မဂၤလာပါ

“မဂၤလာပါ” လုိ႔ႏႈတ္ခြန္း ဆက္သေသာ ယေန႔ေရဒီယုိFM မွ ထုတ္လြင့္ေနေသာ အစီအစဥ္ တင္ဆက္သူ မ်ား၏အသံ၊  “မဂၤလာဆရာ ၊ မဂၤလာပါ ” ဆရာမ ဟူ၍ လက္အုပ္ခ်ီကာ မူႀကိဳတန္း မွစ၍ အထက္တန္း အထိၾကားရေသာ အသံ “အားလံုး မဂၤလာပါ ခင္ဗ်ာ/ရွင္” စေသာ စတိတ္ရိႈးပြဲမွ ၾကားေနရေသာ အသံ၊ ေန႔စဥ္လိုလို ၾကားေနျမင္ေနရေသာ ထုိမဂၤလာ အေၾကာင္းနွင့္ ဆက္စပ္၍ ကၽြန္မအေတြးေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခုဆင့္ပြား၍ ေတြးေနမိသည္။


မဂၤလာနွင့္ ပတ္သတ္၍ (၃၈)ျဖာဆုိေသာ မဂၤလာကုိ ကေလးအရြယ္ မွစ၍ သင္ၾကား ရဖူးေသာေၾကာင့္ လူတုိင္းလူတုိင္း သိၾကမည္မွာ အမွန္ပင္။ ထို႔အတူ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြမွာ အာ၀ါဟ ၀ိ၀ါဟ ထိမ္းျမား လက္ထပ္လည္း မဂၤလာ ၊ ေမြးေန႔အလွဴ ဆုိလည္း မဂၤလာ ၊ ဧည့္ခံေတြ႔ဆံုသည့္ အခမ္းအနား ဆုိလည္း မဂၤလာ၊ ကေလးေမြးလည္း မဂၤလာ ၊ ကင္ပြန္းတပ္လည္း မဂၤလာ ၊ အိမ္သစ္တက္လည္း မဂၤလာ ၊ အလွဴလုပ္လည္း မဂၤလာ ၊ ဟုိေနရာလည္း မဂၤလာ ဒီေနရာလည္း မဂၤလာ ဆုိၿပီး က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ထုိမဂၤလာဆုိသည့္ အေခၚအေ၀ၚကုိ သံုးႏႈန္းၾကပါသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္မအေတြးမွာ မဂၤလာဆုိသည့္ ေ၀ါဟာရနွင့္ ပတ္သတ္၍ စဥ္းစားလုိက္ေတာ့ မဂၤလာ ဆုိသည္မွာ ေကာင္းက်ိဳး ခ်မ္းသာ ဟူသမွ်နွင့္ ပတ္သတ္ေသာ အရာကုိ မဂၤလာလုိ႔ သံုးႏႈန္းေခၚေ၀ၚ ၾကသည္လုိ႔ အဓိပါယ္ ဖြင့္ဆုိလုိက္ပါတယ္။

ဒီလို ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ ႏွင့္ ျပည့္စံုေစျခင္းလုိ႔ အဓိပါယ္ ဖြင့္ခဲ့တဲ့ မဂၤလာဆုိေသာ စကားကုိ ကၽြန္မတုိ႔ ငယ္စဥ္ကေလး ဘ၀၌ မူလတန္း မွစ၍ ဆရာ ဆရာမ မ်ားကို မဂၤလာပါဟု ႀကိဳဆုိႏႈတ္ခြန္း ဆက္သျခင္းျဖင့္ ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ ခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ သူငယ္တန္း ျမန္မာဖတ္စာ သင္ပုန္း ထဲတြင္ပင္ “ေမာင္တုိ႔မယ္တုိ႔ ေက်ာင္းခန္း၀င္ အျပံဳးပန္းကိုဆင္၊ မဂၤလာပါ ဆရာမ၊ ညီညီညာညာ ႏႈတ္ဆက္ၾက ” လို႔သူငယ္တန္း သင္ခန္းစာ ထဲမွာပင္ ျပဌာန္းထား၍ သင္ၾကားခဲ့ ရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဂါရ၀ တရားနွင့္လည္း ျပည့္စံုေသာ “မဂၤလာပါ” ဆုိေသာ စကားစုသည္ ဆရာနွင့္ တပည့္ေတြ႔လွ်င္ “မဂၤလာပါ ဆရာ၊ မဂၤလာပါ ဆရာမ” ဟူ၍ လက္အုပ္ခ်ီကာ ႏႈတ္ခြန္းႀကိဳဆုိ စကားအျဖစ္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ေက်ာင္း၌တြင္လည္း ယဥ္ေက်းမႈ တစ္ခုအေနနွင့္ ယေန႔အထိတိုင္ သံုးႏႈန္းေန ၾကပါသည္။

