပိုေပၚလာတယ္၊ အေမရိကန္ေတြအေန နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံအေပၚ နည္းဗ်ဴဟာအဆင္႔ကၾကည္႔ရင္ တစ္မ်ိဳးဆက္ဆံမယ္၊ မဟာဗ်ဴဟာအဆင္႔က ၾကည္႔ရင္ တစ္မ်ိဳး ျဖစ္သြားမယ္၊ ဒါကေတာ႔ သူတို႔ရဲ႕သေဘာပဲ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ ကမၻာ႔ႏိုင္ငံေပါင္း (၂ဝဝ) နဲ႔ ခ်စ္ခင္ ခ်င္တာပဲ။
          ေနာက္တစ္ခုက 'အေမရိကန္-တ႐ုတ္' ထိပ္တိုက္ ေတြ႔ႏုိင္ေျခ ႐ွိ-မ႐ွိဆိုတာ၊ ေတြ႔ႏိုင္ေျခ အင္မတန္ နည္း ပါးတယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ သံုးသပ္တယ္၊ အေမရိကန္ ဘက္ကၾကည္႔ေတာ႔ တ႐ုတ္ကို ႏိုင္ငံေရးစနစ္မတူတဲ႔၊ အနာဂတ္မွာ ပခံုးခ်င္းယွဥ္လာမယ့္ က်ားတစ္ေကာင္လို႔ ျမင္လိမ္႕မယ္၊ သူ႔အလုပ္ သူ လုပ္လိမ္႔မယ္၊ တ႐ုတ္က လည္း ႏိုင္ငံေရးပါဝါရဖို႔ စီးပြားေရးကို ေနာက္ ဆယ္စု ႏွစ္တစ္ခုေက်ာ္ (သို႔မဟုတ္) ႏွစ္ခုအထိ အထိခိုက္ခံ မွာ မဟုတ္ဘူး၊ အဲဒီအတြက္ ဘယ္အင္အားႀကီးႏိုင္ငံနဲ႔မွ ထိပ္တိုက္မေတြ႔ေအာင္ ေ႐ွာင္မွာပါ၊ Strategic Allied လုပ္ထားတဲ႔ႏိုင္ငံေတြကို ေလ႔လာရင္ ... တ႐ုတ္ဘက္မွာ သိပ္ၿပီး အားမ႐ွိဘူး၊ ဒါေၾကာင္႔ 'အေမရိကန္-တ႐ုတ္' ထိပ္တိုက္မေတြ႔ႏိုင္ဘူးလို႔ သံုးသပ္တယ္၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံကေတာ႔ စန္းပြင္႔ခ်ိန္ျဖစ္ၿပီမို႔ အေျခအေန ေကာင္းမယ္ လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္၊

 

ေမး-လာမယ့္ ၾကားျဖတ္ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာေရာ ဘယ္ေလာက္ မွ်တမယ္လို႔ ဆရာ ထင္ပါသလဲ၊ NLD ကေရာ ဘယ္ေလာက္ ႏိုင္ေျခ႐ွိပါသလဲ၊

 

ေျဖ-အရင္ထက္စာရင္ အမ်ားႀကီး မွ်တပါလိမ္႔မယ္၊ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ႀကီး၊ေကာ္မရွင္ဥကၠ႒ႀကီးနဲ႔ လူႀကီးေတြက ေျပာထားၿပီးၿပီေလ၊ အေျခအေနက အရင္နဲ႔ မတူေတာ႔ဘူး၊ Democratization Practice ဆိုတဲ႔ အေလ႔အက်င္႔က အခု အစိုးရသစ္ လက္ထက္ (၉) လသားေလာက္ က်င္႔သံုးၾကၿပီးၿပီဆိုေတာ႔ အေတာ္အတန္ အေလ႔အက်င္႔ရသြားၿပီ၊ NLD အေနနဲ႔ အေျခအေန အေတာ္ေကာင္းပါတယ္၊ ျမန္မာ႔ႏိုင္ငံေရး ပိုၿပီးအသက္ဝင္လာလိမ္႔မယ္၊ မွန္မွန္ ကန္ကန္ စုစုစည္းစည္း၊ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓာတ္ကိုပဲ အေျခခံၿပီး လုပ္ကိုင္ၾကဖို႔လိုတယ္၊ မွန္မွန္ကန္ကန္နဲ႔ အျပဳ သေဘာေဆာင္ၿပီး ေဝဖန္ႏိုင္ဖို႔၊ ငါမပါရင္ မၿပီးဘူးဆိုတဲ႔ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး စြန္႔ခြာႏိုင္ဖို႔လိုတယ္၊

 

ေမး-ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းပါ ဆရာ၊ ထိုင္းဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း သက္ဆင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုမၾကာေသးခင္လာသြားတုန္းက သမၼတႀကီးဦးသိန္းစိန္နဲ႕ေရာ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီး သန္းေရႊနဲ႕ပါေတြ႕ခဲ႕တယ္လို႕ Bangkok Post သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲမွာထုတ္ေျပာခဲ႕တယ္၊ ဆရာဘယ္လို႐ႈျမင္ပါ သလဲ၊

 

ေျဖ-ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးသန္းေရႊအေနနဲ႔ Democratization အတြက္အေကာင္းဆံုး လမ္းေၾကာင္းနဲ႕အုတ္ျမစ္ကိုခ်ေပး သြားခဲ႕တယ္လို႕ျမင္တယ္၊  စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရဲ႕ အဆံုးသတ္ေကာင္း၊ စာမ်က္ႏွာသစ္ရဲ႕အစေကာင္းနဲ႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးရဲ ႔ Graceful Exist လည္းျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္း (၂ဝ) ေလာက္ Stress မ်ားလြန္းတဲ့ အလုပ္မွာၾကာေတာ႔ ၿငီးေငြ႕ႏိုင္တယ္၊ သက္ဆင္အေနနဲ႕'ၾကီးသူ'ကိုဂါရဝျပဳတာ မ်ိဳးျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္၊ လက္ရွိ လူႀကီးေတြလည္းဂါရဝျပဳ ခြင္႔ရွိေနတယ္လို႕ျမင္တယ္၊ ကိုယ့္ဆရာသမားကိုအနား ယူၿပီးမွဆက္ၿပီးဂါရဝ တရားထားႏိုင္တာဟာ ျမန္မာ ေတြရဲ႕တန္ဖိုးနဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ႕လို႕ျမင္ပါတယ္။
          သက္ဆင္လိုပဲ (၁၉၉ဝ) တစ္ဝိုက္ ေလာက္တုန္းက ဆူဟာတိုႀကီး လည္းဦးေနဝင္းကို ေတြ႕ၿပီးဂါရဝျပဳခဲ႕ဘူးေသးတာ အမွတ္ရႏိုင္ၾကဦးမွာပါ၊  ကြၽန္ေတာ္ေတာ႔ အသက္ရွင္ေန ေသးတဲ႕ဆရာသမားေတြကို ဒီေန႕ထိဂါရဝ ထားကူညီလို႕ ေကာင္းတုန္းပဲ၊ ကုသိုလ္အင္မတန္ႀကီး တဲ႔ကိစၥေလ။

မက္ဆင္ဂ်ာဂ်ာနယ္ 

 

 

သစ္ထူးလြင္ 1/07/2012 06:01:00 PM ShareThis

Read more...

ႏွစ္ျဖာေသာပညာႏွင့္ လူ႔အရင္းအျမစ္ "ေဒါက္တာေနဇင္လတ္" (HR Journal အမွတ္စဥ္- 133 မ်က္ႏွာဖံုးေဆာင္းပါး)

by HR Journal (7HR Business Group) on Monday, February 27, 2012 at 2:01pm ·

 

ေဒါက္တာေနဇင္လတ္

ျမန္မာပို႔စ္ဂလိုဘယ္က လူ႔အရင္းအျမစ္ (HR) ႏွင္႔ပတ္သက္၍ ေမးခြန္းဒါဇင္ ဝက္ခန္႔ပိုခဲ႔၍ေျဖေပးလိုက္ရေသး သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံဘာေၾကာင္႔ HR က်ဆင္းခဲ့ရပါသနည္းဟူသည္ကအေၾကာင္း ရင္းျဖစ္၏။ ၿခံဳငံု၍ဆိုရလွ်င္ စနစ္ကိုလူ ေတြကဖန္တီးပါသည္။ စနစ္ဆိုသည္က သက္မဲ႔သာျဖစ္၏။ လူေတြဖန္တီးလိုက္ေသာစနစ္ကပင္ ေနာက္မ်ိဳးဆက္တို႔ ကိုပို၍ေတာ္ေစႏိုင္သလို ပို၍လည္းညံ့ဖ်င္း သြားေစႏိုင္ပါ၏။ ျမန္မာ႔လူ႔အရင္းအျမစ္က်ဆင္း သြားရျခင္း၏အေၾကာင္းရင္းမွာ စနစ္မွားေအာက္တြင္ၾကာျမင္႔စြာေနထိုင္ခဲ႔ရေသာေၾကာင္႔ျဖစ္သည္ ဟုဆိုႏိုင္ ပါ၏။

ကြန္ဆက္တင္႔၊ ပါဆက္တစ္

ကြ်န္ေတာ္တို႔ငယ္စဥ္က သင္ၾကားခဲ့ရေသာ ပညာေရးပံုစံသည္ “က်က္-မွတ္” ပံုစံျဖစ္သည္။ စဥ္းစား ရန္မ်ားစြာမရွိခဲ႔။ ထို႔ေၾကာင္႔မ်ားစြာလည္း မစဥ္းစားႏိုင္ခဲ႔။ ထိုပညာမ်ိဳးသင္ခဲ႔ရၿပီးသူကႀကီးလာသည့္ အခါတြင္ သူအေျခခံခဲ႔ေသာ ဝန္းက်င္ကိုသာဖန္တီးႏိုင္မည္သာျဖစ္၏။ စဥ္းစားႏိုင္စြမ္းကိုအားမေပးခဲ႔ေသာ ပညာေရး တြင္ႀကီး ျပင္းခဲ့သူအေနျဖင့္ၾကာလာသည့္အခါ မစဥ္းစားတတ္ေတာ႔ေခ်။ ပို၍သေႏၶရင္႔ သြားသည္ကထိုမစဥ္းစား ႏိုင္ၾကေသာ သူမ်ားဖန္တီးထားသည္႔ ဝန္းက်င္တြင္ ႀကီးျပင္းေမြးဖြားလာၾကသူမ်ားမွာစဥ္းစားရေကာင္း မွန္းပင္ မသိၾကေတာ႔ေခ်။ တီထြင္ဆန္းသစ္ေသာ၊ ေတြးေခၚႀကံဆေသာ (Conception) ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည္။ Conception ကိုအဘိဓာန္တြင္ (Conceived in mind / appreciation / imagination) စသည္ျဖင္႔ဖြင္႔ဆိုထား သည္။ ဆိုရလွ်င္ A mental product of invention ဟူသည္တီထြင္ဆန္းသစ္မႈတစ္ခုအေပၚ စိတ္ဆိုင္ရာ ထုတ္လုပ္မႈတစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။ Conceptual Knowledge ေပ်ာက္ဆံုးၾကသူမ်ားဟုဆိုႏိုင္သည္။

          အေျခခံစက္႐ံုဝန္ထမ္းမ်ားသည္ ကာယအားကိုး အလုပ္လုပ္ၾကရသည္ျဖစ္ရာစက္တစ္ခုေပၚမွ ပစၥည္း ကိုေနာက္စက္တစ္ခုေပၚ ေရႊ႕ရသည္႔အလုပ္မ်ားတြင္ စဥ္းစားရန္မ်ားစြာလိုအပ္သည္မဟုတ္၊ သို႔ေသာ္လည္း စီမံ ခန္႔ခြဲမႈအဆင့္ေရာက္ လာၾကသည့္ႀကီးၾကပ္သူ၊ မန္ေနဂ်ာငယ္မ်ားမွစ၍မူကား စက္႐ုပ္တစ္႐ုပ္လို လုပ္ကိုင္၍မရ ေတာ႔ေခ်။ ပစၥည္းမ်ားထားသိုမႈ၊ လူမ်ားကိုေနရာခ်ထားမႈစသည္တို႔မွမည္မွ် မ်ားမ်ား၊ မည္မွ်ေကာင္းေကာင္း ထုတ္လုပ္ႏိုင္သည္အထိစဥ္းစားလာၾကရသည္။ လူႏွင္႔ပတ္သက္ေသာကြ်မ္းက်င္မႈ (Human Skill) ဟုဆိုသည္။ ဂေဟဆက္ သမားတစ္ဦးကြ်မ္းက်င္စြာဂေဟဆက္ႏိုင္မႈကို နည္းပညာဆိုင္ရာကြ်မ္းက်င္မႈ (Technical Skill) ဟုသတ္မွတ္ပါသည္၊ အေျခခံဝန္ထမ္းမ်ား၏ အဓိကအားထားရေသာကြ်မ္းက်င္မႈျဖစ္သည္။

          အလယ္လႊာမန္ေနဂ်ာမ်ားမွာ နည္းပညာ၏သေဘာသဘာဝကို သိထားရမည္ျဖစ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ ကြ်မ္းက်င္စရာ မလိုေခ်။ စီမံခန္႔ခြဲမႈပညာကသူ၏ အဓိကကြ်မ္းက်င္မႈျဖစ္လာ၏။ မည္သို႔စီမံခန္႔ခြဲရ မည္ကို သိရမည္ျဖစ္ၿပီး၊ မည္သို႔ေဆာင္႐ြက္သင့္ေၾကာင္းစဥ္းစားႏိုင္လွ်င္ Conceptual Knowledge ေကာင္းသူ သို႔မဟုတ္ Conceptive Person ျဖစ္သည္ဟု ဆိုပါလိမ္႔မည္။

အထက္လႊာသည္ဤမွ်ႏွင္႔မလံုေလာက္ေတာ႔အေျခခံအားျဖင္႔ ကြ်မ္းက်င္မႈသံုးမ်ိဳး ရွိသည္။

          Technical Skill  ဟူသည့္နည္းပညာ ရပ္ဆိုင္ရာကြ်မ္းက်င္မႈ၊

          Human Skill ဟူသည့္လူတို႔ႏွင့္ပတ္ သက္ေသာသိနားလည္ႏိုင္မႈ၊

          Conceptual Skill ဟူေသာထိပ္တန္းစီမံခန္႔ခြဲသူတို႔၏ ေတြးေတာႀကံဆ၊ တီထြင္ဆန္းသစ္ျခင္းအေပၚ ကြ်မ္းက်င္မႈဟူ၍ျဖစ္သည္။

          ထိပ္တန္းစီမံခန္႔ခြဲသူတို႔မွာ Conceptual Skill ကိုေကာင္းစြာပိုင္ႏိုင္ကြ်မ္းက်င္သင့္ၾကသည္။ ေခတ္သစ္သည္ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈပို၍ျပင္းထန္လာသည့္ေခတ္ျဖစ္ လာသျဖင္႔အေတြးအေခၚအယူအဆမ်ား ကတစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ပို၍ေတာက္ ေျပာင္လာရန္လိုပါသည္။ ထို႔ထက္ပို၍ ႀကီးက်ယ္ၾကသူတို႔မွာကား ေရွ႕ဘာျဖစ္ မည္ကို ႀကိဳတင္ေတြးေခၚပံုေဖာ္ႏိုင္သည့္ အရည္အခ်င္းပင္ျဖစ္သည္။ Perceptual Skill ဟုေခၚသည္။ Perception ကို အေတြ႕အႀကံဳပညာရပ္မ်ားရာမွ အာ႐ံုမွ တစ္ဆင့္သိမႈဟု အဓိပၸာယ္ဖြင္႔ဆိုထား သည္။ The initiative or direct recognition of a moral (or) personal quality ဟုဆိုထားပါသည္။ အနာဂတ္ျဖစ္ လာမည္တို႔ကိုႀကိဳတင္ေတြးေတာႀကံဆႏိုင္ သူမ်ားကို Perceptive  ျဖစ္သည္ဟုဆိုပါ သည္။ အနည္းဆံုး မဟာဗ်ဴဟာအဆင့္ရွိ သူတို႔သာရႏိုင္ေသာအရည္အေသြးလည္း ျဖစ္သည္။

          တစ္ခ်ိန္တြင္လူတိုင္း ကြန္ပ်ဴတာ မသံုးမေနရေသာေခတ္ေရာက္လာမည္ ဟူေသာ Bill Gates ၏ အနာဂတ္အျမင္မ်ိဳး၊ iPhone ? iPad တို႔ရွိ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ အသစ္အဆန္းမ်ားကိုတီထြင္ထည့္သြင္း ေပးခဲ့သည့္ Steve Jobs ၏ အနာဂတ္အျမင္မ်ိဳးမ်ားျဖစ္သည္။

ျမန္မာေတြ HR အားနည္းခဲ႔ရတာ

          “က်က္-မွတ္” ပညာျဖင္႔ႀကီးျပင္းလာၾကသူတို႔သည္ လက္ေတြ႕ဘဝတြင္ Technical Skill ကိုပင္ ေကာင္းစြာအာမခံႏိုင္ၾကသည္မဟုတ္။ တီထြင္ႀကံဆမႈ၊ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္မႈတို႔သည္ ကိုယ္ႏွင္႔ ဆိုင္ေသာ အလုပ္မ်ားဟု ယူဆၾကမည္လည္းမဟုတ္ေခ်။ ကိုယ္႔အတြက္က “ခိုင္းတာလုပ္၊ ျပန္မေျပာနဲ႔” ဟူသည္ကလံု ေလာက္ေနသည္။ ဦးေႏွာက္အလုပ္ေပး ျခင္း (Brain Storming) ကိစၥအတြက္ ေခါင္းေျခာက္မခံႏိုင္ဟု ဆိုၾက သည္။ ဦးေႏွာက္အလုပ္မေပးလွ်င္အႀကံဥာဏ္သစ္မ်ားရႏိုင္မည္မဟုတ္၊ ေဝဖန္အႀကံမျပဳႏိုင္လွ်င္လည္း ဦး ေႏွာက္ကိုအသံုးခ်ႏိုင္ျခင္းမမည္။ ၾကာေတာ႔လူေတြက အာ႐ံုမဲ့စက္႐ုပ္မ်ား ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာၾကေတာ႔သည္။           ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင္႔မေပးျခင္းကပင္တိုး တက္မႈကိုဆုတ္ယုတ္ေစပါသည္။ ယွဥ္ၿပိဳင္ႏိုင္မႈမညီမွ်ျခင္းကလည္း တိုးတက္မႈကို ဟန္႔တားပါသည္။ တစ္ခ်ိန္ကကြ်န္ေတာ္တို႔ “မလုပ္-မ႐ႈပ္-မျပဳတ္” ဝန္းက်င္ျဖင္႔ ႀကီးျပင္းလာ ခဲ႔ၾကရသည္။ ေဝဖန္မႈကိုလက္မ ခံႏိုင္ျခင္း၊ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈကင္းမဲ႔ျခင္း၊ အႀကံဥာဏ္ေပးပိုင္ခြင္႔ဆိတ္သုဥ္းျခင္းမ်ား သည္ ျမန္မာ႔လူ႔အရင္းအျမစ္ကိုနိမ္႔ပါးေစေသာ အရာမ်ားျဖစ္သည္။

          ဦးေႏွာက္အလုပ္ေကာင္းစြာ မေပးရသည့္ဝန္းက်င္တြင္ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းလာၾကသူမ်ားမွာ ဦးေႏွာက္ အလုပ္ေပးရျခင္းကိုပင္မလုပ္တတ္ေတာ႔ေခ်။ စာမ်ားမ်ား က်က္လွ်င္မွတ္Óဏ္အားေကာင္းလာသကဲ႔သို႔ ဦး ေႏွာက္အလုပ္မ်ားမ်ားေပးျခင္းျဖင္႔အႀကံေကာင္း၊ ဥာဏ္ေကာင္းမ်ား ကိုထုတ္လုပ္ႏိုင္ေစပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေျခခံပညာေရးမွစ၍ “က်က္-မွတ္” စနစ္ မွ “တတ္-သိ” စနစ္သို႔ေျပာင္းလဲရန္လိုအပ္ပါလိမ္႔မည္။ ေဝဖန္မႈကို အၿပံဳးျဖင္႔ခံယူထားႏိုင္ၾကရပါလိမ္႔မည္။ ဦးေႏွာက္ကို မ်ားမ်ား အလုပ္ေပးၾကရပါလိမ္႔မည္။ အႀကံဥာဏ္ေပးပိုင္ ခြင္႔ကိုမ်ားမ်ား လမ္းဖြင္႔ေပးရပါလိမ္႔မည္။ မွန္ကန္ေသာယွဥ္ ၿပိဳင္မႈကိုမ်ားမ်ားေပးရပါလိမ္႔မည္။

          တစ္ခ်ိန္ကျမန္မာ့ HR သည္ ဝန္းက်င္၏ အပံ႔အပိုးမရခဲ႔ေသာေၾကာင့္ အာ႐ံုမဲ႔စက္႐ုပ္လူသားနီးပါး မွ်ျဖစ္ခဲ့ရ ၍လူ႔အရင္းအျမစ္မ်ားစြာနိမ္႔ပါးခဲ႔ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ မိမိတို႔၏ အရည္အခ်င္းေကာင္းမ်ားကိုစနစ္က သံုးစြဲခြင္႔မေပးခဲ႔ၾကေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ဘာေၾကာင္႔တိုးတက္ၾကသလဲ

          ကုန္ထုတ္လုပ္မႈမ်ားတြင္စက္၊ စက္႐ုပ္မ်ား သံုးစြဲေနေသာ္လည္း လူ႔လုပ္အားကို ယေန႔ထိလံုးဝပစ္ ပယ္၍ မရေသးပါေခ်။ ခ်မ္းသာေသာႏိုင္ငံမ်ားတြင္အေျခခံအလုပ္ မ်ား (ဦးေႏွာက္မ်ားမ်ားအသံုးမျပဳရသည့္) ကိုသူ႔ႏိုင္ငံမွေအာက္ေျခလုပ္သားမ်ားႏွင္႔ တတိယႏိုင္ငံမွလုပ္သားမ်ားကို ေခၚယူေဆာင္ရြက္ေလ့ရွိသည္။ အလယ္လႊာႏွင္႔ အထက္လႊာတို႔အားေကာင္းၾကသည္။ ဆိုရလွ်င္ Conceptual Knowledge ႏွင့္ Perceptual Knowledge  အားေကာင္းသူ မ်ား တစ္စံုတစ္ရာေတာင္႔တင္းသည္ကို ေတြ႕ႏိုင္ပါသည္။

          စစ္တုရင္ကစားနည္းတြင္ဤအေျခအေနကိုေကာင္းစြာေတြ႕ႏိုင္ပါသည္။ ကစားနည္းေကာင္းစြာမကြ်မ္း က်င္သူမ်ား အေနျဖင္႔ကစားေကာင္အေရအတြက္ အသာစီးရေရးကိုအေလးထားတတ္ၿပီး ပြဲလယ္၊ ပြဲဆံုး အသာ စီးရၿပီးေအာင္ႏိုင္မႈကို သာအေလးထားသူအတြက္ကစားေကာင္ အေရအတြက္ထက္ “အကြက္” အသာစီးရ ေရးေပၚတြင္သာ အာ႐ံုထားေၾကာင္းေတြ႕ႏိုင္မည္ျဖစ္ပါသည္။ သာမန္အဆင့္သာ စဥ္းစားႏိုင္သူအတြက္ Technical Skill ေပၚတြင္သာအေလးထားႏိုင္မည္ျဖစ္ၿပီး တစ္စံုတစ္ရာ အနာဂတ္တိုးတက္မႈအတြက္ ဆႏၵႀကီးသူမ်ားမွာ Conceptual Skill ကိုရေအာင္ႀကိဳးစားၾကမည္ျဖစ္သည္။

          ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ျဖစ္လိုသူမ်ား၊ ရလိုသူမ်ားအတြက္မူ Perceptual Knowledge သည္ မရွိမျဖစ္ ေသာ အရည္အခ်င္းတစ္ပါးျဖစ္ရပါလိမ္႔မည္။

ျပင္ဆင္ၾကရေတာ႔မယ္

          ျမန္မာ႔ႏိုင္ငံေရး အေျခအေန ေကာင္းမ်ားရရွိခဲ႔ၿပီျဖစ္၍ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈမ်ား မၾကာမီဖယ္ရွားေပး ႏိုင္လိမ္႔မည္ျဖစ္သည္။ ျပည္ပရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူမ်ား အမ်ားအျပားကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံၾကရန္ မ်ားစြာစိတ္အားထက္သန္ေနၾကၿပီျဖစ္သည္။ အတိတ္ကဝန္းက်င္ႏွင္႔ လံုးဝမတူျခားနားေသာဝန္းက်င္ႏွင့္ ထိေတြ႕ဆက္ဆံၾကရမည္လည္း ျဖစ္သည္။ မွ်တေသာယွဥ္ၿပိဳင္မႈ၊ မွန္ကန္ ေသာယွဥ္ၿပိဳင္မႈကို အားေပးသည့္ ဝန္းက်င္ျဖစ္၍ ကိုယ္႔အရည္အေသြးစံခ်ိန္မမီလွ်င္ ေရွ႕ဆက္၍ရမည္မဟုတ္ေခ်။ အတိတ္တြင္အမွားျဖစ္ခဲ႔လွ်င္ မေထာင္းတာလွေသာ္လည္း အနာဂတ္တြင္ေဝဖန္မႈမ်ား၊ ကန္႔ကြက္မႈမ်ားႏွင္႔ရင္ဆိုင္ရမည္ျဖစ္သည္။ ဤယဥ္ ေက်းမႈမွာယခုကပင္အစပ်ိဳးေနၿပီျဖစ္၏။

          မည္မွ်တီထြင္ဆန္းသစ္ႏိုင္မည္၊ အနာဂတ္ကို မည္မွ်ႀကိဳတင္ေတြးဆပံုေဖာ္ ႏိုင္မည္ဆိုသည္မွာလည္း အမွန္တိုးတက္ ႀကီးပြားလိုသူတို႔အတြက္ေမ႔ထား၍ရမည့္ အရည္အခ်င္းမ်ားမဟုတ္ေခ်။ ျပင္ပရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈျပဳ လာၾကမည့္သူတို႔၏ အထက္ႏွင့္အလယ္လႊာမွသူမ်ားသည္ Conceptual Knowledge ႏွင့္ Perceptual Knowledge တစ္စံုတစ္ရာ အားေကာင္း ၾကသူမ်ားျဖစ္သည္ကိုေမွ်ာ္လင္႔ထားႏိုင္ ၾကရန္ျဖစ္သည္။ ဤအရည္ အခ်င္းမ်ားသည္တစ္ရက္တစ္မနက္ျဖင္႔ မရႏိုင္သည္မွန္ေသာ္လည္း ဦးေႏွာက္အလုပ္ေပးျခင္း (Brain Storming) ကိုမွန္မွန္လုပ္ေပးသြားပါက ဝန္းက်င္၏ပံ့ပိုးမႈ၊ အလုပ္ခြင္၏ ပံ့ပိုးမႈမ်ားျဖင္႔တျဖည္းျဖည္းရႏိုင္ သည့္အရည္အခ်င္းမ်ားျဖစ္ပါသည္။ အနာ ဂတ္ဝန္းက်င္သည္ “မလုပ္-မ႐ႈပ္-မျပဳတ္” အတြက္ ေနရာ ရွိမည္မဟုတ္ပါေခ်။ ဝတ္ေက်တန္းေက်အလုပ္တို႔ျဖင့္လည္း ႀကီးပြားခြင္႔ကိုေပးမည္ မဟုတ္ပါေခ်။

          တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္လုပ္ကိုင္ၿပီး ဦးေႏွာက္ခပ္ပူပူအလုပ္ေပးရမည္႔ဝန္းက်င္ကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရန္ ျမန္မာတို႔ေကာင္းစြာျပင္ဆင္ ၾကရမည္ျဖစ္ပါသည္။

Read more...

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း

က်မ မွတ္မိႏုိင္ေသာ အ႐ြယ္မေရာက္မီကပင္ က်မ၏ဖခင္ ကြယ္လြန္သြားပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ “ ေဖေဖဟာ ဘယ္လိုလူစားမ်ဳိးပါလိမ့္ ” ဟူေသာ သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ ဖခင္၏ဘ၀ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ စာေပအေထာက္အထားမ်ားကို က်မ စတင္ စုေဆာင္း ေလ့လာဖတ္႐ႈျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပပါ အတၳဳပၸတၱိစာတမ္းကို ေရးသားရာ၌ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ျခင္း အေထာက္အထားမ်ားကို အဓိကအေျခခံထားပါသည္။ အေၾကာင္းအရာႏွစ္ရပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍သာလွ်င္ က်မတို႔မိသားစုႏွင့္ ေဖေဖ့အား ေကာင္းစြာသိကြၽမ္းခဲ့သူမ်ားထံမွ သိရွိရေသာ အခ်က္အလက္မ်ား အေပၚတြင္ အေတာ္အသင့္ အေျခခံထားပါသည္။ ေသြးသားနီးကပ္စြာ ေတာ္စပ္သူတဦး၏ အတၳဳပၸတၱိကိုေရးရသည္မွာ မလြယ္ကူပါ။ ဓမၼဓိဌာန္က်က်ေရးႏုိင္မည္ မဟုတ္ဟု အစြပ္စဲြ ခံရႏိုင္ပါသည္။ တကယ္တမ္းတြင္လည္း အတၳဳပၸတၱိေရးသူတို႔သည္ မိမိတို႔ ရွာေဖြစုေဆာင္းရရွိေသာ အေထာက္အထားမ်ားျဖင့္ မိမိတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ဥာဏ္ကို ပံုစံသြင္းေပးခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္၊ အေတြ႔အၾကံဳမ်ား၏ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈမွ ကင္းလြတ္ႏုိင္မည္မဟုတ္ပါ။ က်မအေနျဖင့္ က်မဖခင္၏ ႐ုပ္ပံုလႊာ ကို က်မျမင္သည့္အတုိင္း မွန္ကန္စြာ ေပၚလြင္ေစရန္ ႀကိဳးပမ္း ေရးသားထားပါသည္ဟုသာ ေျပာႏုိင္ပါသည္။

 

ေအာင္ဆန္းကို ျမန္မာႏုိင္ငံ အညာေဒသရွိ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ကေလး၌ ၁၉၁၅ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔ တြင္ ဖြားျမင္ပါသည္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ေတာ္ရွိ ျမန္မာဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကို ပ်က္သုန္းေစၿပီး ျမန္မာတႏုိင္ငံလံုး ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလက္ေအာက္သို႔ က်ဆင္းေစခဲ့ေသာ တတိယအဂၤလိပ္-ျမန္မာစစ္ပဲြအၿပီး ႏွစ္ေပါင္း(၃၀) အၾကာတြင္ ျဖစ္ပါသည္။

 

နတ္ေမာက္ နယ္သူနယ္သားမ်ားသည္ ျမန္မာဘုရင္မ်ား၏ အမႈကိုထမ္းေဆာင္သည့္ အစဥ္အလာရွိသူမ်ားျဖစ္၏။ ေအာင္ဆန္း၏ မိခင္မ်ဳိး႐ိုးထဲတြင္ ရာထူးႀကီး မင္းမႈထမ္းအခ်ဳိ႕ ပါ၀င္ခဲ့ပါသည္။ ဖခင္ျဖစ္သူ ဦးဖာသည္ လယ္သမားမ်ဳိး႐ိုးမွျဖစ္ၿပီး ေလာကီေရးရာတြင္ လိမၼာေရးျခားမရွိ၊ စကားမေျပာ တံုဏွိဘာေ၀ ေနတတ္သူတဦး ျဖစ္ ပါသည္။ ဉာဏ္ရည္ေကာင္း၍ စာေပဖက္တြင္ ထူးခြၽန္ေသာ္လည္း စကားနည္းလြန္းသျဖင့္ ဦးဖာသည္ မိမိ၏ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းအလုပ္ျဖစ္ေသာ ေရွ႕ေနအလုပ္၌ ေအာင္ျမင္ျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထက္ျမက္သြက္လက္လွေသာ မိခင္ေဒၚစုသာလွ်င္ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးကို အဓိကတာ၀န္ယူရပါသည္။

 

ေဒၚစု၏ ဦးေလးေတာ္သူသည္ ၿဗိတိသွ်တို႔ကို ေရွးဦးစြာ ေတာ္လွန္ဆန္႔က်င္ခဲ့ေသာ ျမန္မာအုပ္စုတစုကို ေခါင္းေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ဆံုး၌ “ဗိုလ္လေရာင္” ေခၚ “ဦးမင္းေရာင္” အား ၿဗိတိသွ်တို႔က ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ လိုက္ပါသည္။ “ကုလားတို႔ ကြၽန္မခံ” ဟူေသာ စိတ္ထားရွိခဲ့သည့္ ထိုရဲရဲေတာက္ မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢဳိလ္ႀကီးကား ေအာင္ဆန္းမိသားစုႏွင့္ နယ္သူနယ္သားမ်ား ဂုဏ္ယူစံထား အားက်ဖြယ္ရာ ျဖစ္လာပါသည္။

 

ညီအကိုေမာင္ႏွမ (၆) ဦး (ကေလးဘ၀ကပင္ ကြယ္လြန္ၾကသူမ်ားအပါအ၀င္ဆိုလွ်င္ ေမြးခ်င္း - ၉ ဦး) အနက္ အေထြးဆံုးျဖစ္သူ ေအာင္ဆန္းသည္ သူကိုယ္တုိင္ေရးခဲ့ေသာ မွတ္တမ္းအရ ညစ္ပတ္ခ်ဴခ်ာ အစားၾကဴး၍ လံုး၀ႏွစ္လိုဖြယ္မဟုတ္ေသာ ကေလးတဦးျဖစ္ပါသည္။ စကားေျပာလည္း ေနာက္က်လွသျဖင့္ မိသားစုက ‘ဆံြ႔အ’ ေနသလားဟူ၍ပင္ ပူပင္ခဲ့ရ၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ဆန္းကေလးသည္ ပရိယာယ္မရွိျခင္း၊ အလြန္႐ိုးသား ေေျဖာင့္မတ္ျခင္း၊ ဆင္းရဲသူမ်ားအား သနားၾကင္နာတတ္ျခင္း စေသာ ခ်စ္စဖြယ္ စိတ္ဓာတ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္စံုသည္ဟု သူ႔ အား ငယ္စဥ္က ေကာင္းစြာသိခဲ့သူမ်ားႏွင့္ သူ႔မိသားစု၀င္မ်ားက ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကပါသည္။

 

ေအာင္ဆန္းမိသားစုမွာ ဥာဏ္ရည္ေကာင္းၿပီး ပညာဖက္တြင္ ထြန္းေပါက္သူမ်ားအျဖစ္ နာမည္ေကာင္းရထား ပါသည္။ ေအာင္ဆန္း၏ အကို (၃) ဦးမွာ အသက္ငယ္ငယ္ေလးတြင္ ေက်ာင္းစတက္ၾက၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ဆန္းမွာမူ အေမပါတက္မွ ေက်ာင္းတက္မည္ဆိုကာ ကတ္ဖဲ့ေန၏။ စိတ္ဓာတ္ၾကံ႕ခိုင္လွပါသည္ဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္ေသာ ေဒၚစုသည္ သားေထြးေလးကို အလြန္ညႇာတာေလ့ရွိၿပီး သူ႔စိတ္ပါမွသာ ေက်ာင္းတက္ပါေစေတာ့ဟု အလိုလိုက္ထားခဲ့၏။

 

သို႔ျဖင့္ (၈) ႏွစ္သား အ႐ြယ္ေရာက္ေသာအခါမွ ေအာင္ဆန္း ေက်ာင္းတက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ပါေတာ့သည္။ အကိုျဖစ္သူ ေအာင္သန္း ရွင္သာမေဏေဘာင္သို႔ ၀င္ေသာအခါ၌ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေန သံဃာတို႔ဘ၀ကို သေဘာက်၍ေပလား၊ ရွင္ေလာင္းမ်ားစီးသည့္ ကႀကိဳးတန္ဆာ ဆင္ရင္ထားေသာ ျမင္းျဖဴေလးကို သေဘာက်၍လားမသိ၊ ေအာင္ဆန္းက သူလည္း ရွင္ျပဳခ်င္ပါသည္ဟု ဆိုလာပါေတာ့သည္။ လိမၼာပါးနပ္ေသာ အေမက အခြင့္ေကာင္းကို ခ်က္ခ်င္းယူ၍ ရွင္မျပဳမီ စာေရးစာဖတ္တတ္ရန္ လိုမည္ဟု ေထာက္ျပလိုက္ပါသည္။

 

ေက်ာင္းစတက္သည္ဆိုသည္ႏွင့္ ေအာင္ဆန္းသည္ ထူးခြၽန္ေသာ ေက်ာင္းသားတဦးျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္လာပါသည္။ စာႀကိဳးစား၍ စည္းကမ္း႐ိုေသၿပီး အတန္းထဲတြင္ အစဥ္ ထိပ္တန္းက ရွိေနခဲ့ပါသည္။ ေအာင္ဆန္း၏ ပထမေက်ာင္းမွာ နတ္ေမာက္ ဦးေသာဘိတ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေလာကုတၱရာပညာသာမက ေခတ္သစ္ပညာရပ္အခ်ဳိ႕ကိုပါ သင္ၾကားေပးေသာ ထိုစဥ္အေခၚ ေလာကဓာတ္ေက်ာင္းမ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ နတ္ေမာက္ေက်ာင္းတြင္ အဂၤလိပ္စာ သင္ၾကားေပးျခင္းမရွိေပ။

 

ထိုအခ်ိန္က အထက္တန္းပညာသင္ၾကားရာ၌ လိုအပ္ခ်က္တခုျဖစ္ေသာ အဂၤလိပ္စာကို အကိုႀကီးမ်ားက သင္ထားၿပီးျဖစ္သည့္အတိုင္း ေအာင္ဆန္းကလည္း တတ္ေအာင္သင္မည္ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားလိုက္၏။ သို႔ျဖင့္ ေအာင္ဆန္းလည္း ေရနံေခ်ာင္း အမ်ဳိးသားေက်ာင္းသို႔ အသက္ (၁၃) ႏွစ္အ႐ြယ္၌ ေျပာင္းသြားပါသည္။ သားေထြးေလးကို အိမ္မွ ခဲြခြာမသြားေစလိုေသာ ေဒၚစုထံမွ ေရနံေခ်ာင္းေက်ာင္းတက္ခြင့္ရရန္ ေအာင္ဆန္း အစာငတ္ခံဆႏၵျပပဲြေလးတခုကို ဆင္ႏဲႊခဲ့ရပါေသးသည္။

 

ေရနံေခ်ာင္းေရာက္ေသာအခါ ေက်ာင္းတြင္ ဆရာတဦးအျဖစ္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ အကိုႀကီး ဦးဘ၀င္း၏ ထိန္းေက်ာင္း ေစာင့္ေရွာက္မႈေအာက္တြင္ ေနခဲ့ရသည္မွာ ေအာင္ဆန္းအတြက္ လြန္စြာမွ ကံေကာင္းပါသည္။ ဦးဘ၀င္းသည္ ညီငယ္ေလး၏ ပညာေရး၊ စား၀တ္ေနေရး၊ အေထြေထြေကာင္းမြန္တိုးတက္ေရးတို႔ကို စည္း ကမ္းရွိရွိ၊ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ အထူးဂ႐ုစိုက္ခဲ့၏။ ညီျဖစ္သူကလည္း ပညာေရးဖက္တြင္ အားေကာင္းေၾကာင္း ဆက္လက္ျပသကာ အသက္ (၁၅) ႏွစ္အ႐ြယ္၌ သတၱမတန္း စာေမးပဲြတြင္ ဗုဒၶဘာသာစာသင္ေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ား၌ ပထမစဲြသူမ်ားအား ခ်ီးျမႇင့္ေသာ ဦးေ႐ႊဘို ေ႐ႊတံဆိပ္ႏွင့္ ပညာသင္ေထာက္ပံ့ေၾကးဆုကို ရရွိခဲ့၏။

 

အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ားမွာ ၁၉၂၀ ခုႏွစ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒဆန္႔က်င္သပိတ္မွ ထြက္ေပၚလာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအက္ဥပေဒသည္ အခြင့္ထူးခံ လူနည္းစုေလးကိုသာ အထက္တန္းပညာ သင္ၾကားခြင့္ေပးရန္ ရည္႐ြယ္သည္ဟု ဆန္႔က်င္ သူမ်ားကယူဆခဲ့ပါသည္။ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ားသည္ ျမန္မာလူငယ္တို႔အား သူတို႔၏ ကိုလိုနီလက္ေအာက္ခံ ဘ၀အေျခအေနကို ႏိုင္ငံေရးအသိတရားအရ ခံစားနားလည္ေစၿပီး၊ ထိုဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္လိုစိတ္မ်ား အသည္းႏွလံုးအတြင္းမွ ျဖစ္ေပၚလာရန္ က်ဳိခ်က္ေပးလိုက္ေသာ ေနရာမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္ပါသည္။

 

မိမိ၏ ႏုိင္ငံကို လူမ်ဳိးျခားတို႔အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္လိုေသာဆႏၵသည္ ေရနံေခ်ာင္း အမ်ဳိးသားေက်ာင္း မတက္မီကာလကပင္ ေအာင္ဆန္း၏စိတ္တြင္ ကိန္းေအာင္းေနခဲ့ပံုရပါသည္။ ကေလးဘ၀က ၿဗိတိသွ်တုိ႔အား ပုန္ကန္ေမာင္းထုတ္ရန္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးကို ၾကံစည္စဥ္းစားခဲ့ပံု၊ တခါတရံ ျပဒါးရွင္လံုးကဲ့သို႔ေသာ တန္ခိုးသိဒၶိရွင္ပစၥည္းမ်ား အကူအညီျဖင့္ ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးကိုရယူရန္ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ပံုအေၾကာင္းကို သူ၏ ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိေဆာင္းပါးတြင္ ေရးသားထားပါသည္။

 

အမ်ဳိးသားေက်ာင္း၌ ေနစဥ္အတြင္း ႏုိင္ငံေရးေလာက၌ နာမည္ႀကီးေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ား၏ မိန္႔ခြန္းမ်ားကို စိတ္၀င္စားလာၿပီး စကားရည္လုပဲြမ်ားတြင္လည္း ပါ၀င္ဆင္ႏဲႊခဲ့၏။ သူ၏ ေဟာပံုေျပာပံုမွာ အားတက္စရာ မဟုတ္ေသာ္လည္း ကိုင္တြယ္ရမည့္ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ပတ္သက္၍ ေသခ်ာေစ့စပ္စြာ ျပင္ဆင္ထားျခင္း၊ ယံုၾကည္ခ်က္ အျပည့္အ၀ရွိျခင္းတို႔ေၾကာင့္ အေဟာေကာင္း၊ အေျပာေကာင္းဟူ၍ နာမည္ရခဲ့၏။

 

ေက်ာင္းဂ်ာနယ္ စာတည္းအျဖစ္လည္း ေဆာင္႐ြက္ခဲ့၏။ ထိုကဲ့သို႔ စာသင္ခန္းျပင္ပလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္ေသာ္လည္း တေယာက္တည္း အေတြးနယ္ထဲ နစ္ျမဳပ္ေနတတ္ျခင္း၊ ေနပံုထုိင္ပံု ေထာင့္မက်ဳိးျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ေအာင္ဆန္းကို လူ႔ဂြစာ လူထူးလူဆန္းအျဖစ္ ေက်ာင္းေနဖက္မ်ားက ျမင္ၾကပါသည္။ ၁၉၃၂ ခုႏွစ္တြင္ တကၠသိုလ္၀င္ စာေမးပဲြ၌ ျမန္မာစာ၊ ပါဠိဘာသာဂုဏ္ ထူးမ်ားျဖင့္ “ေအ” အဆင့္မွ ေအာင္ျမင္ကာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ပညာဆက္သင္ရန္ ေရာက္သြားပါသည္။