ထုိယဥ္ေက်း လိမၼာ၍ နား၀င္ခ်ိဳခါ ဂါရ၀ တရားနွင့္ ျပည့္စံုေသာ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ “မဂၤလာပါ” ဆုိေသာ စကားစုသည္ ဆရာနွင့္တပည့္ ေတြ႔လွ်င္သာ သံုးႏႈန္းမႈ မ်ားျပားၿပီး အျပင္ေလာကတြင္ မိဘနွင့္သားသမီး ၊ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ ၊ ေဆြမ်ိဳးသားျခင္း ၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ၊ သူေဌးနွင့္၀န္ထမ္း ၊ စသည္ျဖင့္ အလႊာစံု အတန္းစံုမွ လူပုဂၢိဳလ္ အခ်င္းခ်င္း တစ္ဦးနွင့္တစ္ဦး ေတြ႔ဆံုလွ်င္ ေလာက၀တ္ျပဳ စကားအျဖစ္ သံုးႏႈန္းမႈမွာ အင္မတန္ နည္းပါးသည္ဟု ကၽြန္မထင္ျမင္ မိပါသည္။

အလြန္ယဥ္ေက်း ပါသည္ဆုိေသာ ယေန႔ဖြံ႕ၿဖိဳး တုိးတက္လာေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ အခ်င္းခ်င္း မ်က္လံုးခ်င္း ဆံုမိလွ်င္ပင္ ထိုဂါရ၀ တရားႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ “မဂၤလာပါ” ႏွင့္ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ဆိုေသာ စကားစုကုိ သံုးႏႈန္းေျပာဆုိရန္ အလြန္တြန္႔တုိ၍ ႏႈတ္ေလးေန တတ္ၾကသည္ ကုိလည္းေတြ႔ျမင္ ေနရပါတယ္။


ျမန္မာမ်ားသည္ လမ္း၌ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ခလုတ္တုိက္ဟန္လြဲ ေတြ႔လွ်င္ပင္ ေလာက၀တ္ ျပဴငွာေသာ စကားမွာ “ေနေကာင္းလား” ၊ “စားၿပီးၿပီလား” ၊ “ဘယ္သြားမလုိ႔လဲ” ၊ “ဘယ္ကျပန္ လာသလဲ” ဟူေသာ အက်ိဳးမရွိေသာ စကားမ်ားျဖင့္သာ ေလာက၀တ္ စကားမ်ားသံုး၍ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ၾကသူ မ်ားေလသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ အက်ိဳးမရွိေသာ စကားမ်ားျဖင့္ သူမ်ားအေရးကုိ ပိုစိတ္၀င္စားသည့္ စပ္စုလြန္းသည့္ အဓိပါယ္ပါေသာ စကားစု မ်ားျဖင့္သာ အစခ်ီ၍ အခ်င္းခ်င္း အသိအမွတ္ျပဳ ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ တစ္ႏုိင္ငံပဲ ရွိသည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။


ထုိအသံုးအႏႈန္း အခ်င္းအရာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ျမန္မာအမ်ားစုသည္ ယခင္ကတည္းက အလြန္႔အလြန္ သူမ်ားအေရးကို စပ္စုလြန္းတတ္ေသာ လူမ်ိဳးပင္ ျဖစ္သည္ဟု ေကာက္ခ်က္ခ် ႏိုင္ပါသည္။ ေက်းလက္ေတာရြာ မ်ားတြင္သာမက ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားတြင္ပင္ အခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ဆံုၾကလွ်င္လည္း “ ညည္း..ဟိုသတင္း ၾကားၿပီးၿပီလား ၊ ဟုိေကာင္မကေတာ့ ဘယ္လို ဘယ္ပံု၊ ဟိုအိမ္ကေတာ့ ဘယ္လို ” စသည္ျဖင့္ လူအခ်င္းခ်င္းေတြ႔လွ်င္ ေရအိုးေခါင္းေပၚမွ ခ်၍ေသာ္ လည္းေကာင္း ၊ ေစ်းျခင္းေတာင္း ေအာက္ခ်၍ ေသာ္လည္းေကာင္း ပိုက္ဆံအိတ္ ခ်ိဳင္းၾကားညွပ္၍ ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ မေကာင္းေသာ အတင္းသေဘာျဖင့္သာ အစခ်ီ၍ စတင္ႏႈတ္ဆက္မႈ ျပဳၾကေလသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ကိုယ့္အေရးထက္ သူမ်ားအေရးကို ပို၍စိတ္၀င္စားၿပီး သ႑ာန္လုပ္၍ ဟန္လုပ္ခါ ႏႈတ္ဆက္က၀တ္ ျပဳမူၾကသည္မွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသာ ျဖစ္ေလသည္ဟု ေကာက္ခ်က္ ခ်မိပါသည္။ သုိ႔ဆုိလွ်င္ လမ္း၌တစ္ဦး နွင့္တစ္ဦး ေတြ႔ဆံုလွ်င္ မဂၤလာပါ ဟုႀကိဳဆုိ ႏႈတ္ခြန္းဆက္မိလွ်င္ ထုိသူတုိ႔အား ဒီေကာင္ေလး ေၾကာင္သြားသလိုလို ၊ ဒီေကာင္မေလး ေဂါက္သြားသလိုလိုျဖင့္ လူတိုင္း ျပံဳးစိစိျဖင့္ လွည့္ၾကည့္တတ္ ၾကသည္ကိုလည္း ေတြ႔ရတတ္ပါသည္။