 

ေအာင္ဆန္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္လာသည့္ႏွစ္သည္ကား ဆရာစံသူပုန္ကို ၿဗိတိသ်အစိုးရက ေခ်မႈန္းကာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ေသဒဏ္ေပးခဲ့ၿပီး တႏွစ္ၾကာကာလကပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား ခံစားေနရေသာ အတိဒုကၡမ်ားမွ ေပၚေပါက္လာရေသာ ပုန္ကန္မႈကို ၿဗိတိသ်အစိုးရက ရွင္ဘုရင္ျဖစ္လိုေသာ အယူသည္းသူတေယာက္ ဦးေဆာင္သည့္ ေတာသူေတာင္သား ပုန္ကန္မႈမွ်သာျဖစ္သည္ဟု ေသးသိမ္ေစရန္ ႏွိမ္၍ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာမ်ားအေနျဖင့္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ပါ၀င္ဆင္ႏဲႊခဲ့သူ မမ်ားျပားေသာ္လည္း ထိုပုန္ကန္မႈအေပၚ အေတာ္ပင္ ဂ႐ုဏာထားၾကပါသည္။ ဆရာစံကို စဲြေဆာင္ႏုိင္စြမ္းရွိသူတဦးအျဖစ္ မျမင္သူမ်ားကပင္ သူပုန္တို႔၏ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ႏွင့္ သတၱိေျပာင္ေျမာက္မႈေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွားတက္ႂကြခဲ့ရၿပီး အစိုးရ၏ ရက္စက္ၾကမ္းတမ္း တုံ႔ျပန္မႈမ်ားေၾကာင့္ အေရးနိမ့္သြားရေသာ သူပုန္တို႔ကို မ်ားစြာသနား ၾကင္နာခဲ့ ၾက၏။

 

ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္မႈ အေစာပိုင္းကာလတြင္ က်င့္သံုးေသာ ၿငိမ္၀ပ္ေအးခ်မ္းေရးလမ္းစဥ္မွာ အေတာ္အတန္ ေအာင္ျမင္မႈရွိခဲ့ ေသာ္လည္း လူမ်ဳိးျခားႀကီးစိုးမႈကုိ ျမန္မာမ်ားက ေက်နပ္စြာ လက္ခံျခင္းမရွိပါ။ ကိုလိုနီအစိုးရ ပိုမိုခိုင္ျမဲလာသည္ႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူမ်ဳိးျခားတို႔၏ ပလႊားေမာက္မာေသာ အမူအက်င့္မ်ားႏွင့္ တုိင္းျပည္အတြက္ စစ္မွန္ေသာ ေကာင္းက်ဳိးကိစၥရပ္တို႔ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈမႈမ်ားသည္ တုိင္းသူျပည္သားတို႔၏ မႏွစ္သက္ မေက်နပ္စိတ္ မ်ားကို ဆြေပးသကဲ့သို႔ ျဖစ္လာပါသည္။

 

ပထမဦးစြာေပၚထြန္းခဲ့ေသာ အမ်ဳိးသားေရးရာ အဖဲြ႔အစည္းမ်ားသည္ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ျမန္မာ့႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈ တည္တံ့ခုိင္ျမဲရန္ ႏွင့္ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ရန္ကိုသာ ေဆာင္ရြက္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေခတ္ပညာတတ္ ျမန္မာလူငယ္ အေရအတြက္ မ်ားျပားလာသည္ႏွင့္အမွ် ႏုိင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္မ်ားပါ ေပၚေပါက္လာပါသည္။ ၁၉၀၆ ခုႏွစ္တြင္ တည္ေထာင္ေသာ ဗုဒၶဘာသာကလ်ာဏ ယု၀အသင္း(၀ိုင္အမ္ဘီေအ)သည္ ႏိုင္ငံေရးရာမ်ားကို စတင္ ကိုင္တြယ္ေသာ အဖဲြ႔အစည္းျဖစ္ၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သပိတ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ စည္း႐ံုးလႈံ႔ေဆာ္ခဲ့ပါသည္။

 

အမ်ဳိးသားလႈပ္ရွားမႈ အရွိန္အဟုန္ရလာေသာအခါ ‘၀ိုင္အမ္ဘီေအ’ သည္ ၁၉၂၀ ခုႏွစ္၌ ‘ဂ်ီစီဘီေအ’ အသြင္ သို႔ ကူးေျပာင္းသြားပါသည္။ ပထမဦးဆံုး ေပၚေပါက္လာေသာ အမ်ဳိးသားမဟာမိတ္အဖဲြ႔ဟု ေခၚႏိုင္ပါသည္။ ျမန္မာ့အမ်ဳိးသားေရးရာလႈပ္ရွားမႈကို တုိက္ရည္ခိုက္ရည္သြင္းေပးလိုက္ေသာ ပုဂၢဳိလ္မွာ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္၏ စိတ္အားထက္သန္ေသာ လြတ္လပ္ေရးေတာင္းဆိုမႈတို႔ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတ၀ွမ္းတြင္ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ျပင္းျပစြာ တက္ႂကြလာပါသည္။သို႔ေသာ္လည္း စုေပါင္းညီညာေသာ လြတ္လပ္ေရးလႈပ္ရွားမႈ ေပၚေပါက္ေစမည့္ အင္အားမ်ားမွာ ႏိုင္ငံေရး အကဲြအျပားမ်ားေၾကာင့္ လြင့္စင္သြားရ၏။

 

၁၉၂၂ ခုႏွစ္တြင္ (၂၁) ဦးပါတီသည္ ဂ်ီစီဘီေအမွ ခဲြထြက္သြားၿပီးေနာက္တြင္ ထပ္မံကဲြၾကျပန္သျဖင့္ ၁၉၂၀ ခု ႏွစ္မ်ား ကုန္ဆံုးခါနီးတြင္ အဖဲြ႔အစည္း (၃) ဖဲြ႔ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ၁၉၃၀ ခုႏွစ္မ်ား၏ အစပိုင္းကာလတြင္မူ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ အိႏၵိယႏုိင္ငံတို႔ ပူးတဲြထားသင့္၊ မထားသင့္ ဟူေသာ “ခဲြေရး-တဲြေရး” ကိစၥအေပၚ ျမန္မာႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား စိတ္၀င္စားစြာ အျငင္းပြားၾကသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။

 

ထိုႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားအနက္ အခ်ဳိ႕မွာ ဆရာစံသူပုန္တို႔အား ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ခုံ႐ံုးတင္စစ္ေဆးရာ၌ သူပုန္မ်ားဘက္မွ ခုခံကာကြယ္ေပးခဲ့သျဖင့္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလာသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ၿငိမ္၍ ေခါင္းငံု႔ခံသည့္ကာလမွာလည္း ဆံုးခန္းသို႔ ဦးတည္လာကာ ထုိးႏွက္တိုက္ခုိက္ျခင္း သေဘာေဆာင္ေသာ နည္းဗ်ဴဟာမ်ားသံုးစဲြရန္ တြန္႔ဆုတ္လိမ့္မည္ မဟုတ္ေသာ အမ်ဳိးသားေရး စိတ္ဓာတ္ရွိသည့္ မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားလည္း ႏိုင္ငံေရးဇာတ္ခံုေပၚသို႔ ေရာက္ရွိလာပါသည္။

 

အသက္ (၁၈) ႏွစ္အ႐ြယ္ ေအာင္ဆန္းသည္ ခပ္႐ိုင္း႐ိုင္း အညာသားကေလးပင္ျဖစ္ပါသည္။ မိမိတို႔ကိုယ္မိမိတို႔ လူ႔မလိုင္ဟု အထင္ေရာက္ေနၾကၿပီး ေၾကာ့ရွင္း၀ံ့ႂကြားစြာ ၀တ္ဆင္ေနထုိင္ၾကေသာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ မ်က္ႏွာထား႐ႈသိုးသိုးႏွင့္ အ၀တ္အစား ပိုသီပတ္သီ၀တ္ဆင္ေသာ ေအာင္ဆန္းသည္ အံမ၀င္ဂြင္မက် ျဖစ္ေန၏။ ထို႔အျပင္ သူ႔ထက္သိမ္ေမြ႔ပါးနပ္ေသာ ေက်ာင္းေနဖက္မ်ား၏ ေ၀ဖန္ေနာက္ေျပာင္မႈကိုလည္း ဂ႐ုမစိုက္ေၾကာင္း ေစာစီးစြာေပၚလြင္ေစခဲ့၏။

 

ေအာင္ဆန္း တကၠသိုလ္ေရာက္စ ပထမႏွစ္ပတ္တြင္ ေက်ာင္းသားသမဂၢမွ စကားရည္လုပဲြတရပ္ က်င္းပပါ သည္။ ထိုစကားရည္လုပဲြအၿပီး၌ ေအာင္ဆန္းသည္ ပရိသတ္အၾကားမွထကာ သူ႔အကို ေအာင္သန္း တင္သြင္းေသာ “ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ႏုိင္ငံေရးမလုပ္သင့္” ဟူသည့္ အဆိုကို ေထာက္ခံလိုက္ပါသည္။ ဤသည္မွာ မိသားစုေသြးစည္းေရး သေဘာေဆာင္သည့္ အျပဳအမူမဟုတ္ပါ။ ယံုၾကည္ခ်က္အရ လုပ္ေဆာင္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

 

ေအာင္ဆန္း အဂၤလိပ္စကားေျပာရာတြင္ အသံထြက္ အမွားမွားအယြင္းယြင္း ကို႔ယို႔ကားရား ေခ်ာေမြ႔ေျပျပစ္ ျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္ သူ႔စကားမ်ားမွာ နားမလည္ႏိုင္သေလာက္ပင္ျဖစ္၏။ ပရိသတ္က ေျပာင္ေလွာင္သေရာ္ ေအာ္ဟစ္ၾကသျဖင့္ အကိုျဖစ္သူ အေတာ္ပင္ အေနရခက္သြား၏။ ေအာင္ဆန္းကမူ ေၾကာက္႐ြံ႕၍ အသံေပ်ာက္ သြားျခင္းမရွိ။ ကဲ့ရဲ႕သံမ်ား၊ ျမန္မာစကားႏွင့္သာေျပာရန္ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္း ေအာ္ဟစ္သံမ်ားကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈကာ အဆင့္အတန္းမမီေသာ သူ႔အဂၤလိပ္စကားကို ပါဠိအသံုး အႏႈန္းမ်ားျဖင့္ ျဖည့္စြက္၍ သူေျပာလိုရာအားလံုးကို ၿပီးဆံုးေအာင္ ဆက္လက္ေျပာဆုိသြားပါသည္။

 

ထိုပထမစကားရည္လုပဲြ အျဖစ္အပ်က္သည္ ေနာင္အတြက္ အစဥ္အလာတရပ္ ခ်မွတ္ေပးလိုက္သကဲ့သို႔ ျဖစ္သြားပါသည္။ ပရိသတ္က ကဲ့ရဲ႕႐ႈတ္ခ်ေနသည့္ၾကားကပင္ သူေျပာလိုရာကို အဂၤလိပ္စကားႏွင့္ေျပာျခင္း၊ သုန္သုန္မႈန္မႈန္ ေနတတ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ သူသည္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏုိင္ေသာ အ႐ူးတေယာက္ဟူ၍ပင္ နာမည္ရခဲ့၏။

 

သို႔ေသာ္ ေအာင္ဆန္းသည္ အေ၀ဖန္ခံရမည္ကို ေၾကာက္႐ြံ႕ၿပီး သူလုပ္ကိုင္ရန္ ဆံုးျဖတ္ထားေသာကိစၥမ်ားကို မလုပ္ဘဲေနမည့္ လူမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ ေခတ္ၿပိဳင္ကမၻာတြင္ အဂၤလိပ္စကား အေရးပါပံုကို သိရွိနားလည္သျဖင့္ အဂၤလိပ္စကားကို ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏုိင္ သံုးစဲြႏုိင္ရန္ သူ ႀကိဳးစား၏။ အဂၤလိပ္စာအုပ္မ်ားကို သဲႀကီးမဲႀကီးဖတ္ျခင္း၊ အျခားသူမ်ား ေျပာပံုဆိုပံုကို နားေထာင္ေလ့လာျခင္း၊ အဂၤလိပ္စာသင္ေက်ာင္းတြင္ ပညာဆည္းပူးခဲ့သူ မိတ္ေဆြရင္းတဦးထံမွ အကူအညီယူျခင္း စသည္တို႔ျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထြက္ အညာသားတဦးအတြက္ ထူးျခားေလာက္ေသာ အဂၤလိပ္စကားက်င္လည္မႈကို သူရရွိလာ၏။

 

ထိုပထမစကားရည္လုပဲြတြင္ ေအာင္ဆန္း ေထာက္ခံခဲ့ေသာအဆိုမွာ သူ၏ ေရရွည္ယံုၾကည္ခ်က္ တရပ္အား ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ကို သတိမူသင့္ပါသည္။ ထိုယံုၾကည္ခ်က္မွာ သံဃာေတာ္မ်ား ႏိုင္ငံေရးတြင္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ျခင္း မျပဳသင့္ေၾကာင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ မကြယ္လြန္မီ တႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က ေျပာၾကား ခဲ့ေသာ ေ႐ႊတိဂံုေစတီေတာ္ အလယ္ပစၥယံညီလာခံမိန္႔ခြန္း၌ “ဘာသာေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးကို ေရာစပ္ပါမူ ဘာသာေရး၏ သေဘာတရားကို ဆန္႔က်င္ရာေရာက္ေပ၏”ဟု ေျပာခဲ့၏။ ရဟန္သံဃာမ်ားအား “အရွင္ဘုရားတို႔က သာသနာေတာ္ေရာင္ ထြန္းေျပာင္ေအာင္ အားထုတ္ေတာ္မူၾကပါ – ကမၻာသူကမၻာသားတို႔ ေမတၱာတရားပြားမ်ား၍ သမစိတၱႏွင့္ ညီရင္းအကို ေမာင္ရင္းႏွမကဲ့သို႔ ေနႏုိင္ၾကပါလိမ့္မည္ -- ဤကဲ့သို႔ေဆာင္႐ြက္မႈသည္ သာသနာ ဖက္ကသာၾကည့္၍ ျမင့္ျမတ္သည္မဟုတ္ပါ၊ တပည့္ေတာ္တို႔၏ ႏိုင္ငံႏွင့္ လူမ်ဳိးအတြက္ အျမင့္ျမတ္ဆံုးေသာ ႏုိင္ငံေရး ကို ေဆာင္႐ြက္ရာ ေရာက္ပါသည္ဘုရား” စသျဖင့္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါသည္။

 

အမ်ားက ႏုိင္ငံေရးသတၱ၀ါ ပကတိအျဖစ္ျဖင့္ျမင္ၾကေသာ ေအာင္ဆန္းမွာ စင္စစ္တြင္ ဘာသာေရး၌ ေလးနက္စြာ တသက္လံုး စိတ္၀င္စားသူပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေရနံေခ်ာင္း၌ ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ ဖခင္ကြယ္လြန္သြားသျဖင့္ ၀မ္းနည္းေၾကကဲြကာ ရဟန္းေဘာင္ ၀င္ရန္ပင္ စိတ္ကူးခဲ့ပါသည္။ တကၠသိုလ္ေရာက္စအခ်ိန္ကလည္း အီတလီလူမ်ဳိး ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးေလာကနႏၵကို ၾကည္ၫိုေလးစားလွသျဖင့္ ဆရာေတာ္ႏွင့္ အတူလိုက္ၿပီး သာသနာျပဳလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္႐ြက္ရန္ မိခင္ထံ အခြင့္ေတာင္းဖူး၏။ အခြင့္ကား မရခဲ့ေပ။ သို႔ေသာ္ ေလာကုတၱရာကိစၥမ်ားကို ေအာင္ဆန္း ဆက္လက္၍ ဂ႐ုတစိုက္ အေလးထားပါသည္။

 

ႏိုင္ငံေရးေလာကထဲသို႔ ေျခစံုပစ္၀င္ၿပီးေနာက္ပိုင္း၌ပင္ သူႏွင့္ အရင္းႏွီးဆံုး မိတ္ေဆြတဦးအား သူ၏ “သစၥာတရားႏွင့္ လံုး၀ အျပစ္ကင္းစင္မႈ ရွာပံုေတာ္ဘ၀ခရီး” အေၾကာင္းႏွင့္ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံအရ ႐ိုးေျဖာင့္ႏုိင္ရန္ သတိျပဳႀကိဳးပမ္းေနေၾကာင္းတို႔ကို စာေရး၍ ရွင္းျပဖူးပါသည္။ ေခတ္လူငယ္မ်ား စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အသိတရား ေခါင္းပါးေနသည္ကို စိုးရိမ္မိေၾကာင္း၊ ေလာကဒဏ္လႈိင္းမ်ားကို ၾကံ႕ၾကံ႕ခိုင္ ရင္ဆုိင္တြန္းလွန္ႏုိင္စြမ္းမရွိပါက ထိုအသိတရားမ်ား လံုး၀ကြယ္ေပ်ာက္ၿပီး စိတ္ဓာတ္ ဗလ မဲြျပာက်ေသာအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိသြားမည္ကို စိုးရိမ္ပူပန္မိေၾကာင္း စသျဖင့္လည္း ေရးသားထားပါသည္။

 

ေအာင္ဆန္းစုၾကည္

Source : 88 New Generation Blog

Read more...

ထင္ရာျမင္ရာ ေျပာပါရေစ

လူေတြက ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္နဲ႔သာ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးသေလး ပြင္႔လင္းရိုးသားမႈကို တန္ဖိုးထားသေလးနဲ႔ ၾကားေကာင္းေအာင္သာ ဟစ္ေနၾကတာ တကယ္ေျပာျပီေဟ႔ဆိုရင္ ဘယ္သူမွ သူတို႔ေ၀ါမွာ စေတးတပ္မွာ ေပ႔ခ်္မွာ ဂရုမွာ အတင္မခံခ်င္ၾကပါဘူး။ နည္းနည္းေလး ေျပာမိရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ခမ်ာမွာ ဂရုထဲက ထုတ္ပစ္ခံရတာနဲ႔ အန္ဖရန္႔လုပ္ခံရ ဘေလာ႔ခံရနဲ႔ အေရကို ေတာ္ေတာ္ထူေနျပီ။ ကိုယ္ကသာ ေျပာခ်င္တာ သူမ်ားေျပာတာ လက္မခံခ်င္ဘူးဆိုတဲ႔အထဲမွာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လဲပါေတာ႔ ကိုယ္႔ႏုတ္နဲ႔ ကိုယ္ေရးတာ အရွင္းဆံုးပဲထင္မိပါရဲ႕။ ၾကိဳက္ခ်င္ၾကိဳက္ မၾကိဳက္ခ်င္ေန။ ေဖ႔ဘြတ္ဟာ ဘေလာက္မဟုတ္မွန္းေတာ႔သိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ လူေတြရံုးစုရံုးစုရွိတဲ႔ေနရာမွာ ဆပ္ျပာေသတၱာေပၚတက္ျပီး လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းေအာ္ရတာက လူမသိ သူမသိ တစ္ေယာက္တည္း ေျပာခ်င္ရာေျပာေနရတာထက္ ပိုအရသာရွိတာေတာ႔ အမွန္ပါပဲ။ ဒီလိုဆိုရင္ ေဖ႔ဘြတ္ထဲက လူေတြကေကာ လူတန္းစားေပါင္းစံုကို ကိုယ္စားျပဳပါ႔မလား။ ဘယ္ျပဳႏိုင္ပါ႔မလဲ။ အင္တာနတ္သံုးျပီး ေဖ႔ဘြတ္အေကာင္႔တစ္ခုဖြင္႔ႏိုင္တဲ႔ လူတန္းစားပဲေပါ႔။


ကိုယ္ပဲ လူေပါင္းသူေပါင္း မဆန္႔လို႔လားမသိ။ ႔လႊတ္ေတာ္ထဲက အမတ္ေတြ ေဖ႔ဘြတ္ထဲမွာ သိပ္မေတြ႔ရသလိုပါပဲ။ ေဖ႔ဘြတ္ထဲေရာက္ေနတဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကလဲ တစ္ေယာက္မွ လႊတ္ေတာ္ထဲမေရာက္ၾကေသးဆိုေတာ႔ ဟုတ္ဟုတ္ေသးေတာ႔တယ္။ ေတြးမိတာက လႊတ္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ႔အမတ္ေတြက ေဖ႔ဘြတ္မသံုးဘူး။ လူၾကားထဲလဲ ဆင္းတယ္မထင္မိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႔ျမိဳ႔နယ္မွာ ဘယ္သူကိုယ္စားျပဳျပီး ေခါင္းေပါင္းစေထာင္ေနသလဲေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္မသိပါဘူး။ ဘယ္သိပါ႔မလဲ မဲ မွသြားမထည္႔တာကိုး။ ဘာလို႔ေကာထည္႔ရမွာလဲ။ ကိုယ္ကပဲ ေလ႔လာအားနည္းလို႔လားမသိ ၀င္ျပိဳင္တဲ႔ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္းေတြကေကာ ဘယ္သူေတြမွန္းမသိတာကိုး။ ဒီလိုပဲ လံုးခ်ာလည္ရုိက္ေနေတာ႔မွာပဲ။