ယေန႔တိုးတက္လာေသာ ျမန္မာမ်ားၾကားတြင္ သံုးႏႈန္းလာေသာ “မဂၤလာပါ” ဆိုေသာ ေလာက၀တ္ျပဳေသာ စကားစုသည္ ၀န္ေဆာင္မႈ အလြန္ေကာင္းေသာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ လည္းေကာင္း၊ စတိတ္ရိႈး စင္ေပၚတြင္လည္းေကာင္း ၊ ေန႔စဥ္ထုတ္ လႊင့္ေနေသာ ေရဒီယုိ အက္ဖ္အမ္ မ်ားတြင္လည္းေကာင္း၊ တီဗြီအစီအစဥ္ မ်ားတြင္လည္းေကာင္း ၊ ယေန႔ လူနည္းစုျဖစ္ေသာ အြန္လိုင္းသံုးေသာ လူငယ္မ်ားတြင္ လည္းေကာင္း ႏႈတ္ဆက္ေျပာ ဆုိသည္မ်ား ၾကားလာရပါသည္။ ထုိသုိ႔ႏႈတ္ဆက္တတ္ေသာ အနည္းစုေသာ လူငယ္မ်ားအား အင္မတန္ ခ်ီးက်ဴးထုိက္ပါသည္။

သူမ်ားအေရးအား စိတ္၀င္စားသည့္ စပ္စုလြန္းေသာ အက်ိဳးမရွိေသာ ေလာက၀တ္ ျပဳေသာ စကားမ်ားအစား “မဂၤလာပါ” ဟုေျပာင္းလဲ သံုးႏႈန္းလွ်င္ ဂါရ၀ တရားနွင့္ ပိုမို၍ ျပည့္စံုေစၿပီး နား၀င္ခ်ိဳကာ က်က္သေရ မဂၤလာနွင့္ ျပည့္စံုေစသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ထုိ႔ေနာက္တြင္သာ မိမိေျပာလုိရာ စကားအား ဆက္လက္ေျပာဆုိလွ်င္ အလြန္ပဲ သင့္ျမတ္လွသည္ မဟုတ္ပါလား။

ဥေရာပလုိ အေနာက္ႏုိင္ငံ မ်ားမွာေတာင္ မိဘနွင့္ သားသမီးၾကား၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ားၾကား၊ သူေဌးနွင့္ ၀န္ထမ္းၾကား၊ ေစ်း၀ယ္သူႏွင့္ ေစ်းေရာင္းသူၾကား ၊ စသည့္အလႊာစံုမွ လူမ်ားသည္ အခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ဆံုလွ်င္ျဖစ္ေစ ၊ မ်က္လံုးခ်င္း စံုမိလွ်င္ ျဖစ္ေစ ေက်းမႈအရ Good Morning , Good Afternoon , Good Evening ,Good Night လုိ႔ အသိအမွတ္ ျပဳေသာ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကား ေတြရွိတာ သူတုိ႔ႏုိင္ငံရဲ့ ခ်စ္စရာ ယဥ္ေက်းမႈ တစ္ခုပါပဲ။ လူတစ္ေယာက္ နဲ႔တစ္ေယာက္ မ်က္လံုးခ်င္း ဆံုမိၾကၿပီး ရင္းႏီွးမႈ မရွိေသာ္လည္း ေကာင္းေသာေန႔ကုိ အစြဲျပဳ၍ ရင္းႏွီးစြာ ႏႈတ္ဆက္ၾက သည္ကုိလည္း ၾကံဳဖူးခဲ့ ေတြ႔ဖူးခဲ့ ၾကမွာပါ။ ဒါသည္ပင္ သူတုိ႔ႏုိင္ငံဧ။္ လူသားအခ်င္းခ်င္း အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ တစ္ခုပင္ မဟုတ္ပါလား။

ဟိႏၵဴဘာသာ ၀င္ေတြလည္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ေတြ႔လုိ႔ နႈတ္ဆက္ရင္ လက္အုပ္ကေလး ခ်ီရင္း (နာမၼစေတး) လုိ႔ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ႏႈတ္ဆက္ၾကပါတယ္။ ယေန႔ ေခတ္စားလာေသာ ကိုရီးယား ရုပ္ရွင္ကားေတြ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ လြမ္းမိုးလာ မႈအရ သတိထားမိသည္မွာ ၄င္းတိ႔ုတြင္ အခ်င္းခ်င္း သိသည္ျဖစ္ေစ မသိသည္ ျဖစ္ေစ ေတြ႔ဆံုၾကလွ်င္ ေခါင္းေလးငံု ခါးကိုကိုင္း၍ (အမ္ေညာ္ကဆာေရာ ) ဟုႏႈတ္ဆက္ ၾကသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ ႏုိင္ငံတစ္ကာတြင္ တစ္ဖက္လူအား အသိအမွတ္ျပဳသည့္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သျခင္းကို သူတို႔လူမ်ိဳးရဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ တစ္ခုလုိ႔ သတ္မွတ္ထား ၾကပါတယ္။ ဤသည္မွာ အတုယူဖြယ္ ပင္ျဖစ္ပါသည္။

တုိးတက္ေနၿပီးေသာ ႏုိင္ငံမ်ားတြင္ မိဘနွင့္ သားသမီး မ်ားအၾကားတြင္ မိုးလင္းအိပ္ရာထ မွစ၍ မိုးခ်ဳပ္အိပ္ယာ၀င္ သည္အထိ ႏႈတ္ဆက္မဂၤလာ ျပဳၾကသည္မွာ ခ်စ္စရာ ပင္ျဖစ္ေလသည္။ ဂြတ္ေမာနင္း ဒက္ဒီ (အဂၤလိပ္) ၊ ေက်ာင္၀္စန္႔ေဟာင္၀္ မာမား ၊ ၀မ္အမ္း ပါ့ပါ (တရုတ္) စသည္ျဖင့္ ဘာသာစကား မ်ိဳးစံုျဖင့္ ကုိယ့္ႏုိင္ငံ ၊ကိုယ့္လူမ်ိဳး ၊ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈ ကိုလုိက္၍ အေနာက္ႏုိင္ငံ မ်ားနွင့္တကြ အာရွႏိုင္ငံ မ်ားတြင္ မိသားစု အခ်င္းခ်င္း၊ လူအခ်င္းခ်င္း ႏႈတ္ဆက္ၾကပါသည္။ သူ႔ႏိုင္ငံနွင့္ သူ႔လူမ်ိဳးအလိုက္ လက္အုပ္ခ်ီ၍ ေသာ္လည္းေကာင္း ခါးကိုင္းညြတ္၍ ေသာ္လည္းေကာင္း လက္ျပ၍ ေသာ္လည္းေကာင္း ဂါရ၀ တရားနွင့္ ျပည့္စံုစြာ ႏႈတ္ဆက္တတ္ ၾကသည္မွာ ေလးစားအတု ယူဖြယ္ပင္ျဖစ္သည္။

ယေန႔ႏုိင္ငံတကာတြင္ မိုးလင္း၍ မ်က္လံုးနွစ္လံုး ဖြင့္သည္မွစ၍ အိပ္စက္အနားယူ မ်က္စိမွိတ္ေသာ အခ်ိန္ထိ ေကာင္းေသာေန႔ ေကာင္းေသာအခ်ိန္ကို အစြဲျပဳ၍ အခ်င္းခ်င္း အသိအမွတ္ျပဳကာ မိဘႏွင့္ သားသမီး မ်ားၾကားမွစ၍ အလြာစံုမွ လူမ်ားသည္ တစ္ေန႔တာကုိ မဂၤလာစကားႏွင့္ အစျပဳ၍ မဂၤလာႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္ကာ ကုန္ဆံုးေစ ၾကသည္ကုိ ေတြ႔ျမင္ရပါသည္။

အမွန္စင္စစ္ မဂၤလာရွိေသာ ထိုမဂၤလာပါ ဆုိေသာစကားသည္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား၏ ပါးစပ္ဖ်ားေပၚမွာ မရွိခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္တမ္းက အသံုးမတြင္က်ယ္ ခဲ့တာပါ။ ဆရာႏွင့္ တပည့္ ေတြ႔ဆံုလွ်င္ လက္အုပ္ကေလးခ်ီ၍ မဂၤလာပါ ဟု သံုးႏႈန္းလွ်င္ ထူးထူးဆန္းဆန္း မျဖစ္ေပမယ့္ အျပင္မွာ လူအခ်င္းခ်င္း လမ္း၌ေတြ႔ သည့္အခါ လက္အုပ္ခ်ီၿပီး “မဂၤလာ”ပါဟု ႏႈတ္ဆက္လွ်င္ လူထူး၊ လူဆန္းသဖြယ္ အၾကည့္ခံ ရမည္မွာစိုး ေသာေၾကာင့္ ရွက္ရြံ၍သာ ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္မထင္ျမင္ မိပါတယ္။

ဘာသာ၊ သာသနာ၊ ထြန္းကားေသာ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံတြင္ ကိုယ္ပုိင္ယဥ္ေက်းမႈ ေျမာက္မ်ားစြာ ရွိပါသည္။ ဘုရား၊ ရဟန္း၊ သံဃာ၊ မိဘ၊ ဆရာ၊ စေသာ လူႀကီးသူမ မ်ား၏ေရွ႕တြင္ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ ေခါင္းငံု႔၊ ခါးညႊတ္ခါ လက္အုပ္ခ်ီ၍ ေသာ္လည္းေကာင္း လက္ကေလး ပိုက္၍ေသာ္လည္းေကာင္း ရုိေသ၊ ယဥ္ေက်းစြာ ျပဳမူၾကပါသည္။ ဒါသည္လည္း မိမိတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား၏ ယဥ္ေက်းမႈ ျဖစ္ပါသည္။

ယေန႔ေခတ္တြင္ လက္အုပ္ခ်ီ၍ ဆရာ၊ ဆရာမ မ်ားအား မဂၤလာပါ သံုးႏႈန္းႏႈတ္ဆက္ သည္မွလြဲ၍ လူအခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ စတင္ႏႈတ္ဆက္ သည့္အခါ အသံုးနည္း ေနၾကပါ ေသးသည္ဟု ထင္ပါသည္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း လက္အုပ္ခ်ီျခင္းသည္ ဘုရား ရဟန္း သံဃာေတာ္မ်ား ဆရာ၊ ဆရာမ မ်ားကို ႏႈတ္ဆက္သမႈ ျပဳမွသာ သံုးရသည္ဟု နားလည္မႈ လြဲေနတတ္ၾက ပါေသးသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ အသံုးတြင္က်ယ္စြာ သံုးတတ္ေစရန္ မည္သည့္ေနရာ တြင္ျဖစ္ေစ မည္သူ႔ကို ျဖစ္ေစ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ေတြ႔ဆံုလွ်င္ အသက္အရြယ္နွင့္ ဂုဏ္ရွိန္ဂုဏ္၀ါႀကီး သူဆုိပါက လက္အုပ္ခ်ီကာ ခါးေလးကိုင္း ၍ျဖစ္ေစ ၊ ရြယ္တူတန္းတူ ဆုိပါက လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္၍ ျဖစ္ေစ ၊ မဂၤလာပါဟု နႈတ္ခြန္းခ်ိဳခ်ဳိ ဆက္သျခင္းျဖင့္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈကုိ လူငယ္မ်ားအား အခ်င္းခ်င္း အဆင့္အဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္း၍ ႏႈတ္ဆက္တတ္ရန္ သင္ၾကားေျပာဆုိ ေပးသင့္ပါသည္။