အမွန္က ေရြးေကာက္ပြဲကို မဲထည္႔ဖို႔ေနေနသာသာ အေျခခံဥပေဒကို ၂၀၀၈ကတည္း ကၽြန္ေတာ္ ကန္႔ကြက္မဲ ႏွစ္ခါျပန္ထည္႔ခဲ႔ျပီးသား။ တစ္ခုက ကိုယ္တိုင္၊ တစ္ခုက အေဖ႔ကိုယ္စားပါ။ ညွစ္ျပီးသားႏွပ္ေခ်းေတာ႔ ႏွာေခါင္းထဲျပန္မထည္ခ်င္ပါဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကလဲ လႊတ္ေတာ္ထဲ ျပန္၀င္ျပီး အေျခခံဥပေဒကို ျပင္မယ္ျပဳမယ္ ေျပာတာပါပဲ။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္  တပ္က ကိုယ္စားလွယ္ ၂၅ရာခိုင္ႏႈန္း လႊတ္ေတာ္ထဲက ထြက္မသြားမခ်င္း ျပင္လို႔ရမယ္မထင္ပါ။ ၁၀၉(ခ) ရႈ။ ၁၄၁(ခ) ရႈ။ ၄၃၆(ခ)ရႈ။ ဒီခ်ဳပ္ကအမတ္ေတြ လႊတ္ေတာ္ထဲေရာက္ျပီး ၾကံ႕ခိုင္ေရး အမတ္ေတြအားလံုးကို စည္းရံုးႏိုင္ရင္ေတာင္(ေအာင္မေလး ၾကားသားမိုးၾကိဳး) ဟိုေဘာင္းဘီ၀တ္အမတ္ေတြဘက္က မေထာက္ခံသမွ် ၇၅ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္မွာလဲမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီ ေဘာင္းဘီ၀တ္အမတ္ေတြကလဲ ကာခ်ဳပ္သေဘာမတူပဲ ကိုယ္႔သေဘာနဲ႔ကိုယ္ ေတာင္ရွည္၀တ္အမတ္ေတြဘက္ လိုက္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ခုေတာင္ ကာခ်ဳပ္ကနည္းနည္း သေဘာမေတြ႔ရင္ တမတ္သားအုပ္စုကို လူလဲေနလိုက္တာ ေဘာ္လံုးပြဲ လူလဲေနသလိုပါပဲ။ ေျပာခ်င္တာ အေျခခံဥပေဒက လြယ္လြယ္ကူကူ(လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္ဟု မေျပာ)ျပင္ဖို႔ကို မျဖစ္ႏိုင္ေအာင္ ခင္းက်င္းထားျပီးသား။ အဲ.. အေနာက္ကေနထြက္သလို ေဘာင္းဘီ၀တ္အမတ္ ဗိုလ္တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား စိတ္ေျပာင္းသြားျပီး ေတာင္ရွည္၀တ္အားလံုးရဲ႕ ဆႏၵဘက္လိုက္သြားလို႔ ၇၆ရာခိုင္ႏႈန္းျဖစ္သြားလို႔မ်ား ျပင္ခြင္႔ရျပီ မထင္ပါနဲ႔ဦး။ ျပည္သူ႔ဆႏၵခံယူပြဲလုပ္ရပါဦးမတဲ႔။ ၄၃၆(က)ရႈ။ မိေအးလဲ ခဏခဏနာရင္ အလကားရတဲ႔ဖာျဖစ္ကေရာဆိုသလိုပါပဲ။


ဒါဆို သမၼတၾကီးကေကာ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မလားေမးရင္ သမၼတက ကာခ်ဳပ္ကို ေက်ာ္ျပီး ဘာမွလုပ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။  ဟိုတစ္ေလာက အေမရိကန္သတင္းစာသမားေမးေတာ႔ သူကပဲ ကာခ်ဳပ္ကို ခန္႔ရသလိုလိုဘာလိုလိုနဲ႔ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးေျဖသြားတာဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ အမွန္က ကာခ်ဳပ္ကို လံုျခံဳေရးေကာင္စီက ခန္႔တာပါ။ လံုျခံဳေရးေကာင္စီမွာ သမၼတပါတာေတာ႔ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ က်န္တဲ႔ ကာခ်ဳပ္၊ ဒုကာခ်ဴပ္၊ ကာကြယ္ေရး၀န္၊ ျပည္ထဲေရး၀န္၊ နယ္စပ္၀န္ စတာေတြအားလံုးက ကာခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ခန္႔ထားတဲ႔ ေဘာင္းဘီ၀တ္ေတြခ်ည္းပဲ။ ၂၀၁ ရႈ။ သမၼတၾကီးက လံုျခံဳေရးေကာင္စီရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို အတည္ျပဳလက္မွတ္ထိုးေပးရံုသက္သက္ပဲ အခြင္႔ရွိတာပါ။ ၃၄၂ ရႈ။ အဲဒီေတာ႔ အရင္ကာခ်ဳပ္ကပဲ ေနာက္ကာခ်ဳပ္ကို ခန္႔ပိုင္ခြင္႔ရွိတယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာပါပဲ။ ျပီးေတာ႔ ကာခ်ဳပ္က လံုုျခံဳေရးေကာင္စီကိုေတာင္ ေခၚစရာမလိုပဲ တိုင္းျပည္ကို လိုအပ္သလို အာဏာသိမ္းခြင္႔ရွိတယ္ဆိုတာ အထင္းသားၾကီး ေရးထားျပီးသားပါ။ ၄၀(ဂ) ရႈ။ ဒီခ်ဳပ္အေနနဲ႔ အေျခခံမူေျခာက္ခ်က္ထဲက ေအာက္ဆံုးက တစ္ခ်က္ေလးကိုပဲ ျပင္ႏိုင္တယ္ဆိုရင္ အေတာ္ခ်ီးက်ဳးရမွာပါပဲ။ ၆(စ) ရႈ။ ဒါေပမယ္႔ သိပ္ေတာ႔မထင္လွပါဘူး။ အေျခခံဥပေဒျပင္ဖို႔ဆိုတာ ကာခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ လိုလိုလားလားရွိမွ ျပင္လို႔ဆင္လို႔ရမွာပါ။ ကာခ်ဳပ္ကျပည္သူေတြရဲ႕သေဘာထားနဲ႔အသံကို နားေထာင္ရင္တစ္မ်ိဳးေပါ႔။ ၂၀၀၈တုန္းက ျပည္သူေတြလက္ခံလို႔ ဒီအတိုင္းပဲထားပါဆိုရင္ေတာ႔ မတတ္ႏိုင္ဘူးေပါ႔။ ကာခ်ဳပ္က လႊတ္ေတာ္ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ လုံး၀မပါတ္သက္ပဲ သီးသန္႔ေနေနတာလဲ သတိထားစရာပါ။ တပ္မေတာ္ေက်ာင္းဆင္းပြဲတစ္ခ်ိဳ႕မွာ လက္ရွိကာခ်ဳပ္က ေက်ာင္းဆင္းေတြကိုေျပာသြားတဲ႔ မိန္႔ခြန္းတခ်ိဳ႕ကလဲ အာဏာျပန္ယူမလားလို႔ ထင္ေနသူေတြအတြက္ စိုးရိမ္စရာပါပဲ။


တခ်ဳိ႕ကလဲ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတကို လူစြမ္းေကာင္းၾကီးအသြင္နဲ႔ “ ျပည္သူ႔သမၼတၾကီး ငါတို႔သမၼတၾကီး” ဆိုျပီး ခ်ီးက်ဳးဘံုေျမွာက္လုပ္ ေနလိုက္ၾကတာ ျမင္ရရင္ ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ရဲ႕ ကာတြန္းတကြက္ကို သြားသြားသတိရမိပါတယ္။ တညည္းညည္း တညဴညဴနဲ႔ ေသတၱာအေလးၾကီးထမ္းလာတဲ႔လူကို သူ႔ဆရာက ေသတၱာအေပၚမွာ ေက်ာက္တံုးၾကီး ထပ္တင္ေပးတယ္။ ဟိုလူက ပိုျပီး လွ်ာထြက္ေတာ႔တာကိုး။ အဲသည္အခါက်မွ ေဘာစိက ေသတၱာေပၚက ေက်ာက္တံုးၾကီးကို ဖယ္ခ်ေပးလိုက္ေတာ႔ ေသတၱာထမ္းတဲ႔လူခမ်ာ သူ႔ဆရာကို ေက်းဇူးေတြတင္မဆံုး ခ်ီးက်ဳးမဆံုး ျဖစ္ေလေတာ႔သတည္းေပါ႔။ တခိ်ဳ႕ကလဲ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတကို ကိုယ္႔အေဖမ်ား ေအာက္ေမ႔ေနတယ္ထင္ပါရဲ႕။ “သမၼတၾကီးခင္ဗ်ား” တို႔  “သမၼတသို႔ အိပ္ဖြင္႔ေပးစာ” စသည္တို႔ကို မုန္႔ဖိုးတက်ီက်ီေတာင္းသလို ေဖ႔ဘြတ္ကေန ေဘာင္းလန္ေအာင္ ေတာင္းဆိုေနလိုက္ၾကတာေတြ႕ရပါတယ္။ သမၼတၾကီးကမ်ား အေရးတယူမ်ား ဖတ္ေနမယ္ထင္ေနသလားမသိပါ။ တခ်ိဳ႕ကလဲ အဖားလြန္လိုက္ျပီး “ ေျပာင္႔ကိုခ်စ္တယ္။ ေျပာင္႔ကိုျမတ္ႏိုးတယ္” “ဒါမွ ဒို႔ေျပာင္ေျပာင္” ေနာက္သလိုလို ေျခာက္သလိုလို ေလသံနဲ႔ ေထာက္ခံေတာ္မူေနတဲ႔သူေတြကလဲ ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ။ ေျပာင္နဲ႔နဖူးတိုက္ ဒူးတိုက္ေတြ႔ရင္ ေျပာင္႔ဖင္လ်က္ဖို႔ပဲ က်န္ေတာ႔မလားေတြးမိပါတယ္။ သူတို႔ေျပာေျပာေနတဲ႔ ေျပာင္ကေတာ႔ သူ႔ကို ဒီလူေတြဒီေလာက္ခ်စ္မယ္ဆိုတာ ေဖ႔ဘြတ္မသံုးေတာ႔ မသိရရွာပါ။ သိမ်ားသိရင္ သတင္းဓာတ္ပံုေတြထဲကလို မခ်ိျပံဳးၾကီးမ်ား ျပံဳးေနဦးမလားပဲ ထင္မိပါတယ္။ အေမရိကန္သမၼတ၊ အီရန္သမၼတ ဆိုသူမ်ားပင္ ေဖ႔ဘြတ္သံုးသည္ဆိုေတာ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ သမၼတၾကီးလဲ ေဖ႔ဘြတ္သံုးရင္ ဘယ္လိုရလာဒ္ေတြထြက္လာမလဲ အလြန္ စိတ္၀င္စားမိပါတယ္။ ၂၄နာရီ အြန္ဂ်ဴတီ ေမာ္ဒေရတာထားခ်င္လဲ ထားေနရမယ္လဲ ေတြးမိပါတယ္။


အထက္ကေရးခဲ႔သလိုပဲ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ေဖ႔ဘြတ္သံုးတဲ႔ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ မပါသလို ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတလဲ မပါသလို တြိတာသံုးမယ္ ေနာက္ေတာ႔ ေဖ႔ဘြတ္သံုးမယ္လို႔ ေျပာခဲ႔တဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုယ္တုိင္ပင္ ေဖ႔ဘြတ္သံုးတာ ယခုထိမေတြ႔ရေသးပါ။ တကယ္လို႔မ်ား ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေဖ႔ဘြတ္သံုးရင္လဲ အခု ကိုဇာဂနာလို ေဖ႔ဘြတ္မွာ လုပ္သမွ် ေရးသမွ် တင္သမွ် ေစာင္႔ၾကည္႔ခံရျပီး အေၾကာင္းမသင္႔ရင္ အဆဲခံေနရသလို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဆဲမယ္႔အုပ္စုကလဲ စနစ္တက် သင္တန္းေပးျပီးသား အဆင္သင္႔ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကပဲ ဒလန္ခ်ထားသလို ေဖ႔ဘြတ္ထဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေကာင္းေၾကာင္း ဒီခ်ဳပ္ေကာင္းေၾကာင္း ေရးေနတဲ႔သူမ်ားလဲရွိေနတာေတြ႔ရေတာ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ကီးဘုတ္နဲ႔ ၀န္းရံေနၾကတယ္လို႔ပဲ ယူဆပါတယ္။ သူတို႔ခမ်ာမွာ အဲကြန္းခန္းမွာ အင္တာနတ္မျပတ္သံုးေနရတဲ႔ ႏုႏုထြတ္ထြတ္ ေရေပၚဆီလူတန္းစားမို႔ အျပင္မွာ လက္ေတြ႔တကယ္၀န္းရံဖို႔ အခက္အခဲရွိေနပံုရပါတယ္။႔ ဒီလိုဆိုေတာ႔လဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အနားမွာ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ျပီး လံုျခံဳေရးေပးေနတဲ႔ လူငယ္ေတြကမွ ၀န္းရံတယ္ဆိုတဲ႔ စကားလံုးနဲ႔ ကိုက္ညီေနသလိုပါပဲ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အက်ယ္ခ်ဳပ္မွ လြတ္လာစကလို ၀န္းရံျပီးဓာတ္ပံုရိုက္တဲ႔ အဆင္႔ကေန တကယ္စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ကီးဘုတ္မပါ ၀န္းရံတယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ျပိဳင္မယ္ စိတ္ေျပာင္းထားတဲ႔ ဒီခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မ်က္ႏွာပန္းလွမွာပါ။ ဒါေပမယ္႔ အထက္က ေျပာခဲ႔သလို လႊတ္ေတာ္ထဲေရာက္ရင္ ျပည္သူ႔အတြက္ အက်ိဳးမျပဳတဲ႔ ဥပေဒေတြျပင္မယ္ဆိုတာကေတာ႔ အခက္အခဲအမ်ားၾကီး ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သမၼတၾကီး ဦးသိန္းစိန္နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ၾကားမွာ ဘာေတြ သေဘာတူညီခ်က္ယူထားတယ္ဆိုတာ မည္သူမွ် မသိႏိုင္တဲ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး အပ္ခ်မတ္ခ်မေျပာႏိုင္ပါ။ ဥပမာ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ားလႊတ္ေပးသလိုမ်ိဳးေပါ႔။ အစပိုင္းမွာ တိုေရရွားေရ လႊတ္လႊတ္ေပးေနတုန္းက ေဒါသျဖစ္ ၀မ္းနည္း ေပါက္ကြဲ ေအာ္ဆဲ ကေလာ္တုတ္ခဲ႔ရတဲ႔ စိတ္မရွည္ႏိုင္ၾကတဲ႔ ျမန္မာ ေဖ႔ဘြတ္ကာမ်ားရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကလဲ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီေရာက္ေနသလိုပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ အေပၚကေျပာခဲ႔သလို သမၼတၾကီးနဲ႔ လူထုေခါင္းေဆာင္တင္ ပူးေပါင္ရံုနဲ႔တင္ မကေသးပဲ ကာခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ေျပာင္းလဲရန္ စိတ္မပါပဲနဲ႔ေတာ႔ မျဖစ္ႏိုင္ေသးဘူးလို႔ ယံုၾကည္ေနမိပါေသးတယ္။


စိတ္မရွည္တဲ႔ ျမန္မာေဖ႔ဘြတ္ကာမ်ားလို႔သာ ဆိုရတယ္ ျမန္မာအမ်ားစုရဲ႕ စိတ္ဓာတ္က ဒီလိုပါပဲလားလို႔ စတီရီယိုတိုက္ပ္ သတ္မွတ္ရမလိုပါပဲ။ တစ္ခုခုဆို ေကာက္ရိုးမီးလို ၀ုန္းကနဲ ဒိုင္းကနဲ ေပါက္ကြဲၾက၊ မ်က္ရည္၀ဲၾက မေက်မခ်မ္းႏိုင္ေတြျဖစ္ၾကနဲ  ခြင္႔လႊတ္ေၾကေအးခ်င္ေတာ႔လဲ ျမန္လို္က္ၾကတာ သူတို႔အျပင္ ေမတၱာရွင္ေတြ မရွိေတာ႔ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ တခါေရးဘူးသလိုပါပဲ။ လူသတ္ထားတဲ႔ တရားခံတစ္ေယာက္ကို အသတ္ခံရတဲ႔လူရဲ႕ တရားလိုမိသားစုအေနနဲ႔ ေၾကေအးခ်င္ေၾကေအးလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ တရားဥပေဒအရ လူသတ္မႈဟာ လူသတ္မ႕ႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေၾကေအးလို႔မရပါဘူး။ အဲဒါကို ကာယကံရွင္ကိုယ္တိုင္မဟုတ္တဲ႔ ဘာမွမဆိုင္တဲ႔ ၾကားလူေတြက တရားခံကို ခြင္႔လႊတ္တယ္ ေၾကေအးတယ္။ လက္တြဲၾကစို႔ ပူးေပါင္းၾကစို႔ ေျပာလားေျပာရဲ႕။ စင္ေပၚျပန္တင္ေပးဖို႔ ၾကိဳးစားတဲ႔သူေတြကလဲ ၾကိဳးစားရဲ႕။ နာက်ည္းေနဆဲသူေတြကိုေတာင္ ဒီရာဇ၀တ္ေကာင္ကို ခြင္႔မလႊတ္ႏိုင္ရေကာင္းလားလို႔ မာန္မဲတဲ႔ ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ သေဘာထားၾကီးလြန္းေသာ ေမတၱာရွင္ၾကီးမ်ားကို ဘယ္လိုသေဘာထားရမယ္မွန္း ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ႔ပါ။ ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳးသာ အေလ႔အထတစ္ခုအေနနဲ႔ ျဖစ္လာရင္ သမိုင္းမွာ ဒီလို ရာဇ၀တ္ေကာင္ တရားခံေတြဟာ အခ်ိန္တန္ရင္ ခြင္႔လႊတ္ခံရမယ္႔အျပင္ ငါးေထာင္စားမက သူေတာ္ေကာင္းဘြဲ႕ေတာင္ ရႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ႔ မက္ဆစ္ခ်္က ေနာက္လာလတၱံ႔ေသာ ရာဇ၀တ္ေကာင္မ်ား စိတ္ထဲ ၀င္သြားႏိုင္ပါတယ္။ မင္းကေကာ ဒီလူေၾကာင္႔ ဘာမ်ားထိခိုက္ဘူးလို႔ ဒီလိုေရးေနရတာလဲ ေမးလာခဲ႔ရင္ ကိုယ္တိုင္ ေထာင္မက်ဘူး အႏွိပ္စက္မခံဘူးေပမယ္႔ သူလုပ္ခဲ႔တဲ႔ အက်ိဳးဆက္ေတြက ဘ၀မွာ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ နစ္နာခဲ႔ရတာေတာ႔အမွန္ပါ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ႏိုင္က်ဥ္းေဟာင္း၊ ၈၈မ်ိဳးဆက္ ေတြေတာင္မွ ႏႈတ္ပိတ္ေနေသးတာ မင္းက အေနသာၾကီးလို႔ ထပ္ေျပာလာရင္ေတာ႔ သူတို႔တေတြ ႏႈတ္ပိတ္ေနတာ အားလံုးေကာင္းဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခုေၾကာင္႔ အနစ္နာခံတဲ႔ ႏႈတ္ပိတ္ေနျခင္းမ်ိဳးလို႔ပဲ ယူဆပါတယ္။


ကၽြန္ေတာ္ဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားလဲ မဟုတ္ပါ။ ဘယ္ပါတီ၀င္မွလဲ မဟုတ္ပါ။ ၈၈မိ်ဳးဆက္လဲ မဟုတ္ပါ။ ၉၆မ်ိဳးဆက္လဲမဟုတ္ပါ။ ၂၀၀၀ မ်ိဳးဆက္လဲမဟုတ္ပါ။ ၂၀၀၇ မ်ိဳးဆက္လဲ မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီလႈပ္ရွားမႈအားလံုးကို ျဖတ္သန္းဖူးပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တရားျခင္း မတရားျခင္း ကိစၥမ်ိဳး၊ မွန္တယ္လို႔ ယူဆျပီး ယံုၾကည္ေနတဲ႔ ကိစၥမ်ိဳးကို ေျပာဖို႔ေတာ႔ ၀န္မေလးပါဘူး။ ဒီလို ေျပာခြင္႔ရဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေထာင္က်ဖူးစရာမလိုပါဘူး။ ယူနီေဖာင္း ၀တ္ထားစရာမလိုပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈသမိုင္း ရွိစရာမလိုပါဘူး။ မင္းက ဘာသိဘာတတ္လို႔ ၀င္ေယာင္ေနရသလဲေမးရင္ အဲသည္ေမးတဲ႔သူဟာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို နားမလည္တဲ႔သူ ဒါမွမဟုတ္ ဒီမိုကေရစီလမ္းစဥ္ကို ဆန္႔က်င္သူလို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ သတ္မွတ္ပါမယ္။ ႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ အခြင္႔အေရးအရ ကိုယ္႔အျမင္ကို လြတ္လပ္စြာ ေဖာ္ထုတ္ခြင္႔ရွိရပါမယ္။ အဲဒီလူ႔အခြင္႔အေရးသာ တကယ္ရွိတယ္ဆိုရင္ ဒီမိုကေရစီကို အျပည္႔အ၀ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မယ္႔ အေျခခံဥပေဒရွိဖို႔၊ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္ဆဲျပီး ထာ၀ရျငိမ္းခ်မ္းေရးရဖို႔၊ တိုင္းရင္းသားေတြအခ်င္းခ်င္း စည္းလံုးညီညႊတ္ခ်စ္ခင္ဖို႔၊ ႏိုင္ငံေတာ္ ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္သာယာ၀ေျပာဖို႔၊ မတရား အႏိုင္က်င္႔မႈေတြ မတရားအခြင္႔အေရးယူမႈေတြပေပ်ာက္ဖို႔၊ တိုင္းျပည္တ၀ွမ္း သဘာ၀ပါတ္၀န္းက်င္ကိုကာကြယ္ထိမ္းသိမ္းျပီး စိမ္းလန္းစိုေျပဖို႔၊.. စတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္လိုလားတယ္ဆိုတာ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ဘယ္သူပဲ အုပ္ခ်ဳပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ပါ။ ျပည္ခိုင္ျဖိဳးပါတီကပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီခ်ဳပ္ကပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူပဲ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ဦးေဆာင္ပါေစ ေစာေစာကေျပာခဲ႔တဲ႔အခ်က္ေတြနဲ႔ညီရင္ ဘယ္အစိုးရမဆို လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မတရားမႈ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈေတြ ရွိလာျပီဆိုရင္ေတာ႔ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ဒီခ်ဳပ္ကပဲ ဦးေဆာင္ေနလဲ အာဏာရွင္အျဖစ္ သတ္မွတ္ျပီး ဆန္႔က်င္ရမွာပါပဲ။ ဒီအခြင္႔အေရးေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ထက္မွာတင္ မဟုတ္ပဲ သားစဥ္ေျမးဆက္ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိမ္းသိမ္းရမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မဆလေခတ္၊ န၀တေခတ္၊ နအဖေခတ္ေတြကို ျဖတ္သန္းခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကိုေဖာ္ေဆာင္ေနျပီဆိုရင္ ခုမွ လမ္းအစပဲရွိေသးတယ္လို႔ သတ္မွတ္ရမွာပါ။ ေရာက္တဲ႔ေနရမွာလဲ ဒီအတိုင္းရပ္ေနလို႔ လံုး၀မရပါဘူး။ ေရွ႕ဆက္ျပီး ပီျပင္တဲ႔ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ေဖာ္ေဆာင္ရမွာပါ။ အဲလိုမွမဟုတ္ပဲ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည္႔ဖို႔ဆိုတာေတာ႔ အသက္ေပးျပီးေတာင္ ကာကြယ္ရေတာ႔မလုိပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုခ်င္တဲ႔ ခရီးပန္းတိုင္ စစ္မွန္တဲ႔ အဆီအႏွစ္ျပည္႔၀တဲ႔ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မွီခ်င္မွ မီွပါ႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနာက္မ်ိဳးဆက္မွာ မွီသြားရင္ ေက်နပ္ပါျပီ။

Credit To: http://www.facebook.com/notes/jl-tkg/%E1%80%91%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%9B%E1%80%AC%E1%80%BB%E1%80%99%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%9B%E1%80%AC-%E1%80%B1%E1%80%BB%E1%80%95%E1%80%AC%E1%80%95%E1%80%AB%E1%80%9B%E1%80%B1%E1%80%85/10150514626487596

Read more...