ရဟန္းသံဃာမ်ားကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိဘမ်ားကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ညီအစ္ကို၊ ေမာင္နွမမ်ားကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြမ်ားကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္ရွိ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားႏွင့္ ၀န္ထမ္းမ်ားကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ဆံုၾက သည့္အခါ တစ္ဖက္သူအား ရုိေသေလးစားမႈျဖင့္ ရင္ဘတ္ထဲ မွေန၍ “မဂၤလာပါ” ဟု လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေခၚဆိုႏႈတ္ဆက္ျခင္းျဖင့္ ေန႔တစ္ေန႔ရဲ့ အစျပဳျခင္းကို မဂၤလာ ရွိစြာႏွင့္ စတင္ၿပီး မဂၤလာရွိစြာနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ကုန္ဆံုး ႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ ဆႏၵျပဳ ေရးသားလုိက္ ပါတယ္ရွင္။

တီတီဒြင္း၏ http://www.royaldreamlover.com မွ ကူးယူပါသည္။ :)

Read more...

ၿငိမ္းခ်မ္းေသာလူမႈအသိုက္အျမံဳတခုဆီသို႔

လူသား တစ္ေယာက္ဆီတုိင္းတစ္ေယာက္စီတုိင္း ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိအလုိရွိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ယခု အခ်ိန္မွာ ကမာၻေလာကတခုလံုးရဲ႕ အေတာင့္တဆံုးက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာပဲလို ႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ျငင္းၾကမယ္မထင္ပါဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို လူအမ်ိဳးမ်ိဳးက အဓိပၸါယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးဖြင့္ၾကတယ္။

-    စစ္မက္မရွိျခင္း

-    ပဋိပကၡမရွိျခင္း

-    တရားမွ်တျခင္း

-    ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း

-    မွ်ေ၀သံုးစြဲျခင္း

-    စည္းလံုးညီညြတ္ျခင္း

-    ေလာဘ၊ေဒါသ၊ေမာဟ ကင္းျခင္း ဆုိျပီးဖြင့္ဆိိုသူရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ ခံယူခ်က္ ေပၚလိုက္ၿပီး ကြဲျပား ၾကပါတယ္။



ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားသူ ထိုင္းဘုန္းေတာ္ၾကီးဆရာေတာ္ဖရဖို္က္္ဆန္ကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းဆိုတာရုပ္ (Physical)၊ စိတ္ (Mental)၊ဥာဏ္ပညာ(Wisdom) နဲ႔ လူမႈေရး (Social)ဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ေကာင္းမြန္စြာရွင္သန္ႏိုင္ဖို႔ အတြက္ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ အရာမ်ား က်န္းမာစြာသမမွ်တေနျခင္း ပါဘဲလို႔ ရိုးရွင္းစြာရွင္းျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်န္းမာရွင္သန္ေနျခင္း ဆိုတာ က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္မွ်တတဲ့ ေနစရာ၊ စားစရာ၊ အ၀တ္အစားနဲ႔ ေဆး၀ါးပစၥည္းေတြရွိၿပီး အသက္အရြယ္အလိုက္လံုၿခံဳစြာ ဖြံ႔ၿဖိဳးရွင္သန္ေနျခင္းကို ဆိုလို တာျဖစ္ပါတယ္။  စိတ္က်န္းမာ တယ္ဆိုတာကေတာ့အေပါင္းလကၡဏာေဆာင္တဲ့ စိတ္ေတြျဖစ္တဲ့ ေမတၱာ၊ ကရုဏာ၊ ဥေပကၡာ၊ မုဒိတာေတြ လႊမ္းၿခံဳေနတဲ့စိတ္၊ စိတ္ရွည္ျခင္း၊ သည္းခံျခင္းနဲ႔ ရင့္က်က္တဲ့စိတ္ စတဲ့ မိမိအေပၚနဲ႕ အမ်ားကုိပါ ေကာင္းက်ိဳး လိုလားတဲ့ စိတ္ျဖစ္ပါတယ္။  ဥာဏ္ပညာ(Wisdom) ကေတာ့ အေကာင္းအဆိုးအေၾကာင္းအက်ဳိးကိုေ၀ဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္တဲ့ အရည္အေသြး ေပါ့ (သိျပီးေသခ်ာလက္ေတြ႕က်င့္ၾကံတာမ်ိဳး)။  ေကာင္းမြန္မွ်တလူမႈေရး (Social) ဆုိတာကေတာ့ ေပါင္သင္းဆက္ဆံသတၱ၀ါ(Social Animal) ျဖစ္တဲ့ လူေတြဟာ လူမႈေလာကမွာ သင့္တင့္မွ်တစြာ ေနထိုင္ျခင္းပါ။ အမ်ားအက်ဳိးလုိလားတာ၊ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈ မရွိတာ၊ တရားမွ်တမႈရွိတာ၊ ေမတၱာေရွ႕ထားေျပာဆုိဆက္ဆံတာ၊ ရိုင္းပင္းကူညီတာ၊ မွ်ေ၀သံုးစြဲတာ ေတြဟာ လူမႈအသိုက္အ၀န္းထဲမွာ ေကာင္းမြန္က်န္းမာစြာပါ၀င္ေနထိုင္ျခင္းပါ။  လူေတြမွာ ဒီအရည္အေသြးေတြ ရွိေနႏိုင္တဲ့ အဆင့္ကို မူတည္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ဘ၀ဟာ ကြာျခား သြားပါတယ္။ ဒီ(၄)ခုဟာ တခုနဲ႔တခု ဆက္စပ္မႈရွိၿပီး အျပန္အလွန္အက်ိဳးျပဳေနၾကပါတယ္။ ဗုဒၶရွင္လက္ထက္တုန္းက ရဟန္းေတာ္မ်ား ဆြမ္းမလုံေလာက္တာေၾကာင့္ တရားရဖုိ႕ အခက္ခဲျဖစ္ေနျပီး ေက်ာင္းဒကာမၾကီး ၀ိသာခါက ဆြမ္းျပည္စုံေအာင္ ေထာက္ပံတာေၾကာင့္ အစာအဟာရျပည္စုံ ၿပီးတရားထူးရသြားတဲ့ျဖစ္စဥ္ကို ၾကည့္ရင္ ဥာဏ္ပညာအတြက္ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာဟာ ဘယ္ေလာက္အေထာက္ အကူျပဳလည္းဆိုတာထင္ရွားပါတယ္။  ေမတၱာတရား၊ ကရုဏာတရား ႀကီးမားတဲ့စိတ္ဟာလည္း ေကာင္းမြန္စြာဆက္ဆံေျပာဆိုဖို႔အတြက္ လူမႈ ၀န္းက်င္နဲ႔ သဟဇာတျဖစ္ဖို႔အတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္လွပါတယ္။ ဥာဏ္ပညာမရွိရင္ ခြဲျခားဆက္ဆံဖို႔ သိပ္လြယ္သလို မွ်ေ၀သံုးစြဲဖို႕လည္းမျဖစ္ႏိုင္ျပန္ဘူး။ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈကေန အမုန္းတရားနဲ႔ ဆင္းရဲျခင္းေတြကို ေရာက္ေစၿပီး၊ မွ်ေ၀သံုးစြဲမႈေတြ မရွိတဲ့အခါမွာေတာ့ မတရားေခါင္းပံုျဖတ္မႈေတြနဲ႔အတူ စစ္ပြဲေတြ လည္းျဖစ္ ေစျပန္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ အမုန္းတရားေတြ အေပၚ အမုန္းတရားေတြ ထပ္ဆင့္ျပီး ကမာၻမေက်ဘူးဆိုတဲ့ အတံု႔အလွည့္ ေတြဟာ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ဘယ္ေတာ့မွ မၿငိမ္းခ်မ္းေစဘဲ ေျခာက္လွန္႔မႈေတြ ျပည့္ႏွက္ ေနေတာ့တာ ပါပဲ။ ယေန႔ေခတ္မွာ က်န္းမာေရးနဲ႔ညီညြတ္တဲ့ ေနစရာ၊ စားစရာ၊ အ၀တ္အစားနဲ႔ ေဆး၀ါးပစၥည္းေတြရွိၿပီး