ဆရာၾကီးဦးေအာင္သင္း ေခတ္ၿပိဳင္ဂ်ာနယ္နွင္႔ အင္တာဗ်ဴး

အင္တာဗ်ဴး - ေခတ္ၿပိဳင္

စာေပေ၀ဖန္ေရးႏွင့္ နာမည္ႀကီးသည့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က စာေရးဆရာႀကီး ဦးေအာင္သင္းသည္ လူငယ္မ်ားတုိးတက္ေရးကုိ စုိက္လုိက္မတ္တတ္ ေဟာေျပာေရးသားေနသည့္ ပုဂိၢဳလ္တဦးျဖစ္သည္။ အသက္အရြယ္ေထာက္လာ သည့္တုိင္ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ လူငယ္မ်ား မိမိတို႔စုိက္ထုတ္ ရင္းႏွီးခဲ့သည္မ်ား ကုိ ခ်င့္ခ်ိန္တတ္ေအာင္ အၾကံေပးလုိသည့္ဆႏၵ ရွိေနသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ စာ ေရးဆရာႀကီး ဦးေအာင္သင္းအား ေခတ္ၿပိဳင္ဂ်ာနယ္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦးစိန္ ေက်ာ္လိႈင္က ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနသည့္ အထူး သျဖင့္ ကာယလုပ္သား ျမန္မာလူမ်ဳိး လူငယ္မ်ားအနာဂတ္ကိစၥ စတင္ေမး ျမန္းရာ ဆရာေအာင္သင္းက ယခုကဲ့သို႔ ေျဖၾကားသည္္။

ေျဖ ။ ။ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ။ ဒီဆံုးမၾသ၀ါဒရယ္လုိ႔ က်ေနာ္မေျပာပါရေစနဲ႔။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဒီကေလးေတြဟာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္အေျခအေနအရ ရပ္ေ၀း ေျမျခားမွာ သြားၿပီးေတာ့ စီးပြားရွာၾကတယ္။ ဘ၀ကိုတည္ေဆာက္ၾကတယ္ ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ အင္မတန္ သနားတယ္။ ခ်စ္လည္းခ်စ္တယ္။ ေက်းဇူးလည္းတင္တယ္။ ေနာက္ ၿပီးေတာ့ သူတို႔အေပၚမွာ အထင္လည္းႀကီးတယ္ ဆိုပါေတာ့ေနာ္။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ သတိထားမိလားမသိဘူးခင္ဗ်ာ့။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အိုးနဲ႔ အိမ္နဲ႔ သိပ္မခြာခ်င္ၾကဘူး။ ကိုယ့္တုိင္းျပည္၊ ကိုယ့္ျပည္ကေန ရပ္ေ၀းေျမျခား သိပ္မ သြားခ်င္ၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီၾကားထဲမွာ သြားၿပီးေတာ့ ဒီလိုလုပ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ က်ေနာ္ သူတုိ႔ကို တ ကယ္ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ တကယ္ေလးစားပါတယ္။

ေအာ္ ငါတို႔ထက္ေတာ္တဲ့ ကေလးေတြပါလားလို႔ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ေမတၱာထားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ သူတုိ႔ကို စကားေျပာခ်င္တာက ေျပာတဲ့အခါမွာ အဆံုးအမရယ္လို႔ မဟုတ္ ဘဲနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕အဖိုး၊ သို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္လည္း အင္မတန္ရင္းႏွီးတဲ့ ဘႀကီး၊ ဦးႀကီးအျဖစ္နဲ႔ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာပါ။

ေမး ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ အဲဒီလုိ ေျပာတဲ့ေနရာမွာ က်ေနာ္တုိ႔ အခု ဆရာေျပာတဲ့ လူငယ္အမ်ဳိးအစား ေတြကို ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါၾကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံကေန ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ အထူးသျဖင့္ ကိုရီးယားတုိ႔၊ ဂ်ပန္တို႔၊ ေနာက္တခါ မေလးရွားအစရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာ ပံုစံ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လုပ္အားကို အသံုးခ်ၿပီး အထူးသျဖင့္ ကိုယ္ကာယ လုပ္အားကို အသံုးခ်ၿပီး လုပ္ၾက ရတဲ့ လူငယ္ေတြ အေတာ္ေလးမ်ားပါတယ္။ ဆိုေတာ့ အေရအတြက္ အေတာ္ေလးမ်ားမ်ားလာ ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စီးပြားေရး ၾကပ္တည္းတဲ့အခါမွာ မလႊဲမေရွာင္သာ ခုနဆရာေျပာသလုိ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာ ခြာခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ မလြဲမေသြ ခြာဖို႔ျဖစ္လာတဲ့အေၾကာင္းေတြရွိလာလုိ႔ ခြာၾကတဲ့ လူေတြလည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ ဘာမ်ားဆရာ့အေနနဲ႔ ေျပာခ်င္ပါလဲခင္ဗ်ာ။

စြန္႔တယ္ဆုိတာ စားရဖို႔

ေျဖ ။ ။ အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ဘ၀ေလးေတြကို က်ေနာ္ ခဏခဏစဥ္းစားမိပါတယ္။ စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါၾကေတာ့ သူတုိ႔မွာေလ အရင္းအႏွီး ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါတယ္။ အရင္းအႏွီး ဆိုတာ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ… ရင္းႏွီးလိုက္ၿပီဆိုရင္ အျမတ္လိုခ်င္လုိ႔ပဲ။ အက်ဳိးအျမတ္လိုခ်င္လုိ႔ပဲ။ အဲေတာ့ အရင္းအႏွီးဆိုတာ ကုန္ဆံုးသြားတာ။ ဥပမာဆုိပါေတာ့။ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္က ဘူးသီးစိုက္ တယ္။ စပါးစိုက္တယ္။ အဲဒီစပါးကို ေရာင္းလုိက္ရတယ္ဆိုတာ ကိုယ္က ေပးလိုက္ရတာပဲ။ ၿပီး ေတာ့မွ ရလာတဲ့ဥစၥာ အက်ဳိးအျမတ္။ အဲဒီလိုဆိုတဲ့အခါၾကေတာ့။ အရင္းအႏွီးဆိုတာက ကိုယ္က ေပးလုိက္ရတာပဲ။ အဲဒီေပးလုိက္ရတဲ့ ဥစၥာက အက်ဳိးအျမတ္ရွိမွ စြန္႔စားရက်ဳိး နပ္မွာေပါ့။ သေဘာကေတာ့ စြန္႔တယ္ဆိုတာ စားရမွာေပါ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ရယ္။ ဟုတ္လား။ မစားရပဲနဲ႔ စြန္႔ တယ္ဆိုတာ အဓိပၸာယ္မွမရွိဘဲနဲ႔။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ေတြကို က်ေနာ္ ပထမဦးဆံုး သတိေပးခ်င္တာ ကေတာ့ ကိုယ္စိုက္ထားရတဲ့ အရင္းအႏွီး ႏို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္ ကိုယ့္ဘက္ကေန ဆံုး႐ႈံးခံလိုက္ရတဲ့ အရင္းအႏွီးကို တြက္ေစခ်င္တယ္။ အဲဒါကို ပထမဦးဆံုး သတိေပးျခင္ပါတယ္။

လူငယ္မ်ားရင္းႏွီးခဲ့သည့္ အရင္းအႏွီးအမ်ိဳးအစား

အဲဒီ့သတိေပးျခင္တာ ပထမဦးဆံုး နံပါတ္ (၁) ျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးက ဘာလဲဆိုလို႔ရွိရင္ ဥပမာ- ေငြ (၅) သိန္းပဲ ကုန္မယ္၊ (၁၀) သိန္းပဲကုန္မယ္။ (၁၅) သိန္းပဲကုန္မယ္ အဲဒီေငြဟာ ဘယ္လိုရင္းႏွီး ရတယ္ဆိုတာ ပံုစံ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္မတူဘူး။ တခ်ဳိ႕ၾကေတာ့ မိဘကေပးႏုိင္လုိ႔၊ တခ်ိဳ႕ ၾကေတာ့လည္း ကိုယ္ပိုင္ပိုက္ဆံရွိလို႔၊ ေငြေၾကးရွိလို႔၊ တခ်ဳိ႕ၾကေတာ့လည္း ေခ်းငွားၿပီးေတာ့ သြား ရတယ္။ ေခ်းငွားသြားတဲ့အခါမွာလည္း အတိုးက ႀကီးသလား၊ နည္းသလား၊ အဲဒီလိုဆိုေတာ့ အဲဒီ ဟာေတြက ျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးေတြပါ။ အဲဒီ့ ျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးအေၾကာင္းကိုေတာ့ က်ေနာ္ မေျပာေတာ့ဘူး။ သူတုိ႔ဘာသာသူတုိ႔ ျမင္တတ္တယ္။ ငါ ဒီေလာက္ေငြကုန္ထားၿပီ။ ဘယ္ေလာက္ အရင္းအႏွီးရွိတယ္။ ငါဘယ္ေလာက္ စိုက္ထုတ္ရလိမ့္မယ္။ ဘယ္ေလာက္ အက်ဳိးရွိမွျဖစ္မယ္ ဆိုတာ သူတုိ႔ တြက္ႏိုင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ အခုေျပာခ်င္တာက မျမင္သာတဲ့ အရင္းအႏွီးေတြကို သတိေပးခ်င္ပါတယ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္။

အရြယ္အရင္းအႏွီး

အဲဒါေတြထဲမွာ ပထမဦးဆံုးကေတာ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ သူတုိ႔ကိုယ္သူတုိ႔ သတိမထားမိတဲ့ အရင္း အႏွီးကို က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အရြယ္၊ အသက္အရြယ္ဆိုတာ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဆိုပါေတာ့ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ရယ္။ ကေလးတေယာက္က အသက္ (၂၂) ႏွစ္မွာ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္ တယ္။ အဲဒီ (၂၂) ႏွစ္ဆိုေတာ့ (၃) ႏွစ္ လုပ္မယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ သူျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အသက္ (၂၅) ႏွစ္ ျဖစ္သြားၿပီ။ တကယ္လို႔ အသက္ (၂၅) ႏွစ္မွာ ထြက္မယ္။ (၃) ႏွစ္ဆုိရင္ သူျပန္လာတဲ့အခါၾက အသက္ (၂၈) ႏွစ္ ျဖစ္သြားၿပီ။

အသက္ (၂၅) ႏွစ္ၾကမွ ထြက္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ (၅) ႏွစ္ေနမယ္ဆိုရင္ အသက္ (၃၀)။ ကို္ယ့္အရင္း အႏွီးက အဲဒီ့ (၃) ႏွစ္၊ (၅) ႏွစ္ေပးလိုက္တဲ့ အရင္းေတြသည္ အရြယ္ေကာင္းေတြျဖစ္ေနေတာ့ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ အရြယ္ကို ကိုယ္ေပးလုိက္ရတာ။ ေပးလုိက္ရတာအခါၾကေတာ့ ဥပမာ အသက္ (၃၀) ေက်ာ္သြားမယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ ေနာက္တခါ ျပန္သြားတဲ့အခါၾက သေဘၤာဆိုလို႔ရွိရင္ လည္း သေဘၤာသားဆိုရင္လည္း လက္မခံေတာ့ဘူးေနာ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္။

အဲဒီေတာ့ ေျပာခ်င္တာက အဲဒီအရြယ္အရင္းအႏီွးကို ၾကပ္ၾကပ္ႀကီး သတိထားဖုိ႔လိုမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ပထမဦးဆံုး အရြယ္အရင္းအႏွီးပါ။ အဲဒီ့ အရြယ္အရင္းအႏွီးကို ဆံုး႐ံႈး လုိက္တဲ့ ကိစၥဟာ ေပါ့ေပါ့ေသးေသး မထင္နဲ႔။ ေနာက္တခါျပန္ၿပီး အလုပ္တခုကို စဖုိ႔လို႔အတြက္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး အခက္အခဲႀကံဳသြားတတ္ပါတယ္။ ဥပမာဆိုပါေတာ့ အသက္ (၂၂) ႏွစ္နဲ႔ အသက္ (၃၀) ဆိုလို႔ရွိရင္ ေတာ္ေတာ္ကြာသြားၿပီ။ အသက္ (၂၅) ႏွစ္နဲ႔ (၃၀) ဆိုရင္လည္း ေတာ္ေတာ္ ကြာသြားၿပီ။

အဲဒီေတာ့ အလုပ္ရွင္ေတြ လုိခ်င္တဲ့ ဥစၥာက ငယ္ငယ္အရြယ္ သန္တုန္းျမန္တုန္းကို လိုခ်င္တာေပါ့။ အထူးသျဖင့္ ကာယကိုအားျပဳၿပီး၊ အားစိုက္ၿပီးလုပ္ရတဲ့ သူေတြဆိုလို႔ရွိရင္ ပိုၿပီးေတာ့ အဲဒီဟာကို တန္ဖိုးထားၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ အရြယ္အရင္းအႏွီးဟာ သိပ္ၿပီးေတာ့ အေရးႀကီးတယ္ဆိုတာကို ပထမဦးဆံုး သိဖို႔လုိပါတယ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ။ ဒါ သူတုိ႔ သတိထားဖုိ႔ပါ။ ေကာင္းၿပီ။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္ဒါေတြေျပာေနတာ တျခားေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေနာက္ပိုင္းေရာက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ပိုပိုၿပီး ထင္ရွားလာလိမ့္မယ္။ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။

ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီး

ေနာက္တခုက ဘာလဲဆုိေတာ့ ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီး။ ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီးဆိုတာက ႏုိင္ငံျခားကို သြားလုိက္တယ္။ ဥပမာဆိုပါေတာ့။ ပညာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ဖို႔သြားလိုက္တယ္။ အဲ့ ပညာနဲ႔။ အခုဆို ပါေတာ့ က်ေနာ့္ တပည့္တပန္းေတြထဲက၊ က်ေနာ့္ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းလို ျဖစ္ေနတဲ့ ကေလးေတြထဲက ဥပမာ- ကုလသမဂၢမွာ သြားအမႈထမ္းတယ္။ သူတုိ႔က ဆည္းပူးႏုိင္တယ္။ ဟိုမွာ ဆည္းပူးစရာ ပညာေတြရွိတယ္။ ပညာတုိးတုိးေနတာ။ မဆည္းပူးလုိ႔လည္းမရဘူး။

သူတုိ႔လုပ္ငန္းက ကာယလုပ္ငန္းအေနနဲ႔ ထြက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ဆည္းပူးဖုိ႔ အခ်ိန္မရွိဘူး။ မရွိတဲ့ အခါၾကေတာ့ သူတို႔က ခိုင္းတာလုပ္တာႀကီး အက်င့္ပါသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကို္ယ္ကိုယ္တိုင္က ဒီဦးေႏွာက္နဲ႔ ႀကံစည္ေတြးေတာတဲ့ဘက္မွာ သူက ေျခာက္ခန္းသြားတယ္။

ဆိုၾကပါစို႔။ သံခ်ည္သံေကြး လုပ္တယ္ဆိုပါေတာ့။ သံခ်ည္သံေကြး လုပ္ၿပီးေတာ့ သံခ်ည္သံေကြးရဲ႕ ဟိုဘက္ ဘာတတ္စရာရွိေသးလဲ။ ဥပမာ- ဘာမွတတ္စရာ သိပ္မရွိေတာ့ဘူး။ စားပြဲထုိးဆိုပါေတာ့။ စားပြဲထုိး ကၽြမ္းက်င္တယ္။ ေကာင္းၿပီ။ ဒါမွမဟုတ္လုိ႔ရွိရင္လည္းပဲ စက္႐ံုအလုပ္သမားလုပ္တယ္။ စက္႐ံုမွာ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ရတယ္။ သူ႔အတြက္ ဘာပညာတိုးတက္ဖို႔ရွိလဲ။

ဥပမာ- ကားေမာင္းတယ္။ ကားေမာင္းတာကေနၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံေတာ့ရေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕အဖို႔မွာ ဘာျဖစ္သြားလဲဆိုေတာ့ ေရွ႕ဆက္ဖုိ႔လို႔အတြက္ကို သိပ္ၿပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခက္ သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ပညာမတိုးဘဲနဲ႔ သူမ်ားခိုင္းတာသာလွ်င္ လုပ္ရတဲ့ ဦးေႏွာက္ကို ထုတ္ေပးေနရတဲ့ဟာ။ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္နဲ႔ ႀကံစည္ဖုိ႔ အခ်ိန္မရဘူး။ အဲဒီလို ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အဲဒီဦးေႏွာက္ အရင္းအႏွီးေပါ့။ အဂၤလိပ္လိုေျပာရင္ေတာ့ creative thinking ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ့္အတြက္ ငါဘာလုပ္မလဲဆိုေတာ့ စဥ္းစားၿပီးေတာ့ တီထြင္ႀကံစည္တဲ့ စိတ္ကူး စိတ္သန္း ေခါင္းပါးသြားတတ္တယ္။ တီထြင္ဥာဏ္တုန္းသြားတတ္တယ္။ အဲဒီအရင္းအႏွီးက ေတာ္ေတာ္ကိုေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

ဘယ္ေလာက္ထိ ေၾကာက္ဖုိ႔ေကာင္းသလဲဆုိလို႔ရွိရင္ ကို္ယ့္တိုင္းကိုယ့္ျပည္ကို ျပန္လာလုိက္တယ္။ ျပန္လာလုိက္တဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ (၄-၅) ႏွစ္ အေတာအတြင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔လုိေငြရင္းေငြႏွီးမရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ျပည္ပကို မသြားႏုိင္ဘူး။ မသြားႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ျပည္တြင္းမွာပဲေနတယ္။

ေနတဲ့အခါၾကေတာ့၊ ဥပမာဆိုပါေတာ့။ ေျမပဲစိုက္ခင္းလုပ္တဲ့ ကေလးတေယာက္ရွိတယ္။ ေျမပဲကို ဒီအတိုင္းေရာင္းတယ္။ ေနာက္ၾကေတာ့ ငါ ဒီအတိုင္းေနလို႔ရွိရင္ ေငြအျမတ္နည္းတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီေျမပဲကို ငါကိုယ္တိုင္သြားၿပီးေတာ့ မံုရြာကေနၿပီးေတာ့ မႏၲေလးကို သြားခ်မလား။ ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ ရန္ကုန္အထိေအာင္ ဆင္းမလား။ ဒါေတြ စဥ္းစားလာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးကို သူသေဘာေပါက္လာတယ္။

ဒါမွမဟုတ္လုိ႔ရွိရင္ ေျမပဲကို ဒီအတိုင္း ေရာင္းမလား။ ႏို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္ ေလွာ္ၿပီးေတာ့ ေရာင္းမ လား။ အထုပ္ေလးေတြနဲ႔ ေရာင္းမလား။ စသည္အားျဖင့္ added value ေပါ့ေနာ္။ ေနာက္ထပ္ ကို္ယ္ေရာင္းတဲ့ပစၥည္းကို ကိုယ္လုပ္တဲ့လုပ္အားကို ပိုၿပီး ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္ တီထြင္လာတဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီ ႏိုင္ငံျခားသြားၿပီးေတာ့ စီးပြားရွာၿပီးေတာ့ ျပန္လာတဲ့ကေလးက

ဒီ (၄-၅) ႏွစ္ရွိလုိ႔ ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ထက္ႀကီးပြားတုိးတက္ေနတာ၊ ျဖစ္ထြန္းေနတာ ျဖစ္သြားတတ္တယ္။

အဲဒီေတာ့ ကိုယ္က တီထြင္မႈေခါင္းပါးသြားတဲ့ ဥစၥာဟာ အန္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ တီထြင္မႈ ေခါင္းပါးသြားတဲ့ဟာမ်ဳိး၊ ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီးမ်ဳိး ကုန္မသြားေစခ်င္ဘူး။ ဒါက်ေနာ္ သူတုိ႔အတြက္ စိုးရိမ္တဲ့အခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဦးေႏွာက္အရင္းအႏွီး မတုံးေစလုိလွ်င္

ေမး ။ ။ အဲလိုမ်ဳိး တီထြင္တဲ့ ဦးေႏွာက္တုံးမသြားေအာင္ အခုေလာေလာဆယ္မွာ အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ ကို္ယ္ကာယကို အားျပဳလုပ္ရတဲ့ လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ ဘာလုပ္သင့္ တယ္လုိ႔ ဆရာအႀကံေပးျခင္လဲခင္ဗ်။

ေျဖ ။ ။ ဒီလိုခင္ဗ်။ က်ေနာ္ အဲဒီဟာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး စဥ္းစားပါတယ္။ သူတုိ႔ က ပင္ပန္းတဲ့အခါၾကေတာ့ စာဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္မရဘူး။ ဥပမာ- ျပန္သြားတယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ လုပ္အားေပး ရ အခ်ိန္ပိုဆင္းရတာေတြရွိတယ္။ ျပန္သြားရၿပီဆို သူတုိ႔က အိပ္ခ်င္ၿပီ။ တနဂၤေႏြ တပတ္ကေလးမွာ တရက္တေလ ရျပန္ေတာ့လည္း အေပ်ာ္အပါးေလး ဘာေလး သြားခ်င္၊ လာခ်င္ အဲလုိကုန္ကုန္ သြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေတြဟာ သူတို႔ကုန္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြကို တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

အဲဒီေတာ့ကို ဥပမာ- က်ေနာ္အႀကံဥာဏ္ေပးျခင္တာက သူနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး အထက္ဆင့္ လုပ္ငန္း ေပါ့ ဥပမာ- သူသံခ်ီ သံေကြးကို သူလုပ္ေနတယ္။ သံခ်ီသံေကြးကို သူလုပ္ေနရင္းကေနၿပီးေတာ့ အထက္ဆင့္ျဖစ္တဲ့ ပန္းရံကိုင္တဲ့လုပ္ငန္း။ အထူးသျဖင့္ သံခ်ီသံေကြးအတြက္ မူလ ေဘာင္ခ်ေပး တဲ့ စီမံကိန္းလုပ္ငန္း၊ ဘယ္လိုဘယ္လိုရွိရတယ္ ဘယ္လိုဘယ္လိုလုပ္ရတယ္ဆိုတာေတြ။ အနီးစပ္ ဆံုးလုပ္ငန္းေတြကို သူကေနာက္တဆင့္ ေနာက္တဆင့္ တက္တက္ၿပီးေတာ့ သိေအာင္ လုပ္ေန ရင္းကေန အနားမေနဘဲနဲ႔ ဦးေႏွာက္နဲ႔ မ်က္စိကို အနားမေနဘဲနဲ႔ ဆက္ၿပီးေတာ့ ႀကိဳးပမ္းသြားမွ သာလွ်င္ သူတုိ႔ဟာ ရၿပီးသားျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ တြက္တယ္။

ဥပမာ ကားေမာင္းတယ္ဆိုပါေတာ့။ ကားေမာင္းတဲ့လုပ္ငန္း လုပ္ေနရတာပဲ။ သူက ကားေမာင္းေန ရတာပဲ။ ဒါေပမယ္လို႔ သူနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးက စက္ျပင္တဲ့ လုပ္ငန္း။ အဲဒီ စက္ျပင္တဲ့လုပ္ငန္းကို ဆက္လက္ၿပီး ဆည္းပူးသင့္တယ္လုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ ဥပမာ- ကြန္ပ်ဴတာလုပ္ငန္းကို လုပ္ေန တဲ့ကေလးဟာ ဒီကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ စာစီစာ႐ိုက္၊ စာရင္းအင္းေပါ့။ တြက္တာေလာက္၊ စာရင္းသြင္းတာေလာက္၊ ထုတ္တာေလာက္၊ အဲေလာက္ေလးတင္မကဘဲနဲ႔ အဲဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ ျမင္တ့ဲ ဥပမာ- ပ႐ိုဂရန္းမင္းလို ဟာမ်ဳိး။ ဟုတ္လား အဲဒါမ်ဳိးထိေအာင္ ဆက္ၿပီးေလ့လာတာမ်ဳိး။

သခင္စိတ္ထားပါ သူခိုးစိတ္မထားပါႏွင့္

ေျပာခ်င္တာက သီးျခားႀကီး မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ကိုယ္နဲ႔မျပတ္တဲ့ ေနာက္တဆင့္ကို ဆက္ၿပီး ေတာ့ အၿမဲတန္း မျပတ္ေလ့လာေနပါလို႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီ့ဥစၥာက ဘာလဲဆိုလုိ႔ရွိရင္ မိမိကိုယ္မိမိ ႐ိုေသၿပီးေတာ့ေနတဲ့ သခင္စိတ္နဲ႔ ႀကိဳးပမ္းေနတာေပါ့။ သူမ်ား ခိုင္းတာတင္ လုပ္ေန တယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ အဲဒါ ကၽြန္စိတ္နဲ႔ တာ၀န္ေက်ေအာင္လုပ္ေနတာတင္ပဲ ျဖစ္မယ္။

အဲဒီၾကားထဲမွာမွ ကိုယ္က တတ္ႏိုင္သမွ် အသက္သာခိုၿပီးေတာ့ ကပ္ၿပီးေတာ့ေနမယ္ဆိုလို႔ ရွိရင္ အဲဒါ သူခိုးစိတ္ေခၚတယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ သူခိုးစိတ္မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္စိတ္ လည္း မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ သခင္စိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပိုင္ႏုိင္ေအာင္ေလ့လာေစခ်င္တယ္။ ကိုယ္ ရတဲ့ ဥစၥာသည္ ေငြေၾကးတြင္မကဘဲနဲ႔ ငါသည္ ပညာမပါဘဲနဲ႔ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာကို မျပန္ဘူးဆုိတဲ့ စိတ္မ်ဳိးနဲ႔ ေလ့လာေစခ်င္တယ္။ အေကာင္းဆံုးနည္းကေတာ့ ကိုယ့္လုပ္ငန္းနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး ေနရာ မွာရွိတဲ့ အဆင့္ျမင့္ဆံုးပညာကို ရႏိုင္သမွ်ရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းျခင္းသည္ ျပန္လာလွ်င္ အင္မတန္ႀကီး တဲ့ အျမတ္ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ေမး ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ဆရာ။ အဲေတာ့ တဘက္ကလည္း ျပန္ၾကည့္လို႔ရွိလွ်င္ ကေန႔လူငယ္ေတြ အမ်ားစုေပါ့ေနာ္ အခုလို ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာသြားၿပီးေတာ့ အလုပ္လုပ္ၾကရတယ္ဆိုတာ အမ်ားအားျဖင့္ ျပည္တြင္းမွာ စီးပြားအက်ပ္အတည္းေတြျဖစ္ၿပီးေတာ့မွ သြားၾကရတာမ်ားပါတယ္။ ဆရာေျပာသလို အရင္းအႏွီးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တဘက္က ဆရာ့အေနနဲ႔ ေနာင္ႏုိင္ငံျခား သြားမယ့္လူငယ္ေလးေတြကို စိုးရိမ္မိေတာ့ သူတို႔အတြက္ အားပ်က္သြားေစႏုိင္မယ့္ အေနအထား မ်ဳိး ရွိႏိုင္မယ္လို႔မ်ား ယူဆမိလားခင္ဗ်။

ေျဖ ။ ။ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေျပာတာ ဟုတ္ပါတယ္။ အားပ်က္တယ္ဆိုတာနဲ႔ အားပ်က္သြားမယ္ ဆိုတာနဲ႔ အသင့္ျပင္တာနဲ႔ဆိုတာက တမ်ဳိးစီပါ။ တကယ္လုိ႔ အားပ်က္သြားမယ္ ဆိုလို႔ရွိလွ်င္ ပ်က္ႏိုင္တယ္။ ပ်က္တယ္ဆိုတာ တကယ့္ကို ပ်က္သြားမယ္ဆုိလို႔ရွိလွ်င္ အေျခအေနအကုန္လံုးကို ကိုယ့္အေျခအေန အကုန္လံုး။ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန အကုန္လံုးကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့မွ ပ်က္သြား ၿပီး မသြားျဖစ္တာဟာ သြားၿပီး ဒုကၡေရာက္တာနဲ႔စာရင္ အင္မတန္သက္သာပါတယ္။

တကယ္လို႔ သြားမယ္ဆုိလို႔ရွိလွ်င္ အားမျပတ္ေစတဲ့ နည္းလမ္း အဲဒါေတြ အကုန္လံုးတြက္၊ ဒါေတြ ငါရင္ဆိုင္ႏုိင္သလား၊ အဲဒီအရင္းအႏွီးေတြ ငါေပးႏုိင္သလားတြက္၊ တြက္ၿပီးမွ သြားလို႔ရွိလွ်င္ ဒီ (Prepare) ေနာ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အသင့္ျပင္သြားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အဲဒီလုိကေလးမ်ဳိးအတြက္ ပိုၿပီး အက်ဳိးရွိလိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။

မိသားစုပတ္၀န္းက်င္အရင္းအႏွီး

ေမး ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ အမ်ားႀကီးေကာင္းပါတယ္ဆရာ။ အခုလို ေဆြးေႏြးေျပာျပတာေလ။ လူငယ္ ေတြအတြက္ကို။ ေနာက္ထပ္ေရာ ဆရာ့အေနနဲ႔ ဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ လူငယ္ေတြကို ဘာမ်ားမွာၾကား ခ်င္ေသးလဲခင္ဗ်။

ေျဖ ။ ။ က်ေနာ္ေျပာမယ္ ကိုစိန္ေက်ာ္လိႈင္ေရ။ က်ေနာ္ ခုနဥစၥာျပန္ဆက္ခ်င္တယ္။ အဲဒီဆံုး႐ံႈး မႈေတြဆိုလိုက္တဲ့ ကိစၥထဲမွာေနာ္။ အရင္းအႏွီးေတြအထဲမွာ ပထမဦးဆံုး စၿပီးေတာ့ အရင္းအႏွီးက ဘာလဲဆိုေတာ့ မိသားစု ပတ္၀န္းက်င္။ ကိုယ့္မိသားစုနဲ႔ ကိုယ္ကင္းကြာသြားၿပီးေတာ့ အဲဒီကင္းကြာ သြားတဲ့ (၅) ႏွစ္အတြင္းမွာ အေျပာင္းအလဲေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ညီမေလးက အိမ္ေထာင္ က်သြားႏိုင္တယ္။ အကိုျဖစ္တဲ့သူက အုိးခြဲသြားႏုိင္တယ္။ မိဘျဖစ္တဲ့သူက က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့လာ ႏုိင္တယ္။ အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။

အဲဒီဥစၥာမ်ဳိးေတြမွာ ကိုယ္က တာ၀န္ယူရတဲ့ဟာမ်ဳိးေတြ ပါလာႏုိင္တယ္။ တာ၀န္မယူဘဲနဲ႔ ေနႏုိင္ တာလည္း ပါလာႏုိင္တယ္။ အဲေတာ့ တာ၀န္ဆက္ယူရမယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ အဲဒီ့အရင္းအႏွီးအတြက္က လည္း သူက ျပင္ဆင္ရေတာ့မယ္။

အဲဒါ ခုနက ေျပာတဲ့ မိသားစုပတ္၀န္းက်င္ အရင္းအႏွီး။ ၿပီးေတာ့ ဆိုၾကပါစို႔။ မိဘကေနၿပီးေတာ့ မက်န္းမာဘူးဆုိလု႔ိရွိလွ်င္ ကိုယ္က ပစ္ထားလို႔လည္းမရဘူး။ တတ္ႏုိင္သမွ် တဘက္တလမ္းက တာ၀န္ယူရေတာ့မယ္။ အဲဒီအရင္းအႏွီးေတြကလည္း ရွိေသးတယ္။ အဲဒါ က်ေနာ္ မိသားစုအရင္း အႏွီး။ ေနာက္တခုက ဘာလဲဆုိေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြ။ အဲဒီ့ အေျပာင္းအလဲ ေတြရဲ႕ အရင္းအႏွီးေတြ။ ဥပမာဆိုၾကပါဆို႔။ ကိုယ္သြားတုန္းက စီးပြားေရး၀န္းက်င္ကတမ်ဳိး။ ခု ကိုယ္ျပန္လာေတာ့ တမ်ဳိး။ စီးပြားေရး ၀န္းက်င္က ပထမတုန္းက ကိုယ္သြားတဲ့လမ္းေတြက ေရလမ္း။ ခုကားလမ္းျဖစ္သြားၿပီ။ ပထမတုန္းက ကိုယ္သြားတဲ့ ကားလမ္းေတြ ခုက် ရထားလမ္း ျဖစ္သြားၿပီ။

အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္အတြက္က ကုန္သြယ္မယ္ဆိုရင္ စီးပြားေရး လမ္းေၾကာင္းေတြက ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားေျပာင္းလဲကုန္ၿပီ။ အမ်ားႀကီး။

ေနာက္တခုက ပတ္၀န္းက်င္ႀကီးတခုလံုးက ေျပာင္းသြားတာေတြလည္းရွိေသးတယ္။ ဥပမာဆို ပါေတာ့။ ကိုယ္သြားတုန္းက ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ကြင္းျပင္ႀကီး ခုၾကေတာ့ ကြန္ဒိုမီနီယံတိုက္ ခန္းေတြျဖစ္ေနတတ္တယ္။ တခါတရံက်ေတာ့ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ ရြာေလးက ေပ်ာက္သြားတယ္။ အဲဒါက ခုနကေျပာတဲ့ စီမံကိန္းထဲမွာပါသြား။ ကုိယ္သြားတုန္းက ရြာေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စိုက္ပ်ဳိးေရး၀န္းက်င္ႀကီး ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ေမြးျမဴေရး၀န္းက်င္ႀကီး ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ကိုယ္သြားတဲ့အခါတုန္းက ေက်းရြာ။ အခုက်ေတာ့ ေရႀကီးလုိ႔ ဘာႀကီးလို႔ အစရွိသျဖင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္တယ္။ အဲဒီ ပတ္၀န္းက်င္အေျပာင္းအလဲေတြကလည္း ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါကလည္း တခ်က္စဥ္းစားရမယ္ေနာ္။

ေနာက္တခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္က စုေဆာင္းထားတဲ့ေငြက ဘယ္မွာထားလဲ။ ကိုယ့္ဆီမွာ ထားသလား။ ဘဏ္မွာထားသလား။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ စုထားသလား။ အိမ္ျပန္ၿပီးပို႔ရလား။ ပို႔ရ လို႔ရွိလွ်င္ အဲဒီေငြေၾကးကို ထိန္းသိမ္းတဲ့သူက ဇနီးလား၊ မိဘလား။ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းထဲကလား။ သို႔မဟုတ္လို႔ရွိလွ်င္ အေပါင္းအသင္းထဲကလား။ သို႔မဟုတ္လို႔ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ မိတ္ေဆြလား။ အဲဒီေတာ့ ဇနီးသည္ဆီ ပို႔မယ္ဆုိပါေတာ့။ ဇနီးသည္က ေငြေၾကးထိန္းသိမ္းတဲ့ ဥစၥာမလိမၼာဘူး ဆုိပါေတာ့။ ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခါၾကေတာ့ အဲဒီဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ယူၿပီးျပန္ လာတဲ့ေငြက (၂) သိန္း၊ (၃) သိန္းပဲရွိလွ်င္ အဲဒါေလးပဲ။ အဲဒါေလးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္း ေတြနဲ႔ တလေလာက္ စားလိုက္ေသာက္လိုက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ပို္က္ဆံ သံုးစရာမရွိေတာ့ဘူး။ အရင္းအႏွီး ဘာမွလုပ္စရာမရွိေတာ့ဘူး။ မရွိေတာ့ကို ေနာက္ထက္တခါေခ်းၿပီးေတာ့ တခါျပန္ ထြက္ရတယ္။

အဲဒီလုိ အျဖစ္မ်ိဳးေတြလည္း က်ေနာ့္မ်က္စိေအာက္မွာ ေတြ႔ေတြ႔ေနရတယ္။ အဲဒါ ဇနီးသည္ မလိမၼာလို႔ရွိလွ်င္ ေျပာတာ။ ဇနီးသည္က လိမၼာလို႔ရွိလွ်င္ေတာ့ ပို႔လိုက္တဲ့ေငြကို ျပန္ၿပီးေတာ့ တုိးပြားေအာင္၊ ခိုင္ၿမဲေအာင္ လုပ္ထားႏိုင္တယ္။ ဒါ အားကိုးရတဲ့အေျခအေန။

ေကာင္းၿပီ မိဘကထိန္းမယ္။ မိဘက ထိန္းမယ္ဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ မိဘလက္ထဲမွာ အၿမဲတန္းရွိ ေနမွလား။ သို႔မဟုတ္ တျခားေသာ သားခ်င္းေတြရဲ႕ ျပႆနာေတြ ေပၚလာႏိုင္သလား။ ဥပမာ- အကိုအႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့သူက စီးပာြြးေရးပ်က္သြားလို႔၊ အလုပ္ျပဳတ္သြားလို႔ (သို႔မဟုတ္) အခ်ဳပ္ထဲ၀င္သြားရလုိ႔ ပိုက္ဆံကုန္သြားတယ္ ဆုိပါေတာ့။ ဒီဟာ စိုက္ထုတ္ၿပီး မိဘက သံုးလိုက္ရတယ္ဆိုပါ ေတာ့။ ကိုယ္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။

က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ကိုယ့္အေျခအေန။ ကုိယ္လုပ္ထားတဲ့ စီးပြားဟာ ကိုယ့္ေနရပ္ ဇာတိေျမမွာ ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ခိုင္လဲဆိုတာ ျပန္တြက္မိရဲ႕လား။ ဒါေတြလည္း စဥ္းစားဖို႔လုိမယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။

လူမႈေရး၀န္းက်င္အေျပာင္းအလဲ

ေနာက္တခုက လူမႈေရး၀န္းက်င္အေနနဲ႔ ေျပာင္းသြားတာရွိတယ္။ လူမႈေရး၀န္းက်င္ေတြနဲ႔ စီးပြား ေရး၀န္းက်င္ေတြနဲ႔ ေရာၿပီးေတာ့ ေျပာင္းသြားတာ။ ဥပမာ- အရင္တုန္းက လူမႈေရး၀န္းက်င္ေတြက လဖက္ရည္ဆုိင္ထိုင္တယ္။ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြရွိတယ္။ အခုက်ေတာ့ ေက်းရြာမွာ ဘိလိယက္ခံုေတြက ေရာက္ေနၿပီ။ ဥပမာ- ကာယာအိုေကေတြေခတ္စားလာတယ္။ အဲဒါမ်ဳိးေတြက အမ်ားႀကီး။ အဲဒီ ေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာသြားၿပီးေတာ့ စီးပြားေရးလုပ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ့္ထက္ႀကီးပြားခ်င္ ႀကီးပြားေနတတ္တယ္။ ေျပာခ်င္တာက စီးပြားေရး၀န္းက်င္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ေျပာင္းသြားတတ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခါမွာ ဆံုး႐ံႈးရတဲ့အရင္းအႏွီးေတြ မ်က္ေျခ ျပတ္သြားတတ္တယ္။

ကိုယ္မ်က္ေျချပတ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အေျပာင္းအလဲေတြၾကားမွာ ကိုယ္က အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ေနာက္တခါ ထပ္ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားေရာက္သလို ျပန္ျဖစ္ သြားတတ္တယ္။ ျဖစ္သြားတဲ့အခါၾကေတာ့ ဘယ္ေနရာကေနစၿပီးေတာ့ ဘယ္ကိုဦးတည္ရာမွန္း မသိျဖစ္သြားတတ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ကိုယ့္အရပ္ ကိုယ့္ေဒသကို မ်က္ေျခမျပတ္ေအာင္ ဘာေတြျဖစ္ေနသလဲဆိုတဲ့ဟာကို အၿမဲတန္းမျပတ္ သိေနေအာင္ ႏိုင္ငံျခားကေနၿပီးေတာ့ ႀကိဳးစား သင့္တယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒါတခ်က္။

ေနာက္တခ်က္က ဘာရွိေသးလဲဆိုေတာ့ ကို္ယ္က ႏုိင္ငံျခားမွာေနရင္းကေန တေယာက္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ေရာ အဲဒါ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ခ်င္က်တတ္တယ္။ က်တဲ့အခါၾကေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ကိုယ့္အမ်ဳိးသမီးက ဗမာအမ်ဳိးသမီးပဲလား။ ေနရပ္ကိုျပန္မွာလား။ ဒါမွမဟုတ္လို႔ရွိရင္ ႏိုင္ငံျခားမွာပဲ အေျခခ်ေတာ့မလား။ ႏုိင္ငံျခားမွာပဲ အေျခခ်ေတာ့မယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ အဲဒီႏုိင္ငံေတြက ဘယ္ႏုိင္ငံလဲ။ အဲဒီက ဘာသာေရး၊ ကိုးကြယ္ေရး ယဥ္ေက်းမႈေတြနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ အသက္ႀကီးတဲ့ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ႏိုင္မ လား။ ဒါေတြအကုန္လံုး စဥ္းစားရေတာ့မယ္။

အဲဒီေတာ့ ေျပာခ်င္တာက ႏုိင္ငံျခားမွာ အေျခခ်ေတာ့မယ္ဆိုခ်င္ေတာင္မွ ကိုယ့္ေဒသ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔လည္း ေတာ္ေတာ့္ကို ကြာေနၿပီ။ ကိုယ့္သား၊ ကိုယ္သမီးရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔လည္း ကြာသြားၿပီ။ ကိုယ့္သားသမီးေတြ ထြန္းကားလာတဲ့အခါမွာ ဗမာအမ်ဳိးသားတေယာက္က ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ မိဘဘ၀မ်ဳိးကို မေမွ်ာ္လင့္ႏုိင္ဘူး။ ႏိုင္ငံျခားသားတေယာက္ရဲ႕ မိဘအျဖစ္နဲ႔ ကိုယ္ေရာက္သြားေတာ့မယ္ ဆိုတာကို ႀကိဳၿပီးေတာ့ စဥ္းစားထားဖုိ႔ဆိုတာ လိုတယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ။

Read more...