လံုၿခံဳစြာ ဖြံ႔ၿဖိဳးရွင္သန္ဖို႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအတြက္မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဘယ္တုန္းကစၿပီး လူမႈအေဆာက္အုံထဲကို ၀င္လာမွန္း မသိတဲ့ စားသံုးသူပဓာန၀ါဒ (Consumerism)ဟာ လူေတြဆီကိုကူးစက္ေရာဂါတခုလိုပ်ံ႕ႏွံ႕ ေနပါတယ္။ က်န္းမာဖို႔ကို လ်စ္လ်ဴရႈၿပီး ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာဇိမ္ခံဖို႕ အျမတ္ထုတ္ဖုိ႕ ကို အလြန္အမင္း ဦးတည္တဲ့ ဒီ၀ါဒဟာ သဘာ၀ကရတဲ့ အရင္းအျမစ္ေတြကို မတရားထုတ္ယူၿပီး အျမတ္ရဖုိ႕တစ္ခုတည္းၾကည့္ျပီး  တရား၀င္ေခါင္းပံုျဖတ္မႈေတြကို အားေပးပါတယ္။ ေျမာက္ကမၻာျခမ္းကလူေတြဟာ သန္႔ရွင္းတဲ့ေရနဲ႔ အဟာရ ျပတ္လပ္မႈေၾကာင့္ ေန႕စဥ္ေသဆံုးေနတဲ့လူေတြကို လ်စ္လ်ဴရႈထားေပမယ့္ သူတို႔အလြန္အမင္း သံုးစြဲတဲ့ ယာမကာ၊ အသားနဲ႕ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြကေတာ့ သူတို႔က်န္းမာေရးကို မ်က္ႏွာသာမေပးၾကျပန္ပါဘူး။ ေတာင္ကမာၻတျခမ္း က အငတ္ေဘးဒဏ္ကို ခံစားေနရခ်ိန္မွာ က်န္တျခမ္းက အလြန္အမင္းစားသုံးျခင္းေၾကာင့္ အစားလြန္ျခင္းဒဏ္ ခံစားေန ရပါတယ္။  ယေန႔ ကမာၻႀကီးမွာျဖစ္ေနတဲ့ စစ္ပြဲအမ်ားစုဟာ အရင္းအျမစ္ေတြကို လက္၀ါးႀကီးအုပ္ လုယူၾကတဲ့အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတိုင္းဟာ ႏိုင္ငံေတာ္လံုၿခံဳေရး အတြက္ဆိုၿပီး သူ႔ထက္ငါအၿပိဳင္ စစ္လက္နက္ေတြစုေဆာင္း ေနၾက၊ စစ္အင္အားေတြ စုေဆာင္းေနၾကနဲ႔ ျပႆနာကို အဓမၼနည္း အၾကမ္းဖက္နည္းေတြ နဲ႕သာတံု႔ျပန္ဖို႔ အတြက္ အလြယ္တကူပဲ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ အမ်ားျပည္သူပိုင္ ဘ႑ာေငြေတြကို အဆင္အျခင္မဲ့သံုးေနၾကပါတယ္။ ျပႆနာရဲ႕အရင္းအျမစ္ ေတြဆီသြားၿပီး သံုးသပ္ၾကဖို႔နဲ႔ ပဋိပကၡေတြကို အၾကမ္းမဖက္ တရားမွ်တတဲ့ နည္းလမ္း ေတြနဲ႕ ေျဖရွင္းဖို႔အတြက္ေတာ့မႀကိဳးစားၾကျပန္ဘူး။ တေယာက္နဲ႕တေယာက္ၾကားမွာေမတၱာမထားႏိုင္ဘဲအမုန္းေတြ၊မနာလို၀န္တိုမႈေတြ၊အႏိုင္က်င့္တာေတြ၊ မေကာင္းၾကံ တာေတြ၊သူ႔ထက္ငါပိုေတာ္ခ်င္ၾက သူ႕ထက္ငါပိုခ်မ္းသာလိုၾကနဲ႔ ျပိဳင္ဆိုင္ျခင္းေတြဟာ ဟိုးငယ္စဥ္ ေက်ာင္းမွာကတည္းက ပံုသြင္းျခင္းခံခဲ့ရတယ္။ ပိုင္းျခားေ၀ဖန္မယ့္ ဥာဏ္ပညာအစား အမွားကိုအမွန္ထင္ၿပီး အမွန္ကို အမွားထင္ဆင္ျခင္မႈမဲ့စြာ လုပ္ေဆာင္ ေနၾကျပန္တယ္။ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈေတြဟာ ေယာက္်ားနဲ႕ မိန္းမအၾကား၊ လူမ်ိဳးတစ္စု နဲ႕တစ္စုအၾကား၊ ေဒသတစ္ခုနဲ႕တစ္ခုအၾကား၊ ရာထူးစည္းစိမ္ေတြအၾကား၊ ဘာသာတစ္ခုနဲ႕တစ္ခုအၾကား၊ အသားေရာင္ေတြအၾကား ဥာဏ္ပညာမပါတဲ့ ႏွလုံးသားမ်ားနဲ႔  ကဲြျပားတာကုိ ခြဲျခားဖုိ႕ အလြန္တြင္က်ယ္ ေနပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့လည္း ဘာခြဲျခားမႈမွမရွိပါဘူးလို႔ မ်က္မွန္စိမ္း တပ္ၿပီး မ်က္ေျခာက္၀ါးေနၾကရင္းနဲ႔ ကမာၻၾကီးဟာဖ်ားနာလို႔ေနပါတယ္။  ဒီေန႔ ဒီလိုပတ္၀န္းက်င္ဟာ မေကာင္းမႈကို က်ဴးလြန္ဖို႔အလြန္လြယ္ကူၿပီး ရင္ထဲမွာအေၾကာက္တရားကိုယ္ စီနဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ဒ႑ာရီစကားလို၊ ဘယ္လိုမွမရႏိုင္တဲ့၊ ကိုယ္နဲ႔ဘယ္လိုမွမသက္ဆိုင္တဲ့အရာ တခုလို႔ပဲထင္ေနတဲ့ လူေတြကဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းဟာ ကိုယ္တြင္းကစတဲ့အရာပဲျဖစ္လို႕ ကိုယ္ကေနစ ၿပီးတည္ေဆာက္မယ္ဆိုရင္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္ျခင္းဟာ လုပ္ငန္းစဥ္ (process) တခုျဖစ္ပါတယ္။ ပဋိပကၡမျဖစ္ခင္အခ်ိန္၊ ပဋိပကၡျဖစ္ေနစဥ္နဲ႔ ပဋိပကၡျဖစ္ၿပီးေနာက္မွာပါ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး  တည္ေဆာက္ရပါတယ္။ ကာကြယ္ျခင္းကကုသျခင္းထက္ ပိုေကာင္းတယ္ဆိုတဲ႔အတိုင္းပဲ ဆံုးရံႈးမႈ အနည္းဆံုးနဲ႔ နာက်င္မႈအနည္းဆံုးက ပဋိပကၡမျဖစ္ခင္အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႕လည္း Early Conflict Warning ဆိုၿပီး သတိေပးမႈေတြရွိတာျဖစ္ပါတယ္။ ပဋိပကၡ ျဖစ္ေနစဥ္မွာလည္းအဆင့္ဆင့္ရွိၿပီး ပထမအဆင့္မ်ား မွာေျဖရွင္းႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ နာက်င္ ဆံုးရံႈးရမႈနည္းၿပီး ေျဖရွင္းရ ပိုမိုလြယ္ကူပါတယ္။ ေစ့စပ္ညႈိႏႈိင္းျခင္း (Negotiation) နဲ႔ ၾကား၀င္ညႈိႏႈိင္းျခင္း(Mediation)ေတြဟာ အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ ပဋိပကၡျဖစ္ၿပီး ေနာက္အထိ ကိုပါေျဖရွင္းဖို႔ သံုးၾကပါ တယ္။ ပဋိပကၡျဖစ္ၿပီးေနာက္မွာ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေစျခင္း (Reconciliation) ဟာလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္တဲ့ေနရာမွာ အေရးႀကီးတဲ့ လုပ္ငန္းတခုျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ တဦးကိုတဦးခြင့္လႊတ္တတ္တဲ့ ႏွလံုးသားနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို လိုလားတဲ့စိတ္ထားတို႔ ရွိရပါမယ္။  ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္ျခင္းလုပ္ငန္းတေလွ်ာက္မွာ အေရးႀကီးတာတခုက အၾကမ္းမဖက္ဆက္သြယ္ ဆက္ဆံျခင္း (Non Violent Communication-NVC) ပါ။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ဖို႔္၊ သူဘယ္သူငါဘယ္သူဆုိျပီး ဆံုးျဖတ္သံုးသပ္ဖို႔၊ လုိခ်င္ေနတဲ့အရာ ကုိ ေတာင္းဆိုဖို႔ ႏွင့္ ဘယ္သူဘာျဖစ္သည္ဆိုသည္ကို ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္ၾကဖို႔ ေမြးကတည္းက ပံုသြင္းျခင္း ခံခဲ့ရတယ္။ လူအဖြဲ႕စည္းရဲ႕ သင္ၾကားခံခဲ့ရတယ္။ သူမွားတယ္ ငါမွန္ လို႔ ေတြးေတာၿပီး ဆက္သြယ္ ဆက္ဆံဖို႔ အက်င့္ပါ ေနတယ္။ မိမိရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို အျခားသူမိမိကို ဘာလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာႏွင့္ ေရာေထြးေဖာ္ျပတတ္ ၾကတယ္။ လက္ရွိအေျခအေနမွာ မိမိဘာလိုခ်င္တယ္၊ ဘာလိုအပ္တယ္ မိမိလိုအပ္ခ်က္ကိုေတာင္းဆိုဖို႔အတြက္ ေျခာက္လွန္႔ၿပီး အင္အားမသံုးဘဲ ဘယ္လို ေမတၱာရပ္ခံရမလဲဆိုတာကိုေတာ့ ေတြးေတာလုပ္ေဆာင္ဖုိ႕ ေမ့ေနၾကပါတယ္။  ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္ဆိုတာ အစြန္းႏွစ္ဖက္ျဖစ္တဲ့ အသံတိတ္ ေခါင္းငံု႕ မနုိင္လုိ႕ သည္းခံေနရတာမ်ဳိး မဟုတ္ သလို အနုိင္က်င့္ အဓမၼအၾကမ္းဖက္ ျခိမ္းေျခာက္ ေနတာလည္းမဟုတ္ဘူး။  တရားမွ်တတာ ေတြျဖစ္ဖို႔အတြက္ ကိုယ္လိုအပ္ခ်က္ သူ႕လိုအပ္ခ်က္ကို ရွာရင္း အၾကမ္းမဖက္အႏုနည္းနဲ႔ဆက္သြယ္ လုပ္ေဆာင္ျခင္းNVC ကိုျဖစ္တယ္။ တနည္း အားျဖင့္ အလယ္အလတ္ မွန္ကန္မွ်တတဲ့ လမ္းစဥ္ကို က်င့္သံုးျခင္းျဖစ္တယ္။  ဒီလုိ ေနစဥ္လူမႈဘ၀ေတြအထဲ ဥာဏ္ပညာနဲ႕ ကုိယ္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရး မွတဆင့္ ကၽြန္မတုိ႕ မွီတင္း ေနထုိင္ ေနတဲ့ မိသားစု၊ရပ္ရြာ၊နုိင္ငံနဲ႕ ကမာၻေျမကုိ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ လူမူအသုိက္အျမဳံေလးတစ္ျဖစ္ ေအာင္ တည္ေဆာင္ နုိင္မယ္လုိ႕ ယုံၾကည္ပါတယ္။

ေရး - ပပျဖဳိး(BYEP)

တည္းျဖတ္ - ေမာင္ဥဂၢါ(BYEP)    

Read more...

Daw Aung San Su Kyi's Speech On Air

Read more...