ေနရာဟာမတည္ၿငိမ္ျခင္း အခ်ိန္ဆိုတာမတည္ၿမဲျခင္းလို႔ ယူဆၾကရင္

ထမင္းအသက္ ခုနစ္ရက္ ေရအသက္တစ္မနက္လို႔ ဆိုသလို ေဖ႔စ္ဘုတ္ႀကီးရဲ႔ အသက္ဟာလည္း တစ္ရက္စာေလာက္ေတာ႔ ခံမယ္ထင္ပါတယ္။ ေနာက္တေန႔မနက္ေရာက္လို႔ ရာသီေလကေလး တစ္မ်ဳိးေျပာင္းသြားရင္ အာရုံကေလးေတြက လိုက္လိုက္ေျပာင္းသြားၾကတာကိုး။ ဘူတန္မွာကတည္းက တေန႔တေန႔ အဲဒီအေပၚမွာခ်ည့္ပဲ အခ်ိန္ကုန္ခဲ႔တာ ႏွစ္ေျပာင္းလရွည္ ၾကာခဲ႔ၿပီ ေမာင္ေရ ဆိုေတာ႔ ခဏတျဖဳတ္၀င္ ၾကည့္လိုက္ရင္ကိုပဲ ဒီကေန႔ဘာဂဏန္းထြက္မလဲ မွန္းလို႔ရေနေပါ႔။ ကိုယ္႔ဘ၀ရဲ႔ အေျပာင္းအလဲထဲမွာေတာ႔ ဒီေဖ႔စ္ဘုတ္ႀကီးလည္း ပါခဲ႔တာေပါ႔ေလ။ သူ႔ေပၚမွာမွ စာေတြ စေရးျဖစ္လာတာ မဟုတ္လား။ စာေရးဆရာျဖစ္ရခ်ည္ေသးရဲ႔လို႔လည္း မေမွ်ာ္ခဲ႔ပါဘူး။ (ခုလည္း ျဖစ္မွ မျဖစ္ေသးတာ)။ ေပၚျပဴလာျဖစ္ရခ်ည္ေသးရဲ႔လို႔လည္း မေအာင္႔ေမ႔ပါဘူး။ အခုလုပ္ေနမိတဲ႔အလုပ္အေပၚမွာ ေက်နပ္မိတာ တစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ ေတြးမိလာတာေပါ႔။ အရင္ကဆို မစဥ္းမစား မေတြးမေတာ ထင္ရာလုပ္၊ ထင္ရာေျပာ ေမာင္႔သေဘာဗ်။ အစကေရးခဲ႔တဲ႔စာေတြနဲ႔ အခုေနာက္ပိုင္းေရးျဖစ္တဲ႔စာေတြ ကြာလာတာလည္း ကိုယ္႔ဘာသာ သတိထားမိလာတယ္။ ျမင္းရိုင္းမ်ား တစတစယဥ္လာသလိုေပါ႔။ တစ္သက္လုံး အက်က္အမွတ္နဲ႔ လူျဖစ္လာခဲ႔တာ ခုခါမွ ဦးေဏွာက္ႀကီးက အေတြးအေတာဘက္ကို ေရာက္လာသလိုပဲ။ အသက္အရြယ္နဲ႔မ်ား ဆိုင္မလားမသိ။

         

ေနာက္တစ္ခုသတိထားမိျပန္တာက အျပင္ေလာကႀကီးဟာလည္း အရင္ကနဲ႔မတူ ေျပာင္းလဲလာပုံေတြကိုေပါ႔။ သခၤါရေလာကႀကီး လို႔ ေျပာၾကတာ ဒါ႔ေၾကာင္႔ထင္ပါရဲ႔။ ကိုယ္ကေရာ အရင္အတိုင္းေနလို႔လား။ ရက္စြဲနဲ႔ ဓါတ္ပုံအေဟာင္းေတြ ျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္ သံေ၀ဂရစရာႀကီး။ ကိုယ္႔ထက္ပိုၿပီး သံေ၀ဂရတဲ႔သူေတြကငတာ႔ မဂၤလာေဆာင္ဓါတ္ပုံေတြ တင္လိုက္ၾက၊ ဟိုစေတးတပ္ကေလးျပင္လိုက္ၾကနဲ႔ ေမာင္အရင္လို မဟုတ္ေတာ႔ဘူးလို႔ လူသိရွင္ၾကား ၀င္႔၀ါၾကတယ္။ ဒါဆိုရင္ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးကေရာ မေျပာင္းလဲပဲ အရင္အတိုင္းရွိေနမယ္လို႔ ေလွနံဓါးထစ္ မွတ္ထားတာ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာေပါ႔ေနာ္။ တစ္သက္လုံးခြတိုက္ၿပီး အပုပ္ခ်လာခဲ႔တာ အခုေကာင္းလာၿပီ။ နင္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ပါးစပ္ႀကီးပိတ္ေနတာလား လို႔ ဆိုေနပါဦးမယ္။ အရင္ကလည္း အပုပ္ခ်ခ်င္လို႔ မေကာင္းေၾကာင္းရွာေရးေနခဲ႔တာမဟုတ္၊ သူမ်ားေျမွာက္ေပးလို႔ ေရးခဲ႔တာမဟုတ္၊ (တကယ္ေတာ႔ အတန္တန္ တားၾကပါတယ္) ကိုယ္႔စိတ္ထဲမွာ ခံစားလာရတဲ႔အတိုင္း၊ ေတြးမိတဲ႔အတိုင္း မွ်ေ၀ေရးလိုက္တာပဲ။ အခုလည္း ရင္ထဲမွာ ခံစားလာရရင္ ေရးမွာေပါ႔။ သုမနေက်ာမွာ ဒဏ္ရာေတြမွ မက်က္ေသးပဲနဲ႔။ ေခ်ာင္ပိတ္ရိုက္လို႔၀မွ ထန္းလ်က္ခဲကေလးျပၿပီး အို႔ အို႔ လို႔ေခၚရင္ ေအာင္နက္ေတာင္ ခ်က္ခ်င္း ထြက္မလာရဲဘူးေလ။ စိုးျမတ္သူဇာႀကီး အေမႀကီးကားက ပထမတစ္ေခါက္ျပန္လာလို႔ အယ္စတုံဂြမ္ႀကီး ျဖစ္လာတဲ႔အခါ စေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ေဒြးကေျပာတဲ႔ စကားကေလးတစ္ခြန္းကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ “ေၾသာ္ .. သူမ်ားေတြ ေျပာေနသေလာက္ႀကီးလဲ မဆိုးေသးပါဘူးေနာ႔..”တဲ႔။ ၀တာကေတာ႔ တကယ္၀ေနတာ ျမင္ဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ သို႔ေသာ္လည္း အခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ႔ အားေပးရတာေပါ႔ေအ။ ေနာက္ေတာ႔လည္း ပိန္သြားတာပဲ ဟုတ္တယ္ဟုတ္။ အခုလည္းပဲ က်ဳပ္တို႔အစိုးရႀကီးကို နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႔ ေတြ႔မိရင္ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္တာကေတာ႔ ”ေၾသာ္ .. သူမ်ားေတြ ေျပာေနသေလာက္ႀကီးလည္း မဆိုးေသးပါဘူး ေနာ႔…” လို႔။

            

ဘာပဲေျပာေျပာ ေျပာင္းလဲမႈျဖစ္စဥ္ႀကီးထဲမွာ သူတို႔လည္း ဘာသားနဲ႔ထုထားတာမို႔လို႔ ထာ၀စဥ္တည္ၿမဲေနမလဲ။ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းလဲႏိုင္မွ ရွင္သန္က်န္ရစ္တယ္ဆိုတာ ကမာၻဦးအစကတည္းက နိယာမပဲဟာ။ လူေတြကေတာ႔ ဒီလူေတြပဲ။ ဒါေပမယ္႔ အရင္ကနဲ႔မတူေတာ႔ဘူး မဟုတ္လား။ တကယ္ေျပာင္းလဲတာ ဟုတ္မဟုတ္ဆိုတာ သူတို႔အေပၚမွာ မတည္ပါဘူး။ ျပည္သူေတြ အားလုံးအေပၚမွာပဲ တည္ပါတယ္။ ျပည္သူေတြကိုယ္တိုင္က တကယ္ေျပာင္းလဲမွ သူတို႔လည္းပဲ သူတို႔ရွင္သန္ေနထိုင္ေရးအတြက္ လိုက္ၿပီး ေျပာင္းလဲယူၾကမွာေပါ႔။ အခုမွ ခက္ေတာ႔တာပါပဲဗ်ာ။ ျပည္သူေတြက မေျပာင္းလဲေသးဘူးဗ်။ အရင္ေသာက္က်င္႔ေတြ အတိုင္းပဲရွိေသးတယ္။ ကေလးဘ၀တုန္းက သၾကၤန္သံခ်ပ္ေတြထဲမွာ ေမာင္ေၾကးမုံတို႔ ေအာ္ခဲ႔တဲ႔ ျခင္းႀကီးထဲက ၾကက္ေတြလိုပဲဆိုတာ အခု အႏွစ္ေလးဆယ္ျပည့္ေတာ႔မယ္။ ဒီအတိုင္းပဲရွိေသးတာ။ ေဟာရင္းမတ္တပ္က ပ်ံေတာ္မူခဲ႔တဲ႔ ဘုန္းႀကီးေတြလည္း မနည္းေတာ႔ဘူး။ “လိမၼာရစ္ၾကပါ” ဆိုတာ ဥိး၀ိစာရကတည္းက မွာသြားခဲ႔တာမဟုတ္လား။ လူလိမၼာလုပ္ၾကပါလို႔ အနက္ျပန္ထားၾကသလားမသိ။ တို႔ကေတာ႔ တို႔ကေတာ႔ နဲ႔ သိုးမည္းေဟာင္းႀကီးေတြ ဘ၀က မကၽြတ္ေသးဘူး။

             

ဘာလို႔ မေျပာင္းလဲရမတုန္း ေမာင္ရာ၊ အရင္ကလို ထီးဖုန္းေအာက္ကေန “ရင္ထဲကို ေအးျမသြားမယ္ ေရခဲေရ။ ေသာက္မလားကို႔” ဆိုတဲ႔အသံနဲ႔အၿပိဳင္ က်ဴတဲ႔အစားမ်ုိးမဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ ဘတ္စကားေပၚ ဟန္းဖုန္းေျပာရင္ ဟိုလူၾကည့္ဒီလူၾကည့္ အၾကည့္မခံရေတာ႔ဘူး။ ၀တ္ထားစားထားတာကအစ လန္ထြက္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ ဆံပင္ေတြေတာင္ ေဆးဆိုးၿပီး နားေပါက္ေတြေဖာက္ထားတာ မျမင္ဘူးလား။ အရင္အတိုင္းပဲလို႔ လာမေျပာပါနဲ႔ သနားတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ဆိုမယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ လူတစ္ကိုယ္လုံးေျပာင္းလဲသြားတာကေတာ႔ တေသြးတေမြးကိုျဖစ္လို႔။ မွတ္မိခ်င္မွေတာင္ မွတ္မိမယ္။ မေျပာင္းလဲတာက စိတ္ဓါတ္နဲ႔ အက်င္႔ေတြ။ သြားေလသူႀကီးေတြဟာ လူထုဆက္ဆံေရးနဲ႔ စိတ္ဓါတ္စစ္ဆင္ေရးဆိုတာကို သိပ္အေလးထားၾကပါတယ္။ သူတို႔ ေမ႔ေနၾကတာက လူမႈက်င္႔၀တ္နဲ႔ စိတ္ဓါတ္ျမွင္႔တင္ေရးဆိုတာ ဘာမွန္းသိေအာင္ ေလ႔က်င္႔မေပးခဲ႔ဘူး။ ခုခ်ိန္အထိ ျမန္မာျပည္မွာ လူတစ္ေယာက္ကို အဆင္႔အတန္းခြဲျခားမယ္ဆိုရင္ သူစီးတဲ႔ကား၊ သူေနတဲ႔အိမ္၊ သူ႔မိဘဘာလုပ္သလဲ ဆိုတာနဲ႔ပဲ တန္ဖိုးျဖတ္ၾကတယ္။ သူ႔အေနအထိုင္၊ အက်င္႔စာရိတၱ၊ စိတ္ေနသေဘာထား ဆိုတာေတြက တစ္ျပားမွ တန္ေၾကးမရွိဘူး။ လူရိုးဆိုတာ သင္းခ်ဳိင္းမွာေတာင္ မရွိေတာ႔ဘူး။ ၾကံေတာေနရာက ပြဲစားတန္းမွာ သြားၾကည့္။ အကိုေရ ဘာကားရိုက္ခ်င္သလဲ ေျပာ။ ေအာက္ကားလား အထက္ကားလား။ ဘယ္ေလာက္သုံးမွာလဲ နဲ႔ သြက္သြက္လည္သြားမယ္။

          

ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံက လူေတြရဲ႔ အဆင္႔အတန္းကို အကဲျဖတ္တဲ႔အခါမွာ ေစာေစာကေျပာတဲ႔ ပဲလည္းေလွာ္မရ သဲလည္းေကာ္မရတဲ႔ နတ္အိုးကြဲလို တေနကုန္ထိုင္ၿပီး တစိမ္႔စိမ္႔ၾကည့္လို႔မွ ႏွစ္ျပားထြက္မလာတဲ႔ စိတ္ေနစိတ္ထား၊ စာရိတၱ၊ ဓေလ႔စရိုက္ဆိုတာေတြက စကားေျပာလာပါတယ္။ ဥပမာတစ္ခု ေျပာျပပါ႔မယ္။ လူမ်ဳိးေရးေတြ ပါလာတယ္ထင္ရင္ ခြင္႔လႊတ္ၾကပါ။ ရည္ရြယ္ခ်က္က အဲဒီမွာ မရွိပါဘူး။ ကာလကတၱားဟာ ကမာၻမွာ လူဦးေရ အသိပ္သည္းဆုံး ၿမဳိ႔ႀကီးေတြထဲမွာ အဂၤလိပ္ေခတ္ကတည္းက ဗိုလ္စြဲထားပါတယ္။ အိႏၵိယဟာလည္း ကမာၻေပၚမွာ ေရွးအက်ဆုံး ၿမဳိ႔ျပႏိုင္ငံေတြထဲမွာ မဇၹိမတိုင္းရယ္လို႔ အစဥ္အလာႀကီးမားခဲ႔တာပါ။ အခုလည္း အာရွတိုက္မွာ အႀကီးမားဆုံး ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံပါတဲ႔။ ကာလကတၱားက ဘဂၤါလီသားမ်ားရဲ႔သဘာ၀ကေတာ႔ ေရာက္ဖူးသူေတြကို ေမးၾကည့္ၾကပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ႔အတိုင္း ဟုတ္မဟုတ္။ ကာလကတၱားမွာ အဂၤလိပ္လိုေျပာၿပီး အငွားကားစီးလို႔မရပါဘူး။ ဒရိုင္ဘာေတြ အဂၤလိပ္လို မတတ္လို႔ မဟုတ္။ အဂ္လိပ္လိုေျပာတတ္တဲ႔ ဒရိုင္ဘာေတြဆို ပို ေၾကာက္ရလို႔ပါ။ သြားရမယ္႔လိပ္စာကို ကဒ္ျပားႀကီးနဲ႔ေပးလိုက္ၿပီး ပိုက္ဆံအရြက္လိုက္ေထာင္ျပ ဒီေစ်းနဲ႔ေနာ္လို႔ ဘယ္လိုပဲ ေျပာထားေျပာထား။ ဟိုေတြ ဒီေတြ ထင္သလို ေလွ်ာက္ေမာင္း လမ္းမွားတယ္ လမ္းပိတ္တယ္ ထင္သလိုေျပာၿပီး သုံးေလးဆထပ္ေတာင္းတာ ထုံးစံပါ။ တစ္ခါလည္းမဟုတ္။ ႏွစ္ခါလည္းမဟုတ္၊ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ႀကဳံရတာလည္းမဟုတ္။ ေနာက္ပိတ္ဆုံး ေလဆိပ္ကေန ေဘာက္ခ်ာနဲ႔ျဖတ္ေပးတဲ႔ ႀကိဳတင္ေပးအငွားကားေတြ စီးတာေတာင္မွ ေဘာက္ဆူးမေပးရင္ အထုပ္မေပးဘူး ဆိုတဲ႔သူေတြနဲ႔ခ်ည့္ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဟိုတယ္က ကုလားစကားေျပာတတ္တဲ႔လူနဲ႔ ကားငွားစီးလည္း လြတ္မယ္မထင္နဲ႔။ ငါးဆယ္ေပးရတယ္ဆိုတဲ႔ကားဟာ လမ္းေရာက္ရင္ ႏွစ္ရာျဖစ္သြားေရာ။  မက္ထရိုစီးတတ္သြားေတာ႔ အဲဒါ ေလးက်ပ္ပဲ တန္တဲ႔ခရိး။ ပိုေတာင္ျမန္ေသးတာ။ ေလဆိပ္ကေငြလဲတဲ႔ဆိုင္နဲ႔ ၿမဳိ႔ထဲကဆိုင္ေတြကလည္း ရူပီးသုံးရာေလာက္ ေစ်းကြာပါတယ္။ ၿမဳိ႔ထဲမွာလည္း လဲေနၾကဆိုင္မဟုတ္ရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ်းေမးၿပီးလဲေလမွ။ မဟုတ္ရင္ ေနာက္ေက်ာက ၀ိႈက္ဘုတ္ေပၚမွာ ေရးထားတဲ႔ေစ်းနဲ႔ သုံးရာေလာက္ ကြာျပန္တာပဲ။ အဲဒါ ေရာင္းေစ်း ၀ယ္ေစ်းမဟုတ္ဘူး လို႔ ေျပာင္ျငင္းပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ဇယားကြက္မွာ ေန႔စြဲေရာ ၀ယ္ေစ်းေရာ၊ ေရာင္းေစ်းပါ အေၾကြေစ်းပါမကန္ ေရးထားၿပီးသား။ ဒါမ်ဳိးလာေက်ာလို႔ ဘာရမလဲဆိုတဲ႔စိတ္ဓါတ္နဲ႔ေတာ႔ မလာေလနဲ႔။ တေနကုန္ ေတြ႔သမွ်လူနဲ႔ ရန္ျဖစ္ေနရလို႔ ထမင္းေတာင္ စားရလိမ္႔မယ္ မဟုတ္။ ရန္ကုန္က ကားစပါယ္ယာေတြ အေၾကြျပန္မအမ္းတာေလာက္ကေတာ႔ သူတို႔ဆီက တို႔မ်ားရိုးရာ တို႔ရိုးရာပဲ။ ေန႔တိုင္းစားေနက် ထမင္းဆိုင္ေတာင္ ေဘာက္ခ်ာထဲကအတိုင္းေပးၿပီး ေဘာက္ဆူးမေပးရင္ ေရခြက္ ၊ ခက္ရင္းလာခ်မေပးဘူး။ ေခၚရင္ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္မယ္။ လူတဘက္သားေျပာရမယ္ဆိုရင္ ရစရာမရွိဘူး။ အတုံးလိုက္အတစ္လိုက္ လို႔ မထင္ပါနဲ႔။ ေျပာခ်င္တာက အဲဒီစိတ္ဓါတ္အဆင္႔အတန္းမ်ဳိး ျမန္မာေတြမွာ ရွိလာရင္ ဘယ္ေလာက္ရွက္စရာေကာင္းသလဲဆိုတာ သတိျပဳမိေစခ်င္လို႔ပါ။ နီးေတာ႔ နီးစပ္လာၿပိလား မသိပါဘူး။ အဲဒါ အၿမီးက်က္ အၿမီးစား ေခါင္းက်က္ေခါင္းစား စိတ္ဓါတ္လို႔ေခၚပါတယ္။ ေနာက္တခါ အေၾကာင္းၾကဳံႀကိဳက္လို႔ သူမ်ားက ကိုယ္႔ကို အဲသလို မွတ္ခ်က္ေပးလာရင္ ဆဲတာထက္ နာလိုက္ၾကပါေနာ္။ ( ငါကခ်ည့္ပဲ ဦးေအာင္ မွတ္ခ်က္ေပးပလိုက္မယ္ လို႔လည္း မွတ္မေနနဲ႔။ အဲဒါ အတူတူပဲ) ႏို႔ အခု အဲဒီစိတ္က က်ဳပ္တို႔ဆီမွာ ရွိေနလို႔လား လို႔ ေမးရင္ေတာ႔ ေဒြးေျပာသလို “ေၾသာ္ .. သူမ်ားေတြ ေျပာသေလာက္ႀကီးလည္း မဆိုးေသးပါဘူး ေနာ႔ …” ေပါ႔။

            

တကယ္ေတာ႔ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း အဆင္႔ျမင္႔ျမင္႔ ၾကယ္ငါးပြင္႔ေဟာ္တယ္ႀကိီးေတြမွာ တည္းၿပိီး လီမူစင္းကားႀကီးေတြ ငွားမစီးႏိုင္တဲ႔ အစားမို႔လို႔ပါ။ ကာလကတၱားမွာလည္း မြန္မြန္ရည္ရည္ အထက္တန္းက်က် လူယဥ္ေက်း ပညာတတ္ေတြ ေပါလြန္လြန္းလို႔။ ကိုယ္က ေနာက္ေဖးလမ္းၾကား လမ္းသလားေတာ႔ ေခြးေခ်းနင္းမိတာ ဘာဆန္းသလဲ။ သူတို႔ဆီမွာေတာ႔ ရဲရဲသာနင္းပစ္လိုက္ လူေခ်းမွ လူေခ်း လို႔ တစ္ခါ ေျပာခဲ႔ဖူးၿပီေရာ။ အခုေျပာတာက ျမန္မာေတြေခြးေခ်းမျဖစ္ဖို႔ အဲဒါႀကီးေတြက ရြံစရာႀကီးေတြ ေအာ႔ေအာ႔က်ိက်ိ လို႔ ဥပမာေပးတာပါ။ သူမ်ားကို ေစာ္ကားသလိုျဖစ္ရင္ ကန္ေတာ႔ပါေသးရဲ႔။ အဲ ခုမွ ပိုဆိုးသြားၿပီ။ ကန္ေတာ႔ ကန္ေတာ႔။ ဒီမွာ အဲဒါမ်ဳိးရွိမရွိ ေလဆိပ္ကေန၊ ေအာင္မဂၤလာကေန ကားငွားစီးဖူးရင္ သိၾကလိမ္႔မယ္။ အဲဒါၾကြားစရာမဟုတ္ဘူး။ (ကိုယ္႔ဂိုးေတာ႔ ကိုယ္ အေသကာရတာပ)

          

ေပါက္ကရရွစ္ဆယ္စာေတြ ေလွ်ာက္ေရးတဲ႔အခါ တခ်ဳိ႔သူေတြက လူမ်ဳိးေရးခြဲျခားလြန္းတယ္။ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ႔ အျမင္ရွိတယ္ လို႔ မွတ္ခ်က္ေပးပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းမိပါဘူး။ ကိုယ္အေျပာခံရလို႔ မဟုတ္ပါ။ ကိုယ္ေရးတဲ႔စာေၾကာင္႔ တဘက္သားမွာ အမ်ဳိးနဲ႔ခ်ီ နာသြားရလို႔ စိတ္မေကာင္းတာပါ။ အခါခါေျပာခဲ႔သလိုပဲ ပုဂၢဳိလ္ေရးမရည္ရြယ္တဲ႔စာမို႔ တရားကိုယ္သေဘာကို ျမင္ေအာင္ ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ကာလကတၱားသားေတြအေပၚျမင္တဲ႔ အျမင္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း အဲဒီလို ျမင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ A Passage to India ဆိုတဲ႔ ကမၻာေက်ာ္၀တၳဳႀကိီးကို ျပန္ရိုက္ထားတဲ႔ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖူးပါတယ္။ (နည္းနည္းေလာက္ လွ်ာရွည္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္။ မၾကည့္ဖူးေသးတဲ႔သူေတြ နားမလည္မွာစိုးလို႔) ေစ႔စပ္ထားတဲ႔ အဂၤလိပ္စစ္ဗိုလ္ကေလးရွိရာ အိႏၵိယကို ေယာကၡမေလာင္းနဲ႔အတူ အလည္လိုက္သြားတဲ႔ မိန္းမပ်ဳိကေလးဟာ ေရွးက်လွတဲ႔ အိႏၵိယရိုးရာ အံဖြယ္အဆန္းတက်ယ္ေတြကို စိတ္၀င္စားမိလို႔ လမ္းျပစကားျပန္လုပ္ေပးတဲ႔ ဘဂၤါလီဆရာ၀န္ကေလးနဲ႔ ေျမာက္ပိုင္းေဒသက ေက်ာက္ဂူႀကီးေတြကို လိုက္ေလ႔လာပါသတဲ႔။ အဘြားႀကီးက ဥိးေဆာင္တာကို အေဖာ္လိုက္ရတာျဖစ္ေပမယ္႔ တစ္ေန႔ေတာ႔ ေနမေကာင္းလို႔ မလိုက္ႏိုင္တဲ႔ အဘြားႀကီးမပါပဲ ရင္းႏွီးစျပဳေနတဲ႔ အဲဒီသူငယ္နဲ႔ ေတာင္ေပၚကဂူေတြထဲ အလည္လိုက္သြားမိပါေရာ။ အပူရွိန္ျပင္းလြန္းလို႔ မူးရိပ္ရိပ္ျဖစ္လာလို႔ ဂူထဲမွာ မ်က္စိေတြ ျပာလာခိုက္မွာ ဘသားေခ်ာက အမုန္းဆြဲပလိုက္တာ ခမ်ာမွာ ေဆးရုံေရာက္သြားပါေလေရာ။ လူသိရွင္ၾကားနဲ႔ မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္သြားတဲ႔အခါ တိုင္းသိျပည္သိ အဓိကရုဏ္းေတြပါ စလာပါေတာ႔တယ္။ အျဖဴေတြတစ္ႏိုင္ငံလုံး သိမ္းထားခ်ိန္မွာ ရာရာစစ အမည္းကမ်ား မတန္မရာဆိုၿပီး ေဒါသးပုန္ထလို႔ နွိမ္လိုက္ႏွိမ္လိုက္တာမ်ားေလ။ ၾကည့္တဲ႔သူေတာင္ မခံခ်င္ဘူး။ အဲဒီသူငယ္က မိန္းမနဲ႔ ကေလးေတြနဲ႔ ေက်ာင္းကလည္း မၿပီးေသးတာလားမသိ။ တမိသားစုလုံး ဒုကၡေရာက္ကုန္ေတာ႔မွာမို႔ သူမဟုတ္ေတာ႔သလို ရွိခိုးဦးတင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါဦးေလ။ သူမွ ဟုတ္ရဲ႔လား။ လူတူတာမ်ားလား။ တို႔လူမ်ဳိးေတြက အေမႊးတထူထူ သူလိုလို ကိုယ္လိုလို ခပ္ဆင္ဆင္ေတြ မဟုတ္ဘူးလားတဲ႔။ တရားရုံးေရာက္ေတာ႔ အမည္းေရွ႔ေနေတြက အဲဒီသံသယကို အတင္းနင္းၿပီး ေသခ်ာလို႔လားဆိုတာကိုခ်ည့္ပဲ ဟိုလိုလွည့္ေမးလိုက္ ဒီလိုလွည့္ေမးလိုက္ ေမးပါတယ္။ မူးေနတယ္ဆို။ ျပာေ၀ေနတယ္ဆို။ ဟုတ္ကဲ႔လား ကေလးမရယ္။ စိတ္ထင္လို႔ျဖစ္မွာပါ နဲ႔။ ဟိုကျဖင္႔ ေဆးရုံေတာင္ ေရာက္ရွာတယ္။ သူတို႔က တကယ္လား အိမ္မက္လား လုပ္ေကာင္းတုန္း။ စီရင္ခ်က္ခ်ခါနီးကေလးမွာ ဘိုမကေလးက ဂရုဏာသက္သြားလို႔လား အားနာသြားတာလားမသိ။ သိပ္ေတာ႔ မေသခ်ာပါဘူးေလ ဆိုလိုက္ေတာ႔ အမႈက ေဇာက္ထိုးဆင္းသြားပါေတာ႔တယ္။ ဒင္းတို႔ အျဖဴမေတြဟာ အိေျႏၵကို မရဘူး။ သူတို႔ဟာသူတို႔ မူလက်ီသြန္နီလာလုပ္ၿပီးေတာ႔ တို႔အမ်ုိးသားေတြကို မႈိခ်ဳိးမွ်စ္ခ်ဳိး စြပ္စြဲတယ္။ အခုၾကည့္စမ္း ငါတို႔လူမ်ဳိး ပညာတတ္ကေလး သူေတာ္ေကာင္းကေလး။ ကံႀကီးေပလို႔ေပါ႔။ ႏို႔မို႔ သြားၿပီ သူ႔ဘ၀ ဆိုၿပီး တြန္းတင္လိုက္ၾကတာ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ႏိုင္ငံေရးသူရဲေကာင္းႀကီး၊ အမ်ဳိးသားလူစြမ္းေကာင္းႀကီး ျဖစ္သြားပါေလေရာ။ ကေလးမေလးခမ်ာမေတာ႔ ဘိုေတြေလာကမွာ ငါတို႔အရွက္ခြဲတဲ႔ မိန္းမ၊ ဒီေလာက္ ခ်ည္ၿပီးတုပ္ၿပီး တြန္းလွဲရုံကေလး စီမံထားတာကို ေသတၱာေဖာက္တဲ႔ဟာမဆိုၿပီး ၀ိုင္းက်ဥ္ၾကလို႔ အိမ္မျပန္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ ေတာရြာတစ္ရြာက ေရကန္ကေလးနံေဘးမွာ အရုိးထုတ္သြားရတယ္။ ဘယ္သူမွ ေဆးေဖာ္ေက်ာဘက္လုပ္မယ္႔သူ မရွိဘူး။ တေန႔ေသာအခါမွာေတာ႔ ႏိုင္ငံေရးသူရဲေကာင္းႀကီးမွာ အကုသိုလ္တေစၦေျခာက္ရွာတယ္။ အမွန္တရားဆိုတာကို ဘယ္သူသိသိ မသိသိ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေတာ႔ သိထားၿပီးသား။ သူလြန္က်ဴးတဲ႔ ပစ္မႈ၊ သူလိမ္ညာလိုက္တဲ႔ အကုသိုလ္ေၾကာင္႔ ဟိုခမ်ာဘယ္ေလာက္ ဘ၀ပ်က္သြားရသလဲဆိုတာလည္း သူ႔မ်က္စိေရွ႔တင္ေလ။ ေနာက္ဆုံးေတာ႔ လိုက္သြားၿပီး ေတာင္းပန္ရတယ္။ ဒီအခါမွာ အသက္အရြယ္ ေတာ္ေတာ္ရေနၿပီျဖစ္တဲ႔ အဲဒီအမ်ုိးသမီးက ရန္လည္းမေတြ႔ဘူး။ စိတ္လည္းမဆိုးဘူး။ ေအးေအးသက္သာပဲ ျပန္ေျပာပါတယ္။ အျဖစ္အပ်က္ရဲ႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘ၀ပ်က္သြားတာက သူမဟုတ္ပါဘူးတဲ႔။ သူက သူ႔ဘ၀အစစ္အမွန္အတိုင္းပဲ ရွိေနပါတယ္တဲ႔။ လိမ္ညာလိုက္ရတဲ႔သူမ်ာသာ တကယ္အစစ္အမွန္မဟုတ္တဲ႔ ဘ၀တုႀကီးနဲ႔ တစ္သက္လုံးဆက္ေနသြားရတာပါတဲ႔။ ၾကည့္ထားမိတာ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာၿပီမို႔ လုံးေစ႔ပတ္ေစ႔ေတာ႔ မမွတ္မိေတာ႔ပါဘူး။ ရင္ထဲကိုေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ကေလးထိသြားတဲ႔ ကားတစ္ကားပါ။

          

ေလာကႀကီးဟာ မာယာေတြက အမ်ားသားပါေလ။ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ေတြ႔လို႔လည္း ယုံရတာမဟုတ္၊ နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ၾကားလို႔လည္း စိတ္ခ်ရတာမဟုတ္လို႔ မွန္တယ္ မမွန္တယ္ဆိုတာ ပါးစပ္ကေျပာေနတဲ႔ လက္က လုပ္ျပေနတဲ႔အတိုင္း ယူဆလို႔ ရတာမွ မဟုတ္ပဲ။ သူမ်ားကို လိမ္ညာလွည့္ျဖားၿပီး ဟန္ေဆာင္ထားတဲ႔သူဟာ မဖုံးႏိုင္လို႔ ကုန္းကုန္းႀကီး ျဖစ္တဲ႔အခါ ေပၚခ်င္ေပၚ၊ မေပၚလည္းပဲ သူတစ္သက္လုံး ဘ၀အတုႀကီးနဲ႔ ဟန္လုပ္ေနရေတာ႔မွာေပါ႔။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္သာ အသိဆုံးမဟုတ္လား။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္မသိရင္ေရာ ဘာျဖစ္မလဲ။ အဲဒါ ေမာဟလို႔ေခၚတယ္ေလ။ ဘာကိုမွ မျမင္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ အမုိက္တိုက္ႀကီး ဖုံးသလိုပဲတဲ႔။ သံသရာမွာ လမ္းေပ်ာက္ၿပီး မ်က္ကန္းခရီးသည္ျဖစ္ရတာ အဲဒိေမာဟေၾကာင္႔ေပါ႔ကြယ္။ ေလာဘဆိုတာက ျမင္လြယ္တယ္။ ကိုယ္႔ဘာသာေရာ ေဘးလူကေရာသိႏိုင္တယ္။ ေဒါသလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပဲ။ ေမာဟကေတာ႔ ပညာမ်က္စိနဲ႔မွ ျမင္ႏိုင္သတဲ႔။ အဲဒါ ဘုရားေဟာေတြေလ။ အုန္းကၽြန္းတစ္လုံးမွ မပါဘူး။ ငါေတာ႔ ေဟာရင္းေဟာရင္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္နီးလာၿပီ။ ဘုရား ဘုရား။ မဟနႀကီးနဲ႔ေတြ႔ရင္ ေၾကာက္စရာ။ ေၾသာ္ … သူမ်ားေတြ ေျပာေနၾကသေလာက္ေတာ႔ ဆိုးမယ္မထင္ပါဘူးေနာ႔။

ကဲ .. လာၿပီဗ်ာ။ တရားသိမ္းၾကရေအာင္ လိုက္ဆိုလိုက္စမ္းပ..။ (မီးျခစ္ကေလးေတြ ထြန္းၿပီး ယိမ္းၾကမယ္ဗ်ဳိ႔… )

“ဟန္ေဆာင္ၾကင္နာမႈမ်ားအလယ္ ေပ်ာ္ရႊင္မိုက္မဲ အိမ္မက္ေနဆဲ….”

Credit to: Soe Min (Facebook)

Read more...

New Year Resolution

1st January 2012

Burma Democratic Concern (BDC) sends the best wishes to all the people of Burma.

May all the people of Burma be happy, peaceful and auspicious in this New Year!

In this New Year, let’s us pledge again to work together making Burma a better place. Burma is facing challenges ahead and we need the concerted efforts of the all citizens of Burma to meet these challenges.

The year that has just ended was a significant year for Burma.

For the positive side, the current ruling regime initiated the dialogue with Daw Aung San Suu Kyi, amended the electoral laws paving way for NLD to re-register as the official political party, released some political prisoners, Daw Aung San Suu Kyi and NLD decided to enter the election and by-election, U Thein Sein regime suspended the controversial Ayeyarwaddy dams, negotiating peace deals with the armed groups and passing some laws allowing democratic freedom.

At the other hand, fighting between government troops and KIA is still going on in Kachin State, foreign debts are still burden of the country, Burma economy is not in good shape combining together with poverty, corruption, unemployment, inflation, and economics monopoly and cronyism are still prevailing around the nation deeply rooted. Military is the only strongest well established institution in the country which is well infiltrated deep inside the bureaucratic system of Burma. Controversially still, military personnel are automatically occupied 25% of the parliamentary seats.

Burma must work without wavering to restore democracy, human rights, and rule of law. Burma must establish the independent judiciary system so as to put a full stop on corruption, abuse of power, anyone staying above the law and anyone buying justice in Burma. We have to work our utmost to establish independent and impartial judiciary system in Burma.

Burma must make sure to never allow manipulating laws which criminalize freedom of thought, expression, association, assembly and movement. Burma must ensure amending laws which legitimize arbitrary arrests, unlawful detention, inhumane interrogation, torture, arresting without warrant, charge or trial.

Burma must work to achieve the ever lasting peace, unity in harmony and equality in diversity in Burma. Equally important is to review the controversial 2008 constitution which gives absolute power to military commander in chief which is still major concern for people of Burma.

Burma must prioritise alleviating poverty, unemployment, inflation, illiteracy and major diseases.  At the same time, Burma must work hard to end the economics monopoly and cronyism in Burma.

Burma needs financial and technological assistance from international community so as to address the immediate needs of the people and in the process of rebuilding Burma.

Flourishing Civil Society Organisations are one of the main concrete pillars protecting and strengthening a democratic system in the nation. Burma must work her utmost to flourish Civil Society Organisations (CSOs) and Community Based Organisations (CBOs) in Burma. Emergences of the new institutions are an important part of the democratisation process of Burma.

Burmese citizens must be able to practice three fundamental democratic rights i.e. freedom of association, freedom of assembly and freedom of expression. Strengthening these three main principals are the essential parts of the democratisation process of Burma. Burma must work promoting freedom of assembly, freedom of association and freedom of expression in Burma.

Burma must work at the same time thriving Student Unions, Labour Unions and Peasant Unions so that students, workers, peasants and farmers will have the platforms to voice their concerns, to protect their rights and to promote their welfares in Burma.

Independent media and right to access freedom of information are the indicators which show the degree of the democratic tolerant in any nations. Burma must work to flourish freedom of media, social media and freedom of internet and information technology in Burma.

Burma must empower every citizen with education which is the best investment for future of Burma while ensure supporting welfares of teachers, teaching carrier, teaching environment and education standard in Burma.

Burma must educate her citizens of their rights, responsibilities and necessity of taking responsibilities in order to lay the concrete democratic foundation for future generations of Burma bearing in mind that Burma has gone through nearly half the century of successive various dictatorships and military dictatorships together with armed conflicts.

Burma Democratic Concern (BDC) truly believes that it must be one of our primary tasks to educate our children with knowledge, technology and employable skills while ensures teaching humanitarian caring, humanity values and human development.

Burma must build the society of tolerance. To meet that end Burma must work to prosper the culture of dialogue, research, reasoning, question mark, freedom from fear, boosting self-confident and nurturing positive attitude in Burma.

Education starts at home and we truly believe that it is the essential part of the nation building process to educate families with parenting skills, child development and nurturing children.

Since Buddhist monasteries and Buddhist monks are essential vital part of the Burmese society and accordingly Burma must work to promote monastery education and support the welfare of the Buddhist monks.

Burma must work to ensure promoting religious freedom in Burma while Burma must have a commission which oversee the protection and promotion of (ethnics) minority rights i.e. maintaining heritage, religion, language, culture, food, writing, music and environment etc.

Burma must gradually modernize defence forces while educating them with values of professionalism and humanity.

Burma must work improving health and social care system which must be affordable and accessible to all the citizens.

Burma must improve agricultural system and must emphasise working on the development of villages, rural and border areas.

Urban population is expected to grow and Burma must work to embrace urbanization by expanding urban infrastructure, by creating jobs and improving bus and transportation services.

Responsible sustainable tourism is one of the most rewarding industries which can assist economic development in Burma. Burma must promote responsible sustainable tourism and at the same time Burma must encourage citizens to travel so as to promote understanding, knowledge and friendship between different societies residing at the different places.

Burma must gradually build industrialised economy that can generate nation’s revenues. The process of gradual economic reforms must be initiated right now. Economic growth is essential for the well being of our people. We must build the infrastructures needed to industrialize Burma.

Energy is an essential for development. Burma must work to ensure providing sufficient electricity and gas for all the citizens of Burma.

Burma must protect and work improving environment for our future generations. We must work to protect the waters, lakes, streams and rivers not to be polluted and not to be dried up while ensure protecting people from flooding and water erosion. Burma must anticipate controlling the quality of our air bearing in mind that the potential growth of urbanisation and industrialisation can increase air pollution.

Burma must protect forests, biodiversity and natural resources. Burma must work to gradually end excessive irresponsible logging, cutting forests and clearing land for agriculture. Burma must increase efforts to afforestation while Burma must work to gradually ban exporting teaks, logs, raw wood, cane, bamboo and endangered forest products in Burma.

Burma must alleviate corruption. The worst form of corruption is corruption of immigration control personnel. We must prioritise to secure our borders to deter and detect illegal immigrants’ intrusions into Burma since population affect us all.

Burma must ensure the fiscal stability and we must set up the feasible tax, banking and monetary policy in Burma. Burma must have the strategic national planning and budget distribution commission so as to effectively plan and distribute spending and future strategic national planning.

We also need gradual reforms in systems of government which would increase responsibility, accountability and transparency. This will be simultaneous and gradual evolutionary process and from time to time we must re-evaluate our reform process so as to have the best possible results to democratise Burma.

Burma must be working to decentralise her administration mechanisms and people must have the right to voice their concerns on every aspect of democratisation process.

These will be on top of Burma Democratic Concern (BDC) agenda for this year.

Burma Democratic Concern (BDC) would like to reaffirm our position that we will be keep on working:

•       to restore democracy, human rights and rule of law in Burma.

•       to release all the political prisoners.

•       to establish the independent judiciary system in Burma.

•       to achieve the ever lasting peace, unity in harmony and equality in diversity in Burma.

•       to review 2008 constitution to be acceptable for all the people of Burma.

•       to flourish Civil Society Organisations (CSOs) and Community Based Organisations (CBOs) in Burma.

•       to flourish freedom of assembly, association and expression in Burma.

•       to flourish freedom of media, social media, internet and information technology in Burma.

•       to educate citizens of their rights, responsibilities and necessity of taking responsibilities in Burma.

•       to educate humanitarian caring, humanity values and human development in Burma.

•       to educate parenting, child development and nurturing children in Burma.

•       to promote monastery education, education standard, teaching system and welfares of teachers in Burma.

•       to prosper the dialogue, research, reasoning and question mark culture in Burma.

•       to promote minority rights i.e. maintaining heritage, language, culture, food, writing, music and environment etc

•       to prosper the culture of freedom from fear, boosting self-confident and nurturing positive attitude in Burma.

•       to improve health and social care system in Burma.

•       to support the responsible sustainable tourism in Burma.

•       to support international community giving humanitarian assistance inside Burma.

•       to support international financial institutions giving development assistance inside Burma.

•       to encourage establishing the strategic national planning and budget distribution commission in Burma.

•       to set up the feasible tax, banking, fiscal and monetary policy in Burma.

•       to alleviate unemployment, poverty and inflation in Burma.

•       to put a full stop on corruption, abuse of power, anyone above the law and buying justice in Burma.

•       to end the economics monopoly and cronyism in Burma.

•       to modernize defence forces while educating them with values of professionalism and humanity.

•       to control illegal immigrants intrusions into Burma.

•       to protect environment, biodiversity, forests and natural resources in Burma.

However, we accept the fact that this reform process will take time.

We would like to thank the millions people around the world who helped us to make Burma to be the free democratic society.

Let us stand united overcoming all challenges.

Yes We Can!

We Will Win!

Happy, healthy and peaceful new year to you all!

Burma Democratic Concern (BDC)

http://www.bdcburma.org/index.asp



Burma Democratic Concern (BDC)
Registered No:6496926
Registered Address:
2nd floor,145-157
St John Street
EC1V 4PY
London
United Kingdom

Web Addresses:
http://www.bdcburma.org
http://www.bdc-burma.blogspot.com
http://www.youtube.com/user/bdcburma

Read